Novel & Cerita ความอยากรู้

หนุ่มหน้าหวานที่เดินข้าง ๆ เอ่ยตามตอนที่หนึ่งเดียวเอ่ยจบประโยค “เออ ช่างมันเหอะ สรุปแล้วยังไง? กูอยากรู้” “ไม่ไง” อุ่นใจยังคงยืนยันคำตอบเดิม “อุ่นจายยยยย มึงจะตอบกูสั้น ๆ แบบนี้ไม่ได้ มึงไม่รู้เหรอว่าความอยากรู้อยากเห็นของกูมันยาวแค่ไหน มึงจะตอบสั้นแบบนี้ไม่ด้ายย ยย” ทั้งเขาทั้งนนเน่ขำไปกับความทุรนทุรายของหนึ่งเดียว ทำไมนิสัยอยากรู้อยากเห็นมันช่างสวนทางกับร่างมาดแมนของมันซะจริง

’ ‘…บางที ความอยากรู้ของมนุษย์ …ก็ไม่ต่างจากหายนะ’ ‘….’ ‘พร้อมฆ่าได้ทุกอย่าง …เพื่อความรู้ใหม่ที่ยังไม่มีใครรู้ หรือเพื่อได้รู้ในสิ่งที่ต้องการ’ ‘แล้ว.. คุณจะทำยังไงถ้าสิ่งที่คุณอยากจะทำมัน มันไม่สำเร็จ’

หนึ่งในนั้นเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “ไม่มีอะไรมากหรอกแค่อยากจะไหว้วานให้ทำอะไรให้สักหน่อยเท่านั้นเอง”

“ถามว่าถามทำไม” โอ่ยยย จะอยากรู้อยากเห็นไปซะทุกเรื่องเลยรึไง สงบปากสงบคำแบบหนูบ้างเนี่ยเป็นมั้ยตาลุงกล้ามใหญ่ =_=^

หยิบมะม่วงเข้าปากอีกสองชิ้น หมดแล้วนั่นแหละจึงเริ่มจริงจังขึ้นมา "หนูอยากซื้อมอร์เตอร์ไซต์คันใหม่ หนูดูรุ่นและราคาที่อยากได้ไว้แล้ว แต่เงินหนูมันขาดอยู่นิดหน่อย หนูจึงอยากจะขอยื้มแม่เพิ่มอีกนิดนึงน่ะ แหะ ๆ"

ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างพี่เซจิจะมีความรู้เรื่องพวกนี้ด้วย แต่สิ่งที่ฉันอยากทราบไปมากกว่านั้นก็คือ “คาถาอะไรเหรอคะ?” “เธออยากรู้ไปทำไมกัน มีคนที่ชอบเหรอ?”

น้ำเสียงสงสัยใคร่รู้ แววตาเศร้าลงมองอย่างคาดหวังในการได้ยินคำตอบอย่างตรงไปตรงมา เธออยากให้เขาพูดออกมาตามความจริง อยากให้เขาเปิดโอกาสให้เธอได้รู้จัก ได้เข้าใจความรู้สึกของเขา “ขอร้องค่ะ ฉันอยากได้ยินความจริง”

แก้วสุนีย์สงสัย "เอ่อ คือ พี่แค่อยากรู้น่ะ" "อยากรู้เรื่องแฟนแก้วเหรอคะ" "ไม่ ๆ พี่อยากรู้ว่าเวลาผู้หญิงมีความรัก เขาจะรู้สึกยังไง คือพี่..."

“ใช่ ข้าอยากรู้แค่นั้นเอง” อ๋องอันคลี่ยิ้มช้า ๆ “หากเป็นจริงแล้วอย่างไร? หากไม่ได้เป็นแล้วอย่างไร?”

แต่ว่า. หยุดที่จะอยากรู้! ความอยากรู้อยากเห็นจนเกินเหตุอาจจะนำอัตรายมาสู่ตัวเองได้! ไม่ควรมีความอยากรู้อยากเห็นเรื่องของผู้ชายอย่าง อี้ จิ่นหลี