روايات وقصص ضمن ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง

ทุกคนในครอบครัวต่างเสียศูนย์ไปพักใหญ่ ท่านไปกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาเป็นพี่ใหญ่เสียใจมากไม่ได้ต้องคอยประคองน้องอีกสามคน ส่วนบิดาถึงกับทิ้งทุกอย่างให้ลูกจัดการแล้วปลีกวิเวกไปอยู่ลำพัง นั่นคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของครอบครัวพวกเขา คือการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่ รักโดยไม่มีวันหวนกลับ...

“ผู้ใหญ่นะ เวลาโพล่งอะไรออกไป แม้จะด้วยอารมณ์หรืออะไรก็ตาม มันยากที่พวกเขาจะกลับลำโดยค่ะ ยิ่งเป็นพ่อกับแม่หนูยิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาไม่มีทางขอโทษกันแน่นอนถ้าไม่มีการสูญเสีย” “…เธอกำลังจะบอก ว่านั่นหมายถึงเธอ?” “ครอบครัวค่ะ” “….” “เมื่อสูญเสียครอบครัวด้วยวิธีที่ไม่ได ้ตายจาก..มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากๆเลยนะ”

เป็นการกระทำที่ทำให้ครอบครัวของเธอเสียใจมาก ทุกคนมองมาที่ผมและเงียบเพื่อรอฟังคำพูดหลังจากนี้ แต่มันคงไม่มีแล้ว พูดไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะคำว่าขอโทษใครๆก็พูดได้

พอมาอยู่รวมตัวกัน ทั้งห้าคนก็โผเข้ากอดกัน ก่อนจะร้องไห้ออกมาเบา ๆ ด้วยความสะเทือนใจและเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภายในใจเจ็บปวดและโศกเศร้า ต่อการจากไปของทุกคนในครอบครัว “ครอบครัวเราตายหมดแล้ว ต่อไปพวกเราจะอยู่อย่างไร” ลี่อิงเอ่ยด้วยความเจ็บปวด นำ้ตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มโดยไม่ส่งเสียงสะอื้น

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม

นตัวได้ในที่สุด แม้ในเวลานี้จะเต็มไปด้วยความสูญเสีย แต่ภาพของครอบครัวตระกูลหยางและชาวบ้านหลีฮวาที่ถือได้ว่าได้รับความเสียหายน้อยที่สุด พวกเขาต่างก็รวมตัวกันเพื่อช่วยเหลือเด็กๆ และคนที่สูญเสีย จากหมู่บ้านข้างเคียงอย่างเต็มที่ พวกเขานั้นต่างก็ดีใจที่ตอนนั้นพวกเขาเชื่อฟัง

ตระกูลเยตส์ได้ไล่แมนดี้และครอบครัวของเธอไปเมื่อพวกเขาอยู่ในช่วงต่ำสุด ดังนั้นแมนดี้จึงรู้สึกโกรธตระกูลเยตส์ *** ในขณะเดียวกัน ตระกูลเยตส์… กล่าวได้ว่าตระกูลเยตส์ได้สูญเสียอย่างหนักและพวกเขาได้สูญเสียทุกอย่างไป

ธีทัตพูดบอกไปก็รีบอุ้มแม่ของเขาออกไปทันที จนธาดามองตามไปแบบหนักใจกับเรื่องครอบครัวของตัวเอง “พ่อแกมันใจร้ายตาธาดา พ่อแกจะหย่ากับแม่แกเพราะอีเด็กนั่น ทีนี้แกยังจะเข้าข้างมันอีกไหมห้ะ ครอบครัวแกมันพังแล้ว พัง พังเพราะมัน เฮ้อ” อาเจินพูดต่อว่าหลานชายออกไปก็เดินตามหล านชายคนรองออกไปอย่างทนไม่ได้

“เจ้ามันตัวซวย! นำพาแต่ความวิบัติมาสู่ครอบครัว! เหตุใดข้าจึงมีหลานเช่นเจ้า! เจ้ามันไม่ได้เรื่อง!” แม่เฒ่าจูด่าทอ น้ำตาไหลอาบแก้ม ความโกรธ ความผิดหวัง และความเสียใจ ปะปนกันไป

ซูอินเองก็ไม่ได้พูดอ้อมค้อม “คุณตาเสียไปแล้ว ฉันเสียใจมาก แล้วฉันก็ทำอะไรไม่ถูกด้วย ฉันไม่รู้เลยว่าต่อไปตระกูลเย่จะยังมีที่ของฉันอยู่รึเปล่า” ขณะที่ซูอินพูด น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา หยางซูไม่ได้พูดอะไร