จวน Novels & Stories

จวนสกุลหนี่ว์ไม่ได้ไกลจากในเมืองมากนัก ซ้ำยังเป็นทางไปยังค่ายทหาร อยู่ตรงข้ามกับหน้าด่าน ทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย แต่จวนแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มาก ด้านหน้ามีเรือนหลัก ด้านข้างมีเรือนรับรอง เรือนสี่ประสานของจวน ด้านตะวันออกเป็นเรือนของบุตรชาย ด้านตะวันตกเป็นของบุตรสาว ขณะที่เรือนหลักเป็นที่พำนักของนายท่านและหนี่ว์ฮูหยิน

เจินจูรีบพยักหน้ารัวเร็ว “จริงด้วย ๆ ลืมตัวอีกแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยิน จวนเจิ้นกั๋วกงนี้ใหญ่โตยิ่งนัก อย่างน้อยก็กว้างขวางกว่าจวนตระกูลเซวียตั้งเจ็ดแปดเท่า” “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว...” องค์หญิงเจียเหอเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างกะทันหัน “ที่นี่เป็นถึงจวนที่ใหญ่เป็นอันดับสองในเม ืองหลวง รองก็เพียงแค่จวนมู่ชินอ๋องเท่านั้น”

เมื่อเมิ่งซีหันไปมองจวนตรงหน้า แววตานางก็เปลี่ยนไปด้วยความตื่นตะลึง จวนหย่งอันอ๋อง มิใช่จวนธรรมดา หากเปรียบเหมือนวังขนาดย่อมก็ว่าได้ ทางเข้ากว้างใหญ่สองข้างทางมีเสาหินสลักลายพยัคฆ์ยืนเฝ้า หน้าจวนคือเรือนหลักสำหรับรับแขกที่สร้างด้วยไม้จันทน์แดงฉลุลายมงคล บานหน้าต่างกระ ดาษน้ำตาลเคลือบแสงอาทิตย์อ่อนนุ่ม

มนางกำนัคนอื่นๆไปแต่โดยดี ระยะทางจากวังหลวงถึงจวนอ๋องไม่ได้ไกลกันมากนัก เดินไปไม่นานก็ถึงเสียที เมื่อมาถึงจินฝูจึงแหงนหน้ามองดูป้ายที่ติดอยู่หน้าจวนที่เขียนว่า จวนชินอ๋อง ตัวอักษรงดงามแต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความหนักแน่น นางไม่ทันได้มองดูให้นานอีกหน่อย ฟู่หมัวหมั วก็บอกให้พวกนางรีบเดินไปด้านในเสียแล้ว

ต้วนเหริยเจี๋ยบุตรชายคนโตรีบนำพ่อบ้านไปเรียกคนทั้งจวนออกมาสอบสวน ความลับเรือนใหญ่หลังจวนพวกเขาปกปิดไว้มานานนัก เนื่องจากจวนแม่ทัพต้วนอยู่ชานเมืองในตำบลใกล้ๆ จึงเหมาะที่จะซ่องสุมผู้คนเอาไว้ ส่วนจวนในเมืองนั้นมีขนาดไม่ใหญ่นักมีไว้สำหรับเข้าไปพักผ่อนในยามที่จ ะเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ต้วนจินป้านให้บุตรคนรองดูแลเอาไว้ ส่วนจวนชานเมืองมีบุตรชายคนโตคอยดูแล หงซือซือกลับมาถึงเรือนรับรองในวังหลวงก็รีบเล่าให้หมิงเฟยหลงฟัง

จวนตระกูลซูนั้นกว้างใหญ่ราวกับวังหลวงขนาดย่อม มีสวนดอกไม้สี่ฤดู สระบัว ศาลาริมน้ำ และเรือนพักมากมายหลายสิบหลัง แต่สถานที่ที่ซูจินเยว่มุ่งมั่นจะไปให้ถึงที่สุดคือเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางจวน ซึ่งมีการคุ้มกันแน่นหนาราวกับค่ายทหาร เมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กบานมหึ มา องครักษ์ร่างยักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่ก็รีบโค้งคำนับ "คารวะคุณหนูใหญ่"

ต้าซานพาน้องชายมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือของเมืองเป่ยหนาน เป็นที่ตั้งของ จวนสกุลหยู จวนของคหบดีผู้มั่งคั่งที่สุดในละแวกนี้ เมื่อไปถึง ต้าเหล่ยก็ต้องตะลึงกับความหรูหราสมฐานะ กำแพงจวนสูงตระหง่านสีแดงชาดตัดกับกระเบื้องหลังคาสีเข้ม มีผู้คุ้มกันจวนยืนเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา " มาพบใคร?" ผู้คุ้มกันเอ่ยถามเสียงเข้ม สายตาไล่มองตรวจหาอาวุธอย่างละเอียด

เพียงแต่ที่ที่รถม้าจอดเทียบอยู่นั้นมิใช่ประตูวังหลวง แต่เป็นจวนแห่งหนึ่งทางด้านทิศตะวันออกซึ่งอยู่ไม่ห่างจากวังหลวงมากนัก ซินเยว่เล่อคิดจะพักอยู่ที่จวนแห่งนี้เพราะที่นี่เป็นจวนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนประทานให้เสด็จแม่ ขนาดจวนค่อนข้างกว้างมีเรือนยิบย่อยด้านในถึงแปดเรือน แล้วยังมีลานกว้าง น้ำตกจำลอง ด้านหลังติดกับชายป่ามีลำธารกั้นขวางระหว่างพื้นที่จวนกับป่าทึบ "ชอบที่นี่หรือไม่" ซินเยว่เล่อเอ่ยถามน้องสาวฝาแฝดของตน "ชอบเจ้าค่ะ ที่นี่ร่มรื่นยิ่งนัก"

บทที่ 35: รุ่งอรุณแห่งจวนแม่ทัพ และของขวัญจากมังกรเร้นกาย แสงอรุณเบิกฟ้าเหนือเมืองหลวงจิงเฉิง ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นอายแห่งการสมรู้ร่วมคิดที่เกาะกินราชสำนักมานานนับปีให้มลายหายไป ณ ถนนสายเกียรติยศ ป้ายจวนขนาดใหญ่ที่สลักด้วยทองคำแท้คำว่า 'จวนแม่ทัพโยว' ถูกอัญ เชิญขึ้นแขวนเหนือประตูใหญ่อีกครั้ง บานประตูสีชาดที่ปิดตายมาสามปีเต็มถูกเปิดกว้างต้อนรับเจ้าของที่แท้จริง บ่าวไพร่และทหารยามที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ใหม่ ยืนเรียงรายคุกเข่าต้อนรับด้วยความเคารพสูงสุด

ยามโหย่ว จวนเซียวหยางอ๋องอันยิ่งใหญ่ตระการตาใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศภายในจวนยามนี้เงียบเหงาและอ้างว้างกว่าที่เคย รถม้างามที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์ของจวนอ๋องแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของเซวียจื่อรุ่ย ซื่อจื่อผู้ทรงอำนาจก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง