روايات وقصص ضمن ความจำเสื่อม

เคเดนยังคงถามต่อ “อาจจะเกิดจากการบาดเจ็บของสมองก็เป็นไปได้ แต่สภาวะความจำเสื่อมก็มีหลายระยะ” “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากถามเรื่องจากนี้จากลุง” “คือผมต้องการรู้ความจริงบางเรื่องครับ และมีโอกาสที่จะกลับมาจำได้บ้างไหมครับ”

หนึ่งฤทัยคิดตามแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก “ยังไม่ต้องคิดอะไรนะหนึ่ง เพราะความจำเสื่อมเลยจำพวกฉันไม่ได้ ฉันเข้าใจ”

ซีแอลนั่งเปิดดูคลิปในโทรศัพท์ของเขา และพยายามนึกย้อนกลับไปซ้ำ ๆ ว่าเขารู้สึกยังไงกับปลายฝนกันแน่ ทั้ง ๆ ที่อาของเขาบอกให้เขาหยุดคิดและหยุดใช้สมองหนักไปก่อน เพราะยิ่งเขาใช้สมองคิดซ้ำ ๆ ทบทวนความจำมากเท่าไร มันก็ยิ่งกระตุ้นความหงุดหงิดและโมโหร้ายภายใ ต้จิตสำนึกออกมา เนื่องจากความจำเสื่อมมันไม่สามารถหายได้ง่าย ๆภายในแค่ไม่กี่วันนี้แน่

"ศีรษะคนไข้ได้รับแรงกระทบกระเทือนตอนที่เกิดอุบัติเหตุ บางทีสิ่งไหนที่เขาไม่อยากจำมันอาจจะถูกลบไปจากสมองส่วนนั้น" "หมายถึงความจำเสื่อมหรือคะ?" "เรียกว่าความจำขาดหายไปบางส่วนดีกว่าครับ เท่าที่ฟังมาเขายังจำเรื่องที่คุณท้อง หรือเรื่องหุ้นของโรงแรมได้ เราค่อยๆ ฟื้นความทรงจำ ของเขากันอีกที"

#รักจำเป็น_EP.24 มาหยา ฉันกอดเขาไว้แน่น...ฉันจำทุกความรู้สึกของการจะสูญเสียได้ การที่ต้องรอคอยอย่างมีความหวัง ฉันไม่อยากพบเจออะไรแบบนั้นอีกแล้ว เมื่อคืนฉันนอนคิดทั้งคืน...ถ้าเพื่อความสุขของเขาฉันหย่อนบ้าง ตึงบ้างจะดีไหม? แข็งบ้างอ่อนบ้างชีวิตคู่จะไปรอดนะ เพราะที่ผ่านมาเขาก็ เป็นสามีที่ดีมาตลอด

เสียงสั่นพร่าแทบจะกลายเป็นเสียงขาดห้วงหมอพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะพูดเพื่อยืนยัน “ใช่ครับ ความจำเสื่อมลักษณะนี้พบได้ในผู้ป่วยสมองกระทบกระเทือน อาจเป็นชั่วคราวหรือถาวรก็ได้ เราจำเป็นต้องเฝ้าดูอาการไปเรื่อย ๆ และกระตุ้นความทรงจำอย่างระมัดระวัง”

ฝน: "พี่เคยไปพบหมอไหมคะ" เอก: "เคยครับ หมอบอกว่าเป็น 'ภาวะความจำเสื่อมจากความเครียด'" ฝนขมวดคิ้วด้วยความตั้งใจ ฝน: "แล้วความทรงจำอื่นๆ ล่ะคะ อย่างเรื่องชอบหรือไม่ชอบอะไร"

ภคินหัวเราะเยาะออกมา เมื่อนึกถึงสภาพของตัวเองยามที่อยู่ห่างจากเตียงที่มีหล่อนนอนคอยอยู่บนนั้น “แม้จะพยายามทำเป็นไม่สนใจแค่ไหน แต่สุดท้ายสมองที่เคยชาญฉลาดของผมก็มีอันต้องวกกลับมาคิดถึงคุณอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“สมองของคนไข้กระทบกระเทือน จากเเรง กระแทก อาจทำให้เธอความจำเสื่อมชั่วคราว หรือที่เรียกว่าโรคลืมชั่วคราวนั่นเอง” “อะไรนะ! ความจำเสื่อมเลยเหรอ” “ครับ เเต่ทั้งนี้เราต้องมารอลุ้นกัน อาจไม่ใช่ก็ได้” “เเล้วถ้าใช่...”

“ว่าแต่กลางวันนี้ รุ้งออกไปหาอะไรกินเองได้ใช่ไหม จะไปถูกไหมแล้วจะหลงทางหรือเปล่า” “จะเอาคำตอบไหนก่อนดีล่ะคะ เอาเป็นว่าฉันถนัดจะเรียกยังไงฉันก็เรียกคุณอย่างนั้นแหละ ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะฉันแค่ความจำเสื่อม จำไม่ได้แค่เรื่องในอดีต ไม่ได้สมองเสื่อมหรือวิกลจริต นะ จะได้ไม่รู้เรื่องรู้ราวถึงขนาดออกไปหาอะไรกินเองไม่ได้ หรือหลงจนหาทางกลับไม่ถูกน่ะ”