จวน Novels & Stories

หยวนอวี่ฉีหน้าซีด “กลับจวนไปเสีย สารภาพความผิดต่อบิดาของเจ้า ทางที่ดีควรกล่าวถึงแค่ความจริงเล่า บิดเบือนเพียงน้อยนิดเจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” “ขะ...ข้า...” [1] เส้าฝู่ ขุนนางคลังหลวง เป็นตำแหน่งขุนนางสำคัญมีหน้าที่รับผิดชอบดูแลภาษีที่เก็บจากแผ่นดิน รวมถึงการจัดหาและ ดูแลสิ่งของเครื่องใช้ส่วนพระองค์ขององค์จักรพรรดิทั้งหมด เช่น อาหาร เสื้อผ้า โอสถ และสถานที่ในวัง เป็นหน่วยงานที่ดูแลทรัพย์สินส่วนตัวของฮ่องเต้แยกจากคลังหลวงของแผ่นดิน

4~ จวนชินอ๋อง จวนชินอ๋อง ใหญ่โตโออ่ากว้างขวางยิ่ง แม้เป็นเพียงจวนนอกวังตั้งห่างออกจากเมือง อาณาเขตกว้างใหญ่แม้เข้ามายังรั้วหน้าด้วยรถม้าแล้วยังใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเค่อ[1] “นายแม่เจ้าค่ะ จวนชินอ๋องใหญ่โตยิ่งนัก” เซียวลู่หลานผินหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองใบหน้างด งามราวดอกท้อของซูหนี่[2] สวยงามสมชื่อ คิ้วโก้งราวปีกผีเสื้อ แต่งแต้มฮวาเตียนกลีบดอกเหม่ย ปาดขอบตาตวัดเฉียงขึ้นราวหงส์ ริมฝีปากแดงชาด

“บ่าวชราจะรับการขอโทษขออภัยจากคุณหนูได้อย่างไรกันเจ้าคะ ในเมื่อคุณหนูมาเยือนแคว้นอันหนิงแล้วเช่นนั้นก็เชิญที่จวนตระกูลช่านเถิดเจ้าค่ะ พักที่นี่เห็นทีจะไม่เหมาะ” หลู่หมอมอตวัดสายตาไปมองจวนตรงหน้าอันมีป้ายขนาดใหญ่สลักอักษรงดงามดูทรงพลังว่า ‘จวนไช่’ จากนั้นก็ตวัดสายตาไปม องโต้วฟุซึ่งกำลังเดินมาหาคนทั้งคู่ ในใจหญิงชราคิด…

ซุ้มประตูสีขาวที่ด้านบนติดป้ายสลักไว้ว่า ‘เฌอแตม’ ทำให้ยักษิณีสาวที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วชะงักไปชั่วขณะ จนข้ามสมุทรต้องเดินมาเปิดประตูรั้วที่สูงแค่เข่าให้ “…เข้าไปสิ” แสนหลงยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งค่อยเดินเข้าไป “สวยจัง!?” ทางเดินทอดยาวที่ขนาบข้างด้วยแปลงกุหลาบสองข้างท าง กุหลาบแดงดอกใหญ่กำลังผลิบานเหมือนต้องการโอ้อวดความงามแก่ผู้มาเยือน เดินไปสักพักค่อยเห็นว่าที่สุดปลายสายตามีศาลาสีขาวสะอาดตาและธารน้ำขนาดกว้างไหลผ่าน พอหันมองอีกด้านค่อยเห็นว่า...บ้านไร่ท้ายสวนของข้ามสมุทรอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้เอง?

เธอตอบขณะที่ก้าวเข้าไปในจวน สาวใช้ทั้งสองรีบติดตามคุณหนูของตนไปโดยไม่ห่าง ภายในจวนตกแต่งด้วยโคมไฟที่ส่องแสงอุ่น ดอกไม้สดถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยในแจกันหรูหรา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาสมุนไพรลอยมาเบา ๆ ทำให้ฟู่หยวนหยวนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

จวนหลังงามตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา รายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้ที่งดงามและกำแพงหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ จวนแห่งนี้วิจิตรตระการตาและยิ่งใหญ่กว่าจวนตระกูลจางของนางหลายเท่า ถิงถิงเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างช้าๆ หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความคาดหวัง เมื่อนางมาถึงประตูจวนอันโอ่อ่า นา งก็เห็นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนรออยู่ที่นั่น

จวนองค์หญิงใหญ่ ณ ตำหนักบุปผาวารี ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตะวันตกของเมือง ซึ่งติดกับตำหนักหลวงนอกพระราชวังแคว้นฉู่ ตัวเรือนสร้างขึ้นจากไม้ที่ถูกอาบย้อมด้วยน้ำยาสมุนไพรป้องกันไฟชั้นดี รอบตำหนักคือสวนหย่อมขนาดใหญ่ ประดับประดาไปด้วยบุปผานานาชนิด ส่งกลิ่นหอมอบอวลต ลอดทั้งปี หากเดินเข้าไปเรื่อย ๆ จะพบหินจำลองแปลกตาอยู่หลายจุด ในสายตาผู้อื่นคือหินประดับที่มีราคาสูงลิ่ว แต่ในสายตาคนของจวนองค์หญิงใหญ่ สิ่งนี้คือกลไกชั้นยอดสำหรับสังหารศัตรู

โปรด ตอนนี้ทุกคนกำลังประสบปัญหาความร้อน เพราะแอร์ในออฟฟิศเสีย ต้องรอช่างมาซ่อมบ่าย คนที่ดูว่าจะร้อนสุดก็คือณรินทร์ ที่นั่งเหงื่อตกอยู่เพราะเสื้อผ้าที่เธอสวม ​เธอตวัดตามองค้อนภาคพลทันทีอย่างพาลๆ เมื่อเขามานั่งใกล้แล้วส่งกล่องขนมจีบกล่องพิเศษให้เธอ หลังจากที่แ จกจ่ายคนอื่นไปแล้ว เธอรับไว้ก่อนจะเอามันวางไว้บนโต๊ะ ยังคงค้อนเขาขวับๆ ร้อนมาก...ร้อนแทบเป็นลม แต่เธอจะถลกแขนเสื้อขึ้น หรือดึงเสื้อลง เธอก็ทำไม่ได้สักสิ่ง...คนบ้าอะไร เล่นมาฝากรอยคิสมาร์คไว้ยันตรงท้องแขนเธอ ​“แต่งตัวอะไรเหมือนกับอยู่ลอนดอนเลยนะไอ้ณะ”

จวนแห่งนี้ได้รับจากการปูนบำเหน็จจากองค์ฮ่องเต้ ซึ่งมีอาณาบริเวณด้านหนึ่งติดกับวังหลวง และระหว่างทางเชื่อมไปยังจวน แม่ทัพจางหลงเหว่ยจำต้องผ่านทางสวนผกา “เพ่ยเพ่ยเจ้าดูนั้น มีจวนผู้ใดอยู่ตรงนั้นด้วย”เลี่ยงเฟิ่งชี้ไปยังจวนเบื้องหน้า แม้จะเห็นเพียงหลังคาจวนแต่ก็ ดูหรูหรา โอ่อ่า หลังคาที่สูงพ้นกำแพงอิฐล้อมรอบเกือบหนึ่งจั้ง

เรื่องราวของหญิงสาวนามว่า ซูหนี่ว์ สาวมหาวิทยาลัย ผู้ชื่นชอบการอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทว่าวันหนึ่ง เธอได้ไปซื้อนิยาย เรื่องเรือนราคะมาอ่าน ในหอพัก จากนั้นพอลืมตาขึ้นมาพบว่าเธอนั้นได้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้แล้ว โดยเข้าสิงร่างหลี่ซูหนี่ว์นางเอกของเรื่อง มันไม่จบเพียงแค่นี้สิคะ มันมีต่อไปอีก พบว่าพ่อสามีของหลี่ซูหนี่ว์เคี่ยวรำนางทุกคืน จนทำให้ซูหนี่ว์อยากจะออกไปจากโลกนิยายแห่งนี้ ร่วมเป็นกำลังใจให้ซูหนี่ว์หนีออกจากโลกนิยายแห่งนี้กันนะเจ้าคะ นางจะสามารถออกจากโลกแห่งนี้ได้อย่างไร โปรดติดตามในเล่มเจ้าค่ะ