ชญาน์พิมพ์ Novels & Stories

ฆาตกรสอนสวาท ปฐมบท สี่มังกร “อืม...อ่า....” ริมฝีปากสีชมพูสวยของเธอกำลังโดนหัวลำร้อนแดงเถือกบดบี้อย่างหนัก ลำร้อนอ้วนยาวขนาดเจ็ดนิ้วสักลายมังกรรอบลำดูอหังกาห์ เอ็นเขียวผุดโปนเป็นเส้นแทรกซ้อนอยู่ตามผิวเนื้อสีน้ำผึ้งไหม้ เปลือกห่อหุ้มท่อนเหล็กดุดันอันผยองของชายหนุ่ม วัยสามสิบห้าสัญชาติจีนแผ่นดินใหญ่ เจ้าของเรือนกายกำยำล่ำสันที่สักลายมังกรเต็มแผ่นหลังและแผงอกกว้างบึกบึน

“ใบชานี้เก็บมาจากยอดเขาจวินซาน สาวเก็บชาจะเดินฝ่าน้ำค้างเลือกเก็บเฉพาะยอดอ่อน รสและกลิ่นหอมรื่นรมย์ เชิญเพคะ” “ชาก็ล้วนเหมือนๆ กันหมด ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก” “เฮ้อ... นี่เป็นชากุยเจิน[1] ปลายลิ้นของท่านแยกแยะรสชาไม่ได้เช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้วว่าท่านยังไม่รู้จักอิสตรีเลยสักน ิด รักษาพรหมจรรย์ถึงยี่สิบห้าปี ข้านับถือท่านยิ่งนัก”

ิงชิงจะใช้เงินนับพันตำลึงเพื่อซื้อของให้เขา เขาได้แต่ยิ้มรับของขวัญที่นางมอบให้อย่างยินดี เจียงเฉิงยังบอกนางด้วยว่าหากนางคิดถึงเขาก็เขียนจดหมายไปหาเขาที่จวนแม่ทัพในเมืองหลวงได้ เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงนางมากนัก เขาจะบอกให้ทหารที่ค่ายไปรับจดหมายและส่งจดหมายให้นางหากนาง กลับไปไม่ทันส่งเขากลับเมืองหลวง

Chanya : เสียงไลน์เด้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชัญญ่าที่กำลังนั่งอารมณ์ดีที่คาเฟ่แถวสะพานมิตรภาพมองดูสติ้กเกอร์ไลน์ที่เด้งรัวๆนึกอยากแกล้งคนเอาแต่ใจคืนมั้ง สะใจดีจริงๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrr

างเป้าเป็นดวง “ผมจะแค่ถู สัญญา” เขากระซิบชิดหน้าอกของฉันที่สั่นเทิ้มจากแรงหอบ มือหนาขยำเต้าอกมหึมา พร้อมกับปลดซิปกางเกงยีนส์ลง เอนตัวฉันนอนลงบนโต๊ะจนศอกปัดป่ายไปที่คีย์บอร์ดจนพิมพ์ขึ้นไปในเอกสารผู้ป่วยมั่วซั่วไปหมด หากแต่ฉันไม่สนใจ ที่สนใจก็คือความผงาดตรงหน้า ที่ถูกปลดปล่อยออกมาเท่านั้น

หลี่น่าใช้ปลายดินสอชี้ไปที่มุมล่างของฉลาก “ตัวอักษรเล็กเกินไปจนแทบมองไม่เห็น ของจริงพิมพ์คำว่า โรงงานเภสัชกรรมชิงเหอ” “แต่ของปลอม…” ซุนเยี่ยนเพ่งดูอยู่นาน “เหมือนกันนี่คะ” หลี่น่ายิ้มบาง “ไม่เหมือน” เธอหยิบแว่นขยายส่งให้ ซุนเยี่ยนรับมาส่อง ก่อนเบิกตากว้าง

​ณรินทร์หยุดเสียง แล้วมองจ้องไปยังต้นเสียง ทางนั้นมองสบตากับเธอพอดี ก็ทำเป็นหันไปตีแขนเพื่อนข้างๆ ที่เป็นถือสัญชาติเดียวกับเธอ คือสัญชาติ LGBTQ+ ​“ไอ้บอม มึงอะ มีไหมสมบัติผู้ดี” ​“โอ๊ย มาหยิกทำไมอะเจ๊ กำลังนั่งวาดแบบดีๆ อยู่ เอ๊อ...เขียนไม่ออก เขียนไม่ได้ หงุดหงิด หงุ ดหงิดเว้ย”

ชญานนท์กระซิบเสียงพร่าพลางชักนิ้วแกร่งที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำหวานใสเหนียวข้นออกมาจากส่วนลึกของร่องสวาท เขาชูมันขึ้นตรงหน้าหล่อนในความสลัวเพื่อยั่วเย้า “เบา ๆ หน่อยนะคะเบส พิมพ์ไม่ได้มีอะไรกับคุณมานานหลายปีแล้ว... พิมพ์กลัวเจ็บ” พิมพ์ชนกสารภาพกระซิบตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยร้อนผ่าวด้วยความขัดเขินประปนเอียงอาย ชญานนท์ยกนิ้วที่เปื้อนคราบน้ำรักของภรรยาสาวขึ้นมาไล้เลียดูดดึงอย่างเอร็ดอร่อยและเสน่หา สายตาคมกริบวิบวับอย่างเป็นต่อ

ช่างพิมพ์มองแบบแล้วพยักหน้า "ได้ครับ แบบนี้ทำง่าย พรุ่งนี้มารับได้เลย" ซู่ชิงมองดูแท่นพิมพ์ทำงาน เสียง ต็อกแต็ก ของเครื่องพิมพ์ดีดและกลิ่นหมึกพิมพ์ที่ฉุนจมูก เป็นสัญญาณว่าแบรนด์ของเธอกำลังจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจริงๆ