คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย นิยาย & เรื่องราว

“เพ่ยหยู เปิ่นไท่จื่อกับนางแม้แต่พบหน้าหนึ่งครั้งยังไม่เคย เจ้าอย่าคิดมากเลย สตรีในใจเปิ่นไท่จื่อมีเพียงผู้เดียว” ประโยคนั้นหยุดค้างกลางอากาศ มิได้ระบุชื่อว่าเป็นใคร มิได้ยืนยันชัดเจน จ้าวเฉินจ้านมิได้โกหก สตรีในใจเขามีเพียงหนึ่งเดียวจริง ทว่าเป็นผู้ใด มีเพียงเจ้าตัวเ ท่านั้นที่รู้แจ้ง

“ได้โปรดจำเอาไว้ว่า ชีวิตของผมต้องการผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว และคนๆนั้นก็คือหลินจิงซูเท่านั้น! ต่อให้จะส่งผู้หญิงมาตามรำควานผมอีกสักกี่คน ก็อย่าหวังว่าจะได้ใจผมไปเลย!” “ส่วนคุณ จางซีซี หยุดทำกิริยาต่ำทรามให้ผมเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้น ก็อย่าหาว่าผมไม่เต ือน!!”

หญิงสาวต่างชม้อยตามอง “ข้าได้ยินว่าวันนี้ท่านได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทด้วยใช่หรือไม่” พวกนางเป็นเพียงหญิงคณิกา นอกจากบุรุษสูงศักดิ์ไม่กี่คนที่เคยพบพานแต่สำหรับเหล่าเชื้อพระวงศ์ แค่เข้าใกล้ยังอาจจะทำให้ไม่เป็นสิริมงคล “ใช่ พระองค์ยังตรัสชมข้า”

ในฤดูใบไม้ผลิที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแดดยามเช้าสายลมพัดเบา ๆ ใบไม้สีส้มออกเหลืองปลิวหล่นมาจากต้นอย่างพลิ้วไหวตามแรงลม จวนอ๋องฉีกว้างใหญ่ต่อให้มีคนมากมายเพียงใดกลับทำให้นางเปล่าเปลี่ยวหัวใจ ความเหงาเกิดขึ้นทุกคราเมื่อยามที่นางอยู่เพียงลำพังหรือแม้แต่ยามราตรี มีเพียง สาวใช้ข้างกายที่เป็นสหายพูดคุยให้นางคลายเหงามาบ้าง หลิวเฟยหง สตรีงามพระชายาของอ๋องฉี ตั้งแต่ตกแต่งนางเข้าจวนมีเพียงค่ำคืนเดียวเท่านั้นที่เขามานอนที่ห้องของนาง ทำให้สาวใช้ทุกคนในจวนล้วนรู้ว่าพระชายาผู้นี้มิใช่สตรีที่ท่านอ๋องโปรดปราน

ลมเย็นโชยเอื่อย ค่ำคืนยาวนาน งานเลี้ยงยังคงดำเนินไป บุปผาพลิ้วไหว ให้เย้ายวนใจ ดอกแล้วดอกเล่า กระทั่งถึงการแสดงของสตรีที่จักรพรรดิทรงรอคอย คุณหนูตระกูลหลิว. นางมีนามว่า หลิวฉานเหยา หญิงสาวแสดงความสามารถศาสตร์ศิลป์ด้วยบทเพลงสูงส่งทั้งไพเราะจับใจและหาฟังยาก ห ลังจากเรียวนิ้วกรีดกรายทำนองสุดท้าย การบรรเลงจึงจบลง ตามด้วยเสียงปรบมือชื่นชมจากผู้คนทั่วทั้งงาน

ณ ตำหนักใหญ่ตำหนักหนึ่งในแคว้นฉิน องค์หญิงหลิวอวี้ที่สวมอาภรณ์สีม่วงสดงดงาม เดินออกมาต้อนรับแขกของหลานชายสุดที่รักด้วยท่วงท่าที่สง่างามสมกับเป็นราชนิกูล แต่เมื่อสายตาของพระนางจับจ้องไปที่หานหยาง องค์หญิงหลิวอวี้ถึงกับทรงตัวยืนไม่อยู่ ร่างกายอ่อนแรงลงทันที ดวงตาคู ่งามขององค์หญิงหลิวอวี้จับจ้องไปที่หานหยางโดยที่ไม่อาจละสายตาได้เลย น้ำเสียงสั่นเครือได้ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความคิดถึงคนึงหา หลายปีที่ผ่านมานางต้องทรมานเป็นอย่างมากกับการสูญเสียบุคคลสำคัญในชีวิตไป แต่วันนี้นางได้คนๆ นั้นกลับคืนมาสู่อ้อมอกแล้ว

“ข้ากงหลี่เฉียง ขอสาบานต่อฟ้าดิน ว่าชีวิตนี้จะมีเพียง หลิวเยว่ชิงเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว” เรื่องนี้ยังสร้างความอิจฉาให้กับเหล่าสตรีในเมืองหลวงอยู่นานหลายเดือน หากบุรุษบ้านใดที่รับอนุเพิ่ม จะถูกเปรียบเทียบกับกงหลี่เฉียงในยามนั้นทันที

หล่อเหลาจนองค์หญิงหลินฉีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามที่สุดอดใจเต้นระรัวไม่ได้ ทั้งๆ ที่คิดจะลืมเลือนแต่เขาเกิดมาดีเกินไปเช่นนี้ผู้ใดจะลืมได้ง่ายๆ กันเล่า แม้เขาจะอยู่ข้างๆ นางใกล้ชิดเช่นนี้หยางเอ้อหลางเพียงแต่ทำความเคารพนาง คนผู้นี้ยิ่งไม่เห็นนางในสายตา องค์หญิงให ญ่ยิ่งต้องการเอาชนะ สตรีที่คู่ควรกับหยางเอ้อหลางในแผ่นดินนี้ย่อมมีนางเพียงผู้เดียว

หลินซวงเอ๋อร์รู้สึกหวาดกลัวอยู่พักหนึ่ง: " ตงเหมย ระวังจะซวยเพราะปากนะ" ต้าซ่งมีองค์หญิงเพียงแต่คนเดียว นั่นก็คือองค์หญิงฮุ่ยอี๋ นางมีสถานะที่สูงส่ง คนธรรมดาสามัญจะไปเทียบเทียมนางได้อย่างไร

ในราชวงศ์นี้มีฉางซินโหวแค่เพียงผู้เดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของนาง และคุณหนูใหญ่ที่สตรีผู้นั้นพูดถึง จึงเป็นนางอย่างแน่นอน ผู้ที่สามารถจุดธูปกราบไหว้มารดาของนางได้ นอกจากนางแล้วยังมีผู้อื่นอีกงั้นหรือ? ผู้ที่สามารถเรียกมารดาของนางว่าฮูหยินได้ ก็มีแต่คนรับใช้เท่า นั้น หรือเป็นผู้ที่ปรนนิบัติมารดาของนางในตอนนั้นอย่างนั้นหรือ?