จากคุก...สู่การล้างแค้น นิยาย & เรื่องราว

คุณพ่อของเธอเม้มปากแน่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความผิดหวัง “แล้วเขากลับมาเพื่อแก้แค้นงั้นเหรอ?” พิมพ์ดาวพยักหน้า “ใช่ค่ะ เขาต้องการล้างแค้นพ่อให้ได้ เพราะเขาเชื่อว่าพ่อเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเขาพัง” “มันไม่จริง!” คุณพ่อของเธอพูดเสียงหนักแน่น

ศลิษาหลับตาแน่น น้ำตาตกไหลลงทางหางตา เธอพยายามบอกให้ตัวเองสงบและตั้งสติให้ได้ เพื่อจะได้ต่อสู้กับผู้ชายที่เพิ่งออกมาจากเรือนจำ เธอรู้ว่าเขาติดคุกด้วยข้อหาวางเพลิงและพยายามฆ่า ซึ่งเขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาจนกระทั่งออกจากคุก แต่เพราะหลักฐานหนาแน่นมัดตัว จึงท ำให้เขาไม่รอดจากคุก โดนพิพากษาไปเกือบสิบปี เขาแค้นพี่ชายฝาแฝดของตัวเองที่ขึ้นให้การในฐานะพยานฝ่ายโจทย์ ซึ่งเป็นผลทำให้เขาต้องเดินเข้าคุกพร้อมความแค้นที่ไม่อาจให้อภัย

ปรมะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขณะที่แก้มัดฟาติมาให้หลุดออกจากเก้าอี้ มันลากเธอที่ยังถูกมัดมือเอาไว้ลุกขึ้น โอบกอดเธอจากด้านหลังทั้งที่สายตาจับจ้องไปยังกัมปนาทไม่วาง “ฮึก!” “เพราะมึง…พ่อแม่กูถึงตาย เพราะมึง! กูถึงต้องติดคุกอยู่หลายปี วันนี้กูกลับมาแก้แค้น…กูจะทำให้ม� �งเจ็บเจียนตายอีกครั้งไอ้กั้ง!”

Torch ย้อนกลับไปวันนั้น วันที่คนรักของผมได้ตัดสินใจหันหลังเดินจากไปโดยที่ไม่หันมามองผมที่ยืนน้ำตาไหล เสียใจ แต่อย่างที่เธอพูด ผมมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ เด็กคนหนึ่งซึ่งเป็นเลือดเนื้อของผมกำลังจะเกิด ผมต้องทำหน้าที่พ่อให้กับเขา ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าเดินเข้าผมรีบยกมือปาดน้ำตาทัน ที

ก็แค่ติดคุกไม่ใช่เหรอ? ฉันกำหมัดแน่น ความเกลียดชังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ใช่แล้ว เป้าหมายในการมีชีวิตอยู่ของฉันคือการล้างแค้นให้แม่ ถ้าฉันสามารถใช้โอกาสนี้ทำลายบริษัท รังสรรค์ไพศาล กรุ๊ปได้ อย่าว่าแต่ติดคุกเลย แม้แต่ให้ฉันตายลงตอนนี้ฉันก็ยอม!

ทว่าวันนี้ การกลับมามิใช่เพื่อตามหาความเมตตา หากแต่คือการ “นับถอยหลังสู่การล้างแค้น” ประตูรถม้าเปิดออก หญิงสาวในชุดคลุมยาวสีอ่อน ก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตาเยือกเย็นและทรงพลังกว่าครั้งไหน ๆ

ฉันกระซิบ เราก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยเข้าสู่โถงทางเดินปูกระเบื้องสีขาวสะอาด ประตูไม้บานหนักปิดดังคลิกตามหลังเรา ขังคุณย่าโรซ่าและพ่อของฉันไว้ข้างใน

‘การติดคุกของเธอเป็นการจบการแก้แค้นของฉัน แต่เป็นจุดเริ่มต้นความทุกข์ทรมานของเธอ' ‘สิ่งที่ฉันไม่รู้... คือหูของอาหยันน้อย... เป็นผลมาจากการติดคุกของเธอด้วย!' ‘นี่ฉันทำอะไรลงไป?’

ตอนที่ 17น้ำแกงเม็ดบัว สายลมยามราตรีพัดกลีบดอกหญ้าให้ปลิวเรี่ยพื้น กระโจมรอบค่ายเงียบสงัด มีเพียงเสียงเปลวไฟจากคบเพลิงที่ลู่ไหวตามสายลม ซุนฮวาก้าวออกมาจากกระโจม มือประคองถังน้ำอุ่นไว้แน่น นางตั้งใจจะนำไปเททิ้งหลังค่าย

สิ่งเดียวที่สะเพร่าและบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตก่อนของฉัน คือการตกหลุมรักลูก้า โมเรตติ เป็นเวลาถึงห้าปีที่ฉันเรียกเขาว่าพี่ชายในยามกลางวัน และนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาในยามค่ำคืน กระทั่งครึ่งเดือนก่อน หน้าคลับของตระกูลโมเรตติ ฉันได้ยินเขากำลังคุยอยู่กับลูกน้องของตัวเอง 'ลูก้า นายจะเอายังไงกับเด็กผู้หญิงที่เกรซพาเข้ามาล่ะ? ไหนว่าตกลงกันว่าจะแค่เล่นๆ แล้วก็เขี่ยทิ้งไง ทำไมถึงปล่อยให้มันยืดเยื้อมาตั้งห้าปีได้วะ?' 'นายเข้าหาเธอเพื่อแก้แค้นแม่เลี้ยงสินะ? ก็โซเฟียทิ้งนายไปตอนนั้น นายก็เลยหันไปเล่นงานลูกสาวสุดที่รักของเกรซแทน อย่าบอกนะว่านายดันหลงรักเธอเข้าจริงๆ' จากนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาและไร้ความปรานีของลูก้าก็ลอดผ่านรอยแง้มของประตูออกมา 'รักงั้นเหรอ? จะบ้าหรือไง ฉันแค่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะจบเรื