Romans & histoires ความจำเสื่อม

"ลิ่มเลือดในสมองของเธอเกือบจะหายไปแล้ว โดยดูจากผลการซีทีสแกน แต่เธอกำลังประสบกับการสูญเสียความทรงจำบางส่วนอย่างกะทันหัน ซึ่งน่าจะเกิดจากเหตุผลทางจิตวิทยา “บางทีเธออาจต้องการลืมบางคน หรือบางสิ่งที่ทำให้เธอไม่มีความสุขเป็นพิเศษ และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดควา มจำเสื่อมแบบแยกส่วนนี้ขึ้น

ัวแต่เดินหมากบนกระดานด้วยความเงียบเหงา แต่ผู้อื่นหาได้รู้ไม่ ว่าการฝึกเดินหมากด้วยตัวเองตั้งแต่เด็กนี้ ทำให้องค์หญิงจิ่นซีมีความเฉลียวฉลาดมากกว่าผู้อื่น ที่เห็นว่านางเป็นเด็กไม่เอ่ยวาจา ไม่ตอบโต้ใด ๆ นั้น เป็นเพียงเพราะนางไม่อยากมีปัญหา แต่ทว่านางกลับจดจำเอาเรื่อง ราวที่ผู้อื่นกระทำต่อนางทั้งหมดเอาไว้แล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจฉันก็เจ็บปวดยิ่งนัก อดีตพวกเขาก็เคยพูดแบบนี้กับฉัน แต่ตอนนี้กลับนำความดีแบบนี้ให้กับคนอีกคนทั้งหมด แต่พวกเขาก็ยังห่วงใยฉันอยู่ จู่ๆฉันก็อยากรู้มากเลยว่า หากฉันผ่าตัดเสร็จแล้ว สูญเสียความทรงจำไปจริงๆ พวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร？

"ทำไมจีเซลล์ ทำไมผมถึงรู้สึกในสิ่งที่ควรจะรู้สึกกับคุณต่อคนอื่น" "ทำไมผมถึงจำอะไรระหว่างเราไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ" "นั่นก็เพราะคุณความจำเสื่อมไง"

“เจ้าไม่ต้องทำสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนั้นหรอก การพาเจ้าท่องเที่ยวพักผ่อนให้สบายใจไร้กังวลก็เป็นส่วนหนึ่งในการรักษาอาการความจำเสื่อมของเจ้าเช่นกัน” “เจ้าลืมไปแล้วงั้นหรือ อาจารย์ทั้งสองของเจ้าเคยกล่าวเอาไว้ว่าการลืมเลือนตัวเองของเจ้าไม่ได้เกิดจากอาการทางกาย แต่เป็นด้วยจิตใจของเจ้าต ่างหากล่ะ”

“ความจำเสื่อมอย่างงั้นเหรอ แล้วอาการนี้มีผลต่อร่างกายส่วนอื่นๆ หรือไม่” “สมองเสื่อมนอกจากความจำเสื่อมแล้วยังสามารถส่งผลต่อการเข้าใจในเรื่องอื่นๆ ค่อนข้างยากเสียหน่อย และการจดจำเรื่องราวที่ผ่านมาได้นั้นก็จะสั้นลง” “รักษาได้หรือไม่”

ธารตะวันระบายยิ้มจืดเจื่อน ขำแห้งให้กับความอยากรู้ของตัวเองที่ผสมปนเปจนพูดจาไม่รู้ความ “ก็คงต้องเรียกว่าความจำเสื่อม ในเมื่อผมจำคนรอบตัวไม่ได้เลย” “เอ... แล้วจำไม่ได้เลยเหรอคะว่าอะไรทำให้ความจำเสื่อม”

จางเหล่ยวิเคราะห์ตามความเห็น เพราะเขาเองก็จำเหตุการณ์ช่วงที่ย้อนกลับไปสามวันได้เป็นบางส่วนเท่านั้น ความจำส่วนใหญ่หายไปเพราะสารในสมองเปลี่ยนแปลง ดังนั้นก็ไม่แปลกหากเธอจะจำอะไรไม่ได้ “ฉันช่วยลู่เหยาไม่สำเร็จหรือ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“หมายถึงอาการความจำเสื่อมน่ะครับ” “ยังจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ แต่ก็มีแวบๆ เข้ามาในหัวบ้างน่ะค่ะ เหมือนจะจำได้ ปวดหัวบ้างเป็นบางครั้ง” “ค่อยๆ นึกไปครับ สมัยก่อนพี่ตามจีบน้องแก้วด้วยนะครับ”

น้ำเสียงเบาหวิวหลุดออกจากเรียวปากอิ่ม “ความจำเสื่อมอย่างนั้นหรือ...” ทวิภาคทวนคำ เห็นได้ชัดว่ามันคือความจริงในขณะนี้ จำอะไรไม่ได้ แม้แต่ผู้หญิงที่อ้างว่าเป็นภรรยา และอะไรก็คงไม่เลวร้ายเท่ากับการที่จำชื่อของตนเองไม่ได้