Novel & Cerita ความอยากรู้

"ฉันแค่อยากรู้" "ถ้าอยู่ดี ๆ คุณหายตัวไป ผมก็คงทำทุกวิถีทางให้ได้เจอคุณอีกครั้ง" "เพราะอะไรคะ" "เพราะผมต้องการที่จะรู้ว่า ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"

“เคยอยากรู้ด้วยเหรอคะ” “พี่ก็คนธรรมดานะ มีอยากรู้อยากเห็นบ้างแหละ แล้วนีนล่ะไม่อยากรู้เรื่องพี่บ้างเหรอครับ” “ไม่เคยค่ะ” “โห เย็นชาสุดๆเลย”

ผมเบื่อยัยเอมิที่ชอบรู้ทัน "เปล่าอาแค่อยากรู้เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นพ่อแม่เราจะได้รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนก็แค่นั้นเอง"

“ผีเข้าสิงหรอร้อยวันพันปีไม่เห็นจะสนใจอะไรเกี่ยวกับฉัน วันนี้นึกอะไรขึ้นมาถึงอยากรู้" “ผมแค่อยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ก็เท่านั้นเอง” อยากรู้จักฉันแต่ไปถามเพื่อนฉันเนี๊ยะนะ เหอะ! คิดได้เนาะแต่ก็ช่างเถอะเพราะยังไงยัยนั้นก็คงรู้จักฉันดีกว่าตัวฉันเองอยู่แล้ว

งั้นมันก็คงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเหมือนกัน "ทำไมอ่ะ เฮียอยากรู้จักเจ๊มากขึ้นเหรอ?" "เออ" "ฮั่นแน่ จริงจังเหรอคนนี้"

“ทำไมคุณรู้เยอะจัง” “คนมันสนใจไง เลยได้ความรู้มาสะสมมาเรื่อยๆ” “คุณอยากมีลูกจริงเหรอ”

"แอบไปซื้อซะด้วย" "หึ" "ถ้าพี่บอก หนูก็รู้ซิ" "โอเค๊ ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่หรอก" "หึ ไม่อยากรู้แล้วจริงหรอคะ" "จริงค่ะ" "อยากรู้หน่อยสิ"

เขายังคงคาดคั้นเพราะยังรู้สึกคาใจว่าปรางค์พูดอะไรบ้าง “ถ้าอยากรู้ก็ไปถามปรางค์เองสิ” “ฉันอยากรู้จากเธอ” “รู้ให้มันได้อะไรขึ้นมา” “บอกหน่อยนะ ฉันอยากรู้จริงๆ” “…” “แพร” “…” “ฉันอยากรู้ว่าเขาว่าเมียฉันยังไงบ้าง”

มันอันตรายแต่น่าดึงดูดใจ "ค่ะ...หนูอยากรู้... อยากรู้ทุกอย่างที่เป็นของพ่อ" "แพรว..." เขาครางต่ำเหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิด

คำถามของฉันแฝงด้วยความอยากรู้ และความหวังบางอย่างที่อยากจะได้คำตอบ พี่พายุขมวดคิ้วเล็กน้อย ยืนขยับเท้าข้างหนึ่งไปมา แววตาเหมือนจะคาดเดาความรู้สึกของฉัน “ถามหามัน...อยากเจอมันขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมเธอชอบมันรึไง ?”