ความอยากรู้ Novels & Stories

นั่งไงยิ่งเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นเข้าไปอีก “บอกก่อนสิ แค่พูดออกมา” ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความอยากรู้ที่มันออกมาจากใจจริง

"หรือขวัญอยากทำแบบนั้น?" "ป...เปล่าค่ะ" "ทำไมอยู่ๆอยากรู้อยากถามเรื่องพวกนี้" "ก็แค่ถามเฉยๆค่ะ รู้ไว้ก็ดีนี่คะ" "ขวัญพูดเหมือนอยากรู้อยากลองอยากมีประสบการณ์"

“ทำไมคะ” “ฉันอยากรู้จักเธอให้มากขึ้นจริง ๆ เธอมีอะไรบางอย่างที่…พิเศษ”

ตอนนี้ความอายเป็นหน้าตายังไงไม่รู้จัก รู้แค่ว่า อยากลอง อยากทำ อยากรู้ และอยากสัมผัสก็เท่านั้น “หืม?” พี่ปายทำน้ำเสียงแปลกใจ แต่แววตากลับสื่อความพึงพอใจออกมา เขาทิ้งตัวนั่งลงแล้วดึงให้ฉันขึ้นไปนั่งทาบทับตักตัวเอง “อยากรู้อยากลองเหรอฮะเรา”

"ใครจะกล้าไปถาม" "ตกลงพี่จะรู้เรื่องไหมเนี่ย" มันยิ่งสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้เกวลิน แต่ไม่ใช่แค่เกวลินและสโรชาหรอกที่อยากรู้ พิมพ์ก็อยากรู้ไม่ต่างกัน

เธอสะอื้น “คุณอยากรู้ไหมว่ามันคืออะไร” ผมไม่อยากรู้ เพราะผมรู้ว่ามันจะทำลายการพัฒนาเล็ก ๆ ที่เรามีร่วมกัน แต่ผมก็ยังพยักหน้าตอบ

ปรายฟ้าหยั่งความรู้สึกของคู่สนทนาและสังเกตได้ว่าสีหน้านั้นดูคลายทุกข์ลง “ความรัก...ปรายอยากฟังจริงหรือ...ปรายอยากรู้หรือว่าขิมรักใคร...อยากรู้จริง ๆ หรือ?” “จริงสิคะ...เล่าให้ปรายฟังสิคะ ปรายอยากให้คุณขิมเล่า”

“ยังไงครับ” เหมือนคำถามจะยียวน แต่เขาอยากฟังความจริงหรือคำอธิบายที่มาจากความรู้สึกของเธอ

เมื่อรู้แบบนี้ ความรู้สึกของการอยากจะรั้งคนตรงหน้าไว้ข้างกายกลับแจ่มชัดขึ้น แต่สุดท้ายก็สู้ความจริงที่ว่าสังคมของทั้งคู่ต่างกันไม่ได้ “คุณทำแบบนี้ทำไม ถ้ามันไม่จำเป็น” “อยากรู้จักค่ะ” ปริ๊นตอบทันที “อยากรู้จักมากกว่านี้ อยากรู้จักให้ดีขึ้น อยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วพี่ริณเป็น คนยังไง”

อาเม่ยน้อยได้แต่ถามเสียงอ่อยเพราะแม้จะโดนดุแต่ความอยากรู้อยากเห็นมิได้ลดลงเลย “แต่พี่อยากรู้ของพี่ชายเจ้ามากกว่า ไม่ทราบว่าจะทรงเปิดเผยกับตั่วเอ๋อด้วยได้หรือไม่เพคะ” จริงๆ ก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่ แต่นางอยากรู้ว่าหากชายาสอบถามต่อหน้าสหาย เขาจะทำอย่างไร