จวน Novels & Stories

จวนเฉินกั๋วกง แม้ไม่ยิ่งใหญ่ที่สุด งดงามที่สุด และกว้างขวางที่สุดในเมืองหลวง แต่ก็นับได้ว่าเป็นจวนที่มีอาณาบริเวณกว้างขวางไม่น้อยจวนหนึ่ง อีกทั้งก่อนหน้านี้ จวนแห่งนี้ยังเคยเป็นขององค์ชายองค์หนึ่งของราชวงศ์ก่อนอย่างราชวงศ์สกุลจี ไม่ว่าจะเป็นอุทยานหรือห้องหับในเรือ นต่างๆ จึงนับได้ว่าจัดวางเอาไว้อย่างพิถีพิถัน ส่วนที่งดงามที่สุดภายในจวนก็เห็นจะเป็นอุทยานของเรือนประธานที่อยู่ไม่ไกลจากโถงรับแขกของเรือน

รถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนถนนเส้นรอง ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนการค้าฝั่งตะวันออกอย่างพอเหมาะพอเจาะ เสิ่นลั่วอวี้ก้าวลงจากรถม้า เงยหน้ามองป้ายชื่อ ‘จวนอันผิง’ ที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามบนพื้นไม้เนื้อแข็ง เมื่อก้าวพ้นประตูจวนเข้ามา นางก็ต้องประหลาดใจก

ถูกกันเอาไว้ด้านนอก เซี่ยจื่อเตี๋ยมองรถม้าหรูหราหลายคันที่จอดอยู่นอกจวน นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายอักษรที่เขียนเอาไว้ว่า จวนจี๋เสียง[1] ที่นี่เป็นจวนของเสียนจื่อที่นางเป็นคนตั้งชื่อจวนให้ไม่ผิดแน่ ประตูจวนเปิดออกเสียนจื่อใช้ไม้เท้าค้ำช่วยเดินก้าวออกมา วันนี้บนถนนมีการประดับโคมไ� �เพื่อเฉลิมฉลองฤดูหมางจ้ง[2]นางกับเขานัดกันออกไปเดินเล่นชมความงดงาม

วนหัวมันผลุบหายเข้าไปถึงรอยหยักความเจ็บจี๊ดก็วิ่งพล่านจนสะดุ้ง เธอถึงกับกลั้นหายใจอ้าปากค้างกำลังจะส่งเสียงคราง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นตรงบานประตูที่แง้มออกเล็กน้อยและเห็นมีเงาคนยืนแอบดูอยู่ตรงช่องนั้น "พี่คิง! ดะ-เดี๋ยวๆๆ อย่า!" ซวบบบ!! มลพยายามส่งเสียงห้ามดังล

เยว่หลันพูดจบก็เดินอีกทางหนึ่งไม่ให้คนตามได้ทัน รวมทั้งหลอกล่อให้คนผู้นั้นไปอีกทางหนึ่งเช่นกัน แผนผังของจวนตระกูลจวงแห่งนี้กว้างขวางและสลับซับซ้อนยิ่งนัก ตัวจวนตั้งตระหง่านอยู่ ณ ตรอกชิงกุ้ย ในเมืองหลวงจิ่งอัน เบื้องหน้าสุดมีประตูใหญ่ที่ขนาบข้างด้วยหอรับรองแขกทาง ทิศตะวันตก และคอกม้ากับคลังเก็บพัสดุทางทิศตะวันออก ถัดเข้ามาด้านในคือลานกว้างซึ่งยามนี้ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง มีโต๊ะจัดเลี้ยงและศาลาจัดงานตั้งรายล้อมอย่างโอ่อ่าทั่วมุมจวน

เมืองเกาซาน แคว้นจ้าว ห่างจากกำแพงวังสูงตระหง่านไม่เกินสามสิบลี้ เลี้ยวผ่านถนนซือเป่าที่คึกคักตั้งแต่รุ่งสางจนกระทั่งอาทิตย์ลับขอบฟ้า ถนนเส้นนี้มีทั้งโรงเตี๊ยม โรงน้ำชาที่แย่งกันผุดขึ้นในยามกลางคืน แสงจากไฟโคมแข่งกันแย่งแสงจากดวงดาวมองดูสว่างไสว ทิ้งระยะห่างม าอีกสองหัวมุมถนน จวนใหญ่โตตั้งตระหง่านกินบริเวณเนื้อที่กว้างขวาง เจ้าของจวนคืออัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายนามว่า ‘กุ้ยไป๋เทียน’

หลังจากเกี้ยวออกจากวัง ก็เลี้ยวลดไปมาจนถึงหน้าจวนแห่งหนึ่งในชานเมืองหลงเฉิง จวนหลังนี้หลังใหญ่โต ดูหรูหราอย่างยิ่ง แม้แต่บันไดหินหน้าประตูยังทำจากหยกขาว สง่างามมิธรรมดา บนป้ายเหนือประตูสลักตัวอักษรสีทองอร่ามยิ่งใหญ่ว่า จวนอ๋องมู่!

แต่สำหรับเซี่ยงซื่อผู้เคยชินกับการใช้ชีวิตในจวนจี้ชุนโหว ย่อมคิดว่ามันคับแคบ จวนจี้ชุนโหวเป็นจวนที่องค์ไท่จูพระราชทาน เป็นเรือนขนาดใหญ่ที่มีห้าทางเข้า ทั้งยังมีสวนขนาดใหญ่กับสระบัว ไม่มีสิ่งใดน่ารื่นรมย์ไปกว่าการได้พักผ่อนข้างสระบัวแสนเย็นสบายในฤดูร้อนอีกแล้ว

จั๋วซือหรานกับต่งคังยืนอยู่หน้าประตูจวนชินอ๋องอวี้ที่ไม่ได้รุ่งโรจน์เหมือนในอดีตอีกแล้ว นางหันตามองกลับไป โบกมือเล็กน้อย ป้ายชื่อหนาหนักที่เขียนอักษรสี่ตัวไว้ว่า 'จวนชินอ๋องอวี้' ก็ร่วงลงมาดังโครม

จวนที่ซึ่งตั้งตระหง่านไกลออกไปจากตัวเมืองมากโขแต่กลับใกล้กับธรรมชาติมากนักมีทั้งต้นไม้ร่มรื่นและน้ำตกสายใหญ่ไหลแบ่งแยกเป็นสายเล็กสายน้อยอย่างสวยงาม จวนแห่งนี้คือจวนของฟงชินหยางนั่นเอง ฟงชินหยางกำลังพาเรือนร่างสูงใหญ่ใบหูยังคงแดงๆ เดินออกมาที่หน้าเรือนชานเคียงข้า งมากับหลิงเวยที่ใบหน้ายังคงแดงๆ ที่เกิดจากการลงแรงกับกิจกรรมบางอย่างอยู่เป็นนานสองนานจนคอแหบคอแห้งทั้งๆ ที่มิได้คุยอันใดใส่กันด้วยประโยคยาวๆ เลยแม้แต่น้อย