ความอยากรู้ 소설 & 이야기

อาเม่ยน้อยได้แต่ถามเสียงอ่อยเพราะแม้จะโดนดุแต่ความอยากรู้อยากเห็นมิได้ลดลงเลย “แต่พี่อยากรู้ของพี่ชายเจ้ามากกว่า ไม่ทราบว่าจะทรงเปิดเผยกับตั่วเอ๋อด้วยได้หรือไม่เพคะ” จริงๆ ก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่ แต่นางอยากรู้ว่าหากชายาสอบถามต่อหน้าสหาย เขาจะทำอย่างไร

"ฉันแค่อยากรู้" "ถ้าอยู่ดี ๆ คุณหายตัวไป ผมก็คงทำทุกวิถีทางให้ได้เจอคุณอีกครั้ง" "เพราะอะไรคะ" "เพราะผมต้องการที่จะรู้ว่า ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"

“เคยอยากรู้ด้วยเหรอคะ” “พี่ก็คนธรรมดานะ มีอยากรู้อยากเห็นบ้างแหละ แล้วนีนล่ะไม่อยากรู้เรื่องพี่บ้างเหรอครับ” “ไม่เคยค่ะ” “โห เย็นชาสุดๆเลย”

ทำอย่างกับรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ “ไม่ได้สนใจ” ปากเร็วมากเลยล่ะฉันน่ะ “รู้ แค่อยากบอก” “ไม่อยากรู้”

"อะไรวะ" "ก็มึงอยากรู้ว่ารูปที่อยู่ในกระเป๋ายายฝ้ายเป็นใครไม่ใช่เหรอ" "เออ..กูอยากรู้"

“ฮืมมม…แอบดูสักหน่อยแล้วกัน อยากรู้นักว่ามึงจะร่านได้แค่ไหนกันเชียว”

ผมเบื่อยัยเอมิที่ชอบรู้ทัน "เปล่าอาแค่อยากรู้เผื่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นพ่อแม่เราจะได้รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนก็แค่นั้นเอง"

“ฉันอยากรู้จักตัวเองมากขึ้นน่ะค่ะ อยากรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่”

“ทำไมคุณรู้เยอะจัง” “คนมันสนใจไง เลยได้ความรู้มาสะสมมาเรื่อยๆ” “คุณอยากมีลูกจริงเหรอ”

"แอบไปซื้อซะด้วย" "หึ" "ถ้าพี่บอก หนูก็รู้ซิ" "โอเค๊ ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่หรอก" "หึ ไม่อยากรู้แล้วจริงหรอคะ" "จริงค่ะ" "อยากรู้หน่อยสิ"