Novelas y relatos de จากคุก...สู่การล้างแค้น

อัญญาพูดเพื่อระบายความแค้นออกมาให้หมด ธนาธรถึงกับสะอึก ไม่ใช่เพราะรายละเอียด แต่เพราะน้ำหนักของการทรยศคนที่เธอเคยไว้ใจ ทิ้งเธอไปในเวลาที่เธอต้องการที่สุดนั้นกดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก กลับกลายเป็นคนที่จมอยู่ในความเงียบที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเขาเอง “พอออกจากคุกฉัน ถึงรู้ตัวว่าท้อง”

จแล้วก็เดินกลับเข้าไปนั่งในรถทิ้งให้ร่างบางรีบขึ้นท้ายรถกระบะคันใหญ่ทั้งๆ ที่น้ำตายังอาบแก้มเธออยู่ มัญชุลิกาเมินหนีสายตาเห็นใจหลายคู่ของคนงานที่มองเธอ ก่อนจะแอบเช็ดน้ำตาอีกครั้งความน้อยใจที่ประเดประดังเข้าครอบคลุมหัวใจของเธอ เรื่องเมื่อคืนไม่ได้ทำให้ลวรรษเปล ี่ยนไปเลย ใช่สิ...ทุกอย่างมันไม่ได้เกิดจากความรักเสียหน่อยมันเกิดจากความแค้น...และความใคร่

ยี่สิบปีแล้วที่เขาต้องมีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง แม้จะมีผู้คนล้อมรอบกายแต่กลับไม่เคยสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นหัวใจ ยิ่งเมื่อชีวิตในแต่ละวันขับเคลื่อนด้วยเป้าหมายเดียวที่มีคือการแก้แค้น โลกทั้งใบก็เหมือนมีเพียงเขาที่หาความสุขสงบในใจไม่เจอ กระทั่งวันที่มีเด็กสาวก้าวเข้ามา… คิดถึ งจุดเริ่มต้นที่ทำให้พบกันแล้วมุมปากก็ยิ่งยกตัวสูง ไม่คิดเลยว่าโลกสีเทา ๆ อันแสนจำเจ จู่ ๆ จะบังเกิดแสงสว่างขึ้นที่ปลายอุโมงค์ ก่อนที่มือเล็ก ๆ คู่นี้จะฉุดให้เขาหลุดพ้นจากวังวนของความแค้นด้วยบทเรียนบทสำคัญที่มีชื่อว่า ‘การให้อภัยและปล่อยวาง’

งนอก การล้างแค้นของฉัน ซึ่งเมื่อครู่ยังเป็นเส้นทางเย็นชา ชัดเจน ราวกับการไถ่บาป บิดเบี้ยวกลายเป็นสิ่งอื่น สิ่งที่มืดกว่า เป็นส่วนตัวกว่า และอันตรายยิ่งกว่าที่เคย มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ ไม่ใช่แค่การทวงคืนสิ่งที่สูญเสียไป แต่มันคือการทรยศในรูปแบบที่ลึกที่สุด ใกล้ชิดที่สุด แ ละไม่มีวันให้อภัยได้

ไฟแค้น ตอนพิเศษ "ผมอยู่ตรงนี้" สิงหราชพูดพร้อมกับกุมมือของภรรยาไว้แน่น ตอนนี้เขาอยู่ในห้องผ่าตัด ..ใช่แล้ววันนี้คือวันผ่าคลอดของอัปสรสุดา

เธอสบถด้วยความเดือดดาล "เพราะแบบนั้น ฉันถึงอยากให้คุณพยายามเข้มแข็งไว้ อย่าให้พวกเขาเอาชนะคุณได้จริง ๆ คุณยังมีโอกาสอีกมากที่จะได้ออกจากคุก หลังจากได้เป็นอิสระแล้ว คุณก็สามารถแก้แค้นพวกเขาทุกคนได้"

ฉันอุ้มลูกสาวไว้โดยไร้ที่ไป ทั้งหนาวทั้งหิวท่ามกลางฤดูหนาวอันโหดร้าย สุดท้ายพวกเราก็หนาวตายอยู่ที่ข้างถนน พอคิดถึงเรื่องพวกนั้น ไฟแห่งความแค้นก็ลุกโชนในใจฉัน อยากจะตายไปพร้อมกับครอบครัวนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด

ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาดำขลับทำลมหายใจหลิวหมิงหย่วนสะดุด ร่างสั่นสะท้านพลันจมดิ่งสู่ห้วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานยามอยู่ในคุกหลวง ความรัก ความแค้น ความเจ็บปวด ความไม่เป็นธรรม ก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นซัดสาดหัวใจนางอย่างไร้ปรานี ทะเลสาบสงบนิ่งปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง มือเรียวบ างยกขึ้นกุมหน้าอก ขยุ้มอาภรณ์บริเวณนั้นจนยับย่น เปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้นลุกโหมในดวงตา มองเครื่องทรมานที่ตนเองคุ้นเคยเป็นอย่างดีทีละชิ้น ๆ จนครบ ไม่นึกว่าซ่งเทียนเหิงจะเลียนแบบลานลงทัณฑ์ในคุกหลวงได้เหมือนจริงขนาดนี้ ราวกับยกที่นั่นมาไว้ที่นี่

ไม่มีแก๊งมาเฟียหนุน หลัง ถูกตำรวจตามล่า แต่สิ่งที่เขายังเหลืออยู่คือ ความแค้นที่ไม่มีวันสลาย แถมยังมีข่าวลือเรื่องที่ไอยราจับคิรันเข้าคุก สองคนอาจจะเริ่มเข้าใจกันและกันแล้ว แผนการ แก้แค้นที่เขาสร้างมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลาย

กับนรกบนดิน กงลั่วหมิงผู้ซึ่งบัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากวิญญาณที่แตกสลาย ค่อยๆ ขยับกายที่โชกไปด้วยรอยราคะและคาวเลือด เขาประสานมืออีกครั้ง “ข้าขอขอบคุณพวกท่านที่ให้โอกาสข้า ..ความแค้นที่มันฝากไว้ในกายและใจข้า... ต่อให้มันตายนับพันครั้งก็มิอาจลบล้างได้ ข้าต้องการให้มันมีชีวิตอยู ่ไม่สู้ตาย.. ข้าจะลงมือจัดการกับมันด้วยมือของข้าเอง!”