Novel & Cerita ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ซูเฟยคิดในใจ จะว่าไปแล้วเธอเองก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องของการทะลุมิติมาสักเท่าไร บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ว่าความฝันครั้งนี้เหมือนจริงมาก แม้แต่ตอนที่สัมผัสตัวเองยังรู้สึกได้ว่าเป็นการสัมผัสจริง แต่เพื่อความแน่ใจซูเฟยจึงได้ลองเอานิ้ว ดีดหน้าผากตัวเองครั้งหนึ่ง “โอ๊ย” เธอร้องอุทานออกมาเสียงเบา

โม่หยางอันหลับตาลงพร้อมลืมตาขึ้นทว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ปัง “จะหนีไปไหน ไม่ว่ายังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกนะ” เสียงของหยางหลงดังขึ้นพร้อมเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าเกรี้ยวโกรธ ตอนนี้โม่หยางอันพอจะเดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ได้ทั้งหมดแล้วว่าเธอนั้นทะลุมิติเข้ามาอยู่ใ นนิยายเรื่องที่เธออ่านยังไม่ทันจบด้วยซ้ำ

ลับนี้แล้วจะไม่สามรถย้อนเวลาได้อีกเลย ซึ่งบอมบอมก่อนหน้านี้ฟังเพลงปาฏิหาริย์อยู่หลายรอบก็ไม่สามารถย้อนเวลาได้ ส่วนการกลับมาในครั้งนี้ของบอมบอมเป็นผลของการนั่งสมาธิจึงเกิดญาณทิพย์ ที่สามารถข้ามมาทำลายกำแพงมิติกาลเวลาได้ และนี่คือสาเหตุที่ทำให้บอมบอมได้กลับมาในปัจจ ุบันอีกครั้ง

กลับพุ่งทะลุห้วงมิติออกไป พุ่งผ่านดวงดาวผ่านกาลเวลาผ่านโลกทั้งสองใบมุ่งตรงไปยังอีกฟากหนึ่งของโชคชะตาระบบเงยหน้ามองก่อนกลืนน้ำลาย

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนเอเลียสพูดต่อ "นี่ไม่ใช่ 'การย้อนเวลา' …แต่น่าจะเป็น 'การข้ามมิติ' ต่างหาก โลกคู่ขนาน โลกที่เวลาเดินคล้ายกัน แต่มีผลลัพธ์ต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

ของว่างที่ทำจากช็อกโกแลตนั่นเอง และสิ่งนี้ทำให้เธอคาดเดาได้ว่ามิติพิเศษน่าจะมีความเกี่ยวพันเชื่อมต่อกับสินค้าที่ขายในโลกก่อนหน้านี้ พอทางด้านนั้นมีการปรับเปลี่ยนสินค้า สิ่งของในมิติพิเศษของเธอก็เปลี่ยนตามไปด้วย ซึ่งไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเธอมีแต่จะยิ่งดีขึ้นเท่าน ั้น เนื่องจากมีสินค้าใหม่ๆน่าสนใจมาวางขายในโลกนี้เพิ่มมากขึ้นนั่นเอง

ธาตุมิติ ควบคุมช่องว่างอวกาศและการเคลื่อนที่ เปิดประตูมิติพาศัตรูไปที่อื่น ⏳ 4. ธาตุเวลา บิดเบือนกาลเวลา ทำให้ศัตรูช้าลงหรือเร่งความเร็วตัวเอง

สองหัวใจที่เคยพลัดพรากและเจ็บปวด ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ เส้นทางข้างหน้าอาจจะมีอุปสรรคขวากหนามรออยู่บ้าง แต่ตราบใดที่มือของพวกเขายังกุมกันไว้แน่นแบบนี้ ก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกต่อไป เพราะนี่คือ... จุดเริ่มต้นของคำว่า “ตลอดไป” ของสิบทิศและน้ำอุ่น

นางหลับตาลงแน่น แล้วลืมตาขึ้นใหม่ ภาพในคันฉ่องยังคงเป็นเช่นเดิม ‘...หรือว่า...’ ความคิดที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่สุดผุดขึ้นมาในหัว ‘...การทะลุมิติ... เหมือนในนิยายที่เคยอ่านฆ่าเวลา...’

โจตื่นเต้นกับบ้านเมืองทันสมัย ไปไหนด้วย ยานแห่งการหายตัว เข้าไปในยานแล้วมันจะหายไปชั่วพริบตาไปโผล่อีกทีหนึ่ง “มันคือยานขับเคลื่อนด้วยระบบควอนตัม มิติกาลเวลาในโลกหน้านี้รวดเร็วขณะเปลี่ยนสถานที่ (space shift) ดังนั้นเวลาของคนในโลกแห่งอนาคตนี้จะเหลือเฟือจนกลายเป็นเชื่องช้ากว่าจะ หมด 24 ชั่วโมงในแต่ละวัน” เธออธิบายจนเขาตื่นเต้นไม่หยุด