จวน Novels & Stories

บนถนนเรียบแม่น้ำฮู่ยโห มีจวนใหญ่อยู่หลังหนึ่ง ป้ายชื่อบนซุ้มประตูเป็นสีทองอร่าม ไม่มีผู้ใดในเมืองที่จะไม่รู้ว่าอักษรคำว่าจวนตระกูลฝูนั้น เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของไท่ซางหวง บ่งบอกถึงคุณงามความดีที่เจ้าของจวนกระทำเพื่อแผ่นดิน ว่ากันว่าแม้แต่ขุนนางระดับอัครเสนาบดี หาก มาเยือน ยังต้องค้อมกายคารวะ จวนหลังนี้ภายนอกนั้นแลดูยิ่งใหญ่เกรียงไกรเป็นอย่างยิ่ง หากแต่ภายในกลับมีเจ้านายอาศัยอยู่เพียงสามชีวิต กับข้ารับใช้ที่จงรักภักดีอีกไม่กี่หยิบมือ

งชิง ก่อนถึงวันครบรอบร้อยวันของคุณชายน้อยจวนแม่ทัพ ที่จวนแม่ทัพก็ได้แจกจ่ายเทียบเชิญตามธรรมเนียมให้กับเหล่าขุนนางรวมถึงฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮาด้วย งานนี้พวกเขาอยากอวดหลาน ๆ ว่าน่ารักน่าชังมากเพียงใด แน่นอนว่าครอบครัวของหนิงชิงเองก็จะมาเช่นเดียวกัน พวกเขาเ ตรียมของรับขวัญเด็ก ๆ เอาไว้ไม่น้อย ยิ่งกับหนิงกวานแล้ว เขาคิดค้นของเล่นสนุก ๆ ให้หลาน ๆ หลายอย่างเลยทีเดียวในช่วงก่อนหน้าที่จะถึงวันงานเลี้ยงครอบร้อยวัน

ชโลธรพยักหน้าน้อยๆ แล้วหันหลังเดินตรงไปที่หน้าเตาคู่ใจ ปั่กๆๆ! เสียงสับหมูกรอบดังเป็นระยะๆ และดูเหมือนว่าเฮียชลจะลงแรงสับมันมากกว่าทุกวัน ทำเอาเสียงนั้นดังก้องไปทั่วศูนย์อาหารจนคนที่เดินผ่านบางครั้งก็หันมามองอย่างแปลกใจ เคล้งๆ แก๊งๆ ฉ่าา..

งที่อายุน้อยที่สุดในต้าฉู่ จวนฉางชิ่งโหว ตั้งอยู่ในย่านขุนนางระดับสูง กำแพงจวนสูงใหญ่มั่นคง ประตูจวนทำจากไม้แกะสลักลวดกิเลนเพลิงดาบหยกเขียวงดงาม เมื่อผ่านเข้ามาด้านในจะพบลานกว้างปูด้วยหินหยกสีขาวสะอาดเรียงราย ต้นเหมยกุ้ยกำลังออกดอกบานสะพรั่งสีแดงสดใสปลิวไสวอยู่ต ามขอบลาน ผสานกับต้น หลีฮวา ที่ปลูกเป็นแนวตามทางเดิน แซมด้วยสีขาวละมุนอ่อนหวาน

ผู้เกรียงไกร แสงไฟจากโคมกระดาษนับร้อยดวงสว่างไสวไปทั่วบริเวณหน้าประตูจวน ขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไป ประตูไม้บานมหึมาที่ทำจากไม้เหล็กพันปีถูกเปิดอ้าออกกว้าง เผยให้เห็นลานหินกว้างขวางด้านในที่สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นผง เหนือซุ้มประตู... ป้ายไม้สีดำขลับสลักตัวอักษรสีทองคำว่า 'จวนช ินอ๋อง' สะท้อนแสงไฟวูบวาบ มันถูกขัดเงาจนปราศจากคราบไคลแห่งกาลเวลา ดูใหม่เอี่ยมและทรงพลังราวกับเพิ่งถูกติดตั้งเมื่อวาน

รถม้าวิ่งบนถนนซูไห่ที่ทอดยาว จนหยุดลงที่ตรอกไห่ถิงที่เงียบสงบ ราคาจวนในตรอกนี้แพงไม่น้อย ด้วยอยู่กลางเมืองหลวงและเป็นตรอกที่เงียบสงบที่สุด หนิงอวี่ลงจากรถม้ายืนมองป้ายหน้าจวนที่เขียนคำว่า สกุลเว่ย แขวนอยู่หน้าประตูใหญ่ “ขอบพระทัยองค์รัชทายาท ที่มอบจวนที่เงียบสงบเช่นนี้ให ้ เพคะ” หนิงอวี่รู้สึกชอบจวนแห่งนี้ไม่น้อย

เหนือบานประตูไม้สีชาดคือป้ายชื่อจวนที่แกะสลักลายพยัคฆ์ ทองคำลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้ อักษรสี่ตัวเด่นชัดปรากฏอยู่ตรงกลางแผ่นไม้คือ จวนแม่ทัพเซี่ย ดูสง่างามและทรงพลัง ฝุ่นบางๆ จากล้อรถยังคงลอยฟุ้งในอากาศ ขณะที่บานประตูเหล็กหนาถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นลานกว้างด้า นในที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบ ราวกับสถานที่แห่งนี้พร้อมรับแขกสำคัญได้ทุกเมื่อ

สุดท้าย หยดน้ำตาของพระสนมเสียนเฟยก็ไร้อาบลงมาอย่างไร้เสียงสะอื้น… เจินจิ่วหรงเดินทางถึงแดนใต้อย่างปลอดภัย นางอาศัยอยู่ในจวนขนาดกลางมาสักระยะ ตัวเรือนทำจากไม้สัก ซ้ำยังย้ายต้นท้อขนาดใหญ่มาปลูกไว้รอบ ๆ เรือน กลีบของดอกท้อแบ่งบานสะพรั่ง แม้นจะอาศัยอยู่ห่างจากตัวเม ืองค่อนข้างมาก แต่ก็ไม่ถือว่าลำบากอะไร เพียงแต่จวนของนางค่อนข้างสะดุดตาผู้คน อาจเพราะผลาญเงินไปมากมาย

เรื่องที่ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้างคือจวนแห่งนี้เคยเป็นของตระกูลกู้ที่เพิ่งถูกริบทรัพย์ไป แต่จริงๆ แล้วเกาจงฮ่องเต้มีเหตุผล เพราะจวนดั้งเดิมของตระกูลซ่งอยู่ที่เมืองไคเฟิงในราชวงศ์เดิม ทว่าตอนนี้ตกอยู่ใต้การยึดครองของชนเผ่าทางเหนือ ไม่มีทางกลับไปทวงคืนได้ง ่ายๆ

หานซือเฉินถือวิสาสะคว้ามือภรรยาดึงพาเดินผ่านประตูจวนเข้าไปด้านใน โม่เสี่ยวถงลืมสะบัดมือของชายหนุ่มออก เพราะพุ่งความสนใจทั้งหมดมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัว แม้ว่าจวนหลังนี้จะไม่ได้ใหญ่เหมือนจวนขุนนางหรือจวนคหบดี แต่ก็มีขนาดใหญ่กว่าบ้านในหมู่บ้านมาก แล้วยังมีการจัดวางเรือนแต ่ละหลัง ในรูปแบบของเรือนสี่ประสาน มีทั้งเรือนหลัก เรือนปีกตะวันออก ปีกตะวันตก ตั้งล้อมรอบลานกลางจวน ที่จัดแต่งเป็นสวนหย่อมเล็ก ๆ เอาไว้