จากคุก...สู่การล้างแค้น นิยาย & เรื่องราว

เดี่ยว ‘สะอาดแล้วเหรออ้อ? จะขัดจะล้างยังไงมันก็คงล้างออกไปจากใจแกไม่ได้หรอก’ ความคิดในใจตอกย้ำความพ่ายแพ้ เธอรู้ดีว่าไม่ว่าน้ำจะแรงแค่ไหน มันก็ไม่สามารถล้างความผิดบาปที่เธอทำต่อชัยธวัชครั้งแล้วครั้งเล่าออกไปได้เลย เธอต้องแบกร่างที่เน่าเฟะนี้ไปพบเขาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้าง หน้า... ร่างที่เพิ่งจะทรยศความดีของเขา ทั้งที่เพิ่งจะให้สัญญาว่าจะซื่อสัตย์และกลับตัวกลับใจไว้กับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้เอง .......................................................

นางจิตใจดีจนเกินคาดเสียด้วยซ้ำ ดูวิธีการแก้แค้นของนางนั่นประไร ช่างน่ารักสิ้นดี และถึงแม้ว่านางจะแก้แค้นโดยการเป็นฉนวนสร้างความวุ่นวายก็จริงอยู่ แต่สาเหตุหลักย่อมมาจากตัวของบุคคลแต่ละคนที่มีพื้นฐานในจิตใจมาแต่ไหนแต่ไร ม่านนีเพียงสะกิดลงไปให้สิ่งที่หลับใหลในกา ยของพวกเขาได้ตื่นขึ้นมาแล้วสร้างวิบากกรรมของแต่ละคน

ความรู้สึกผิดกัดกร่อนและเลือดไหลอย่างช้าๆ ฉันวางแผนที่ไร้สาระ ถ้าตำรวจไม่คืบหน้า ฉันจะกลายเป็นผู้ล้างแค้นผ่านสื่อ ฉันคิด แต่คำว่า 'ผู้ล้างแค้น' แทบจะทำให้ฉันขยะแขยง ฉันไม่อยากเป็นสิ่งที่ฉันสาปแช่ง ถึงกระนั้น ความคิดที่ปล่อยให้อาชญากรรมสลายไปในความหลงลืมก็ทำให้ฉันป่วย ฉันรู้สึกถึงความโกรธที่หลอมรวมเป็นความแน่วแน่ที่เยือกเย็น เฉียบคม: โลกต้องรู้ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นที่สะใจ แต่เพื่อไม่ให้การกระทำใดๆ เหล่านี้ยังคงอยู่ในความมืดดั่งความลับที่น่าละอาย

‘ฟางฉินเหนียง เจ้าคิดตื้นเกินไป มันไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนางสารเลว ครั้งนี้ข้าจะล้างแค้นให้ลูกในท้อง ที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมของข้าในชาติก่อน’ “ขออภัยที่ข้าต้องบอกว่า การที่จะนำเลือดจากหัวใจของผู้อื่นมาใช้นั้น หาทำได้ไม่” “ว่าอย่างไรนะ ทำไม่ได้หรือ เช่นนี้…”

โจชัวตะโกนเริ่มบทสวด ​การต่อสู้ในคุกคลื่นเริ่มต้นขึ้น แสงสีทองจากศรัทธาปะทะกับประกายไฟจากหุ่นเหล็กวิญญาณ ท่ามกลางเสียงคลื่นที่กระแทกกระจกดังสนั่นหวั่นไหว คุกใต้ทะเลแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นลานประหาร... หรือลานปลดปล่อยกันแน่!

ในโลกเดิม ความเมตตาที่มีต่อศัตรู คือหนทางสู่ความตาย นางเรียนรู้บทเรียนนั้นตั้งแต่อายุยังน้อย หญิงสาวเดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้ายามเย็นเหนือชนบทอันแร้นแค้น ก่อนพึมพำเบา ๆ "วางใจเถิด ความแค้นของเจ้า ข้าจะทวงคืนให้ทั้งหมด"

สุดแค้นแสนพิศวาส ผู้เขียน : กาสะลอง นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทว่าเฟิงซูเหยากลับตอบเขาได้เพียงในใจเท่านั้น ทั้งหมดที่นางทำไม่ใช่เพราะช่วยล้างมนทินให้เขาเสียเมื่อไร ความตั้งใจของนางคือใช้เขาเป็นบันไดสู่การแก้แค้นคนพวกนั้นต่างหาก "องค์ชายสามช่างใจกว้างดั่งทะเลแม้แต่คนที่เคยคิดฆ่าท่านและฮองเฮาก็ปล่อยวางได้เช่นนี้" "การให้อภัยคือการแก้ แค้นคนชั่วอีกวิธีหนึ่ง"

บทที่ 1 ถูกใส่ร้าย แสงตะเกียงในคุกริบหรี่ ห้องขังคับแคบอากาศชื้นเหม็นอับ กำแพงมีความหนาถึงสามฉื่อสกัดกั้นสายลมตามทางเดินเอาไว้ด้านนอกบรรยากาศเหน็บหนาว่าสลดหดหู่ ร่างสตรีนางหนึ่งนอนขดอยู่บนกองหญ้าชื้นอย่างไร้สติร่างกายเต็มไปด้วยรอยพกช้ำจากการโบยตีถูกสั่งให้นำตัว มาคุมขังเพื่อรอกล่าวโทษในรุ่งสางของอีกวัน

มารถกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง หญิงสาวก็เหมือนแสงสว่างที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในจิตใจอันมืดดำที่ถูกครอบงำด้วยไฟแค้นของเขาทำให้ใจของเขาค่อย ๆ สว่างไสวหลุดออกจากห้วงความแค้น เธอยังเป็นครูที่มอบบทเรียนราคาแพงและของขวัญอันมีค่าให้กับเขาอีกด้วย หากไม่มีลูกก็ไม่รู้ว่า เขากับเธอจะเดินมาถึงจุดนี้ไหมสองแฝดคือพันธะที่ผูกหัวใจของคนเป็นพ่อแม่อย่างเขากับเธอไว้ด้วยกัน The end❤️