روايات وقصص ضمن ความจำเสื่อม

ฌอนพยักหน้า ศาสตราจารย์ลินคอล์นขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้ คุณเคยรู้สึกว่าความทรงจำคุณมีบางอย่างผิดเพี้ยนไหมครับ? หรือว่าคุณเพิ่งจะรู้ตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้?” ฌอนตกตะลึงเขาส่ายหัว “คุณหมอที่ผมเคยไปรักษาบอกว่าผมมีอาการป่วยทางจิตทำนองนี้ ย้อนไปตอนนั้น ผมเอ่อ... หมอบอกว่าผมคล้าย พวกผู้ป่วยสูงอายุที่เป็นโรคสมองเสื่อมตามวัย ถ้าผมไม่ได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด ผมอาจจะสภาพเสื่อมถอยลงจนเป็นปัญญาอ่อนหรือเป็นเด็กไปเลยครับ”

คนที่หกล้มหัวกระแทกมีเยอะ แต่คนที่ล้มหัวกระแทกแล้วความจำเสื่อมจริงๆ เป็นเรื่องที่เกิดได้ยากมาก โม่ไป๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้น ความจำเสื่อมหรอ? "หยินอู้ นี่ผมเอง" โม่ไป๋เงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดโดยไม่บอกชื่อตัวเองว่า "เธอจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?"

มาร์คเยาะเย้ย เขาดูเหมือนจะขุ่นเคืองกับความกล้าของฉันที่ทดสอบความสามารถทางจิตใจของเขา คนความจำเสื่อม สูญเสียความทรงจำของคำหรือวลีบางคำไปด้วยหรือเปล่า เพราะฉันอยากจะบอกเขาว่า "ขอทานเลือกไม่ได้" ด้วยท่าทางที่ดูถูกที่เขามองฉันเพราะฉันถามเขาแบบนั้น "ผมแค่ความจำเสื่อม ไม่ได้ผ่า ตัดสมอง อย่าทำเหมือนผมเหมือนเด็กสิ"

"เป็นอะไรหรือเปล่าความจำไม่ดี น่าจะมาจากฤทธิ์เหล้าแน่ๆ หรือว่าจ้อยติดยาจนสมองเสื่อมบอกพี่มาเดี๋ยวนี้ ถ้าติดก็เลิกซะ" "อ๋อ ครับ"บอมบอมยอมรับสภาพจ้อยอย่างสมบูรณ์ เพราะปฏิเสธไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นต่อจากนี้

“มันคืออะไร ผมไม่เข้าใจ” “คือผู้ป่วยจะยังคงจำเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตได้ แต่จะไม่สามารถจำเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ณ ขณะนั้นได้ โดยจะสามารถแยกความรุนแรงของอาการสมองเสื่อมได้สามระดับครับ คือ ระดับเล็กน้อย ระดับปานกลาง และระดับรุนแรง” “แล้วเมียของผมอยู่ระดับไหนครับ” ผมรีบถามขัดหมอ ขึ้นมากลางคันทันที

มึงจำกูได้? "อืม" "มึงหายความจำเสื่อมแล้ว?? " "กูไม่เคยความจำเสื่อม" "แล้วขามึงล่ะ" "กูยังเดินไม่ได้" "มึงทำไมต้องแกล้งความจำเสื่อมด้วยวะ"

“แล้วที่ผ่านๆ มาล่ะ... อย่าบอกนะว่าลืมแล้วว่าเราเคยมีอะไรกันมาก่อน” “อุ๊ย... ขอโทษนะคะ พิมพ์... เอ่อ... จู่ๆ พิมพ์ก็จดจำอะไรไม่ได้... เกิดอาการสมองเสื่อมขึ้นมาซะงั้น”

ไม่นาน หมอหนุ่มในชุดกราวน์ขาวก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาจริงจัง “สวัสดีครับ คุณขุนเขา ผมขอเช็กอาการกับอธิบายอะไรสักหน่อยนะครับ” หมออธิบายว่า ขุนเขามีภาวะ ‘ความจำเสื่อมเฉพาะบางส่วน’ (Partial retrograde amnesia) อันเกิดจากความกระทบกระเทือนทางร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรง � �ึ่งเหตุการณ์ก่อนจะถูกช่วยไว้ ขุนเขาจำไม่ได้เลย นอกจากเรื่องล่าสุดที่ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล

ธีร์นิ่งคิด “ผม... ผมไม่แน่ใจ มันเหมือนร่างกายผมจำได้ แต่สมองกลับจำไม่ได้” ดุจดาวพยักหน้า “นั่นอาจเป็นผลจากการลบความทรงจำ ร่างกายยังจำได้ แต่ความทรงจำในสมองถูกลบ” “แล้วทำไมผมถึงถูกแช่แข็งอยู่ในแคปซูลนั่นล่ะ?” ธีร์ถาม

ฉันคงเชื่อเรื่องพรมลิขิตมากเกินไป เพราะความจริงแล้วเขานั้นความจำเสื่อม ไม่สามารถจำอะไรได้ และคำว่าใช้หัวใจจดจำคนรักแทนการใช้มันสมองเพื่อจดจำ มันคงไม่ใช่สำหรับเขาคนนั้นของฉัน