ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง Novels & Stories

เขาไปแล้ว จากไปพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่หล่นทับคนหลายคน ในใจครอบครัวหมิง พวกเขาต้องการจัดงานให้บุตรสาวอย่างถูกต้องตามพิธีกรรม แต่เมื่อมองคนที่สูญเสียภรรยาไป ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ท่าทางแตกสลายพวกเขากลับรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก

คุณย่ายังอยู่ ลูกก็ยังอยู่ รอจนลูกของเราลืมตาดูโลก ความสัมพันธ์ของครอบครัวเราสามคนอาจจะค่อย ๆ เยียวยาจนดีขึ้น หรือบางทีอาจจะกลายเป็นครอบครัวที่คนอื่นต่างพากันอิจฉา ทว่าในโลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจทีหลัง ต่อให้เขาจะนึกเสียใจเพียงใด ก็ไม่อาจย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนที่ จะเกิดเรื่องขึ้นได้อีกแล้ว

ทว่ากลับเดินไปนั่งลงที่หน้าป้ายหลุมศพของฉัน แล้ววางแหวนที่ประณีตงดงามอย่างไร้ที่ติวงหนึ่งลง เพราะมัวแต่เลือกแหวน เขาจึงต้องสูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่รักยิ่งไป และความเคียดแค้นก็ทำให้เขาต้องสูญเสียภรรยาของตัวเองไปอีก

ครอบครัวเหรอ ใช่ พวกเขาทั้งห้าคนต่างหากคือครอบครัว ฉันมองภาพความสุขของพวกเขาทั้งห้าคน แล้วหันหลังกลับ เปิดประตูห้องผู้ป่วยเดินออกมาเงียบ ๆ เบื้องหลังของฉันคือเสียงหัวเราะแห่งความสุขของพวกเขา ฉันปิดประตูลงเบา ๆ ขังเรื่องราวเหล่านั้นไว้เบื้องหลังตลอดกาล

เรื่องนี้อคิราห์ไม่เคยเล่าให้คนนอกฟังมาก่อน แต่ที่เขาตัดสินใจพูดออกไปเพราะไม่อยากให้ไทธัชคิดสั้นเหมือนกับอคินทร์ ขนาดเขาเป็นผู้ชายและไม่ได้สนิทกับน้องชายมากยังเสียใจและใช้เวลานานกว่าจะยอมรับได้ นับประสาอะไรกับมารดาและยายของเด็กหนุ่มที่อยู่ด้วยกันตลอด อคิราห์นึกภาพไม่ ออกว่าทั้งสองคนนั้นจะเสียใจมากแค่ไหน และจะดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างไรในเมื่อต้องสูญเสียคนที่รักไปเหมือนกับที่เขาเสียน้องชาย “ผมไม่รู้ไม่ก่อนเลย พี่กับครอบครัวคงเสียใจมาก” “พวกเราเสียใจกันมาก พี่เลยไม่อยากให้นายทำเหมือนคิว เพราะรู้ดีว่าคนที่เหลืออยู่จะเจ็บเสียจากแค่ไหน”

ภายในบ้านหลังเล็กของฉัน เดิมทีในบ้านหลังนี้มีกันอยู่สามคน มีพ่อ แม่ และฉัน ครอบครัวเราไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวยอะไร แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขในบ้านหลังนี้มากๆเลยล่ะ แต่เมื่อไม่นานมานี้…บ้านที่ควรจะมีกันสามคน กลับหลงเหลือไว้เพียงแค่ฉันกับแม่แค่สองคนเท่านั้น เพราะ เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน ฉันสูญเสียพ่อไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ การสูญเสียครั้งนี้มันสร้างความทรมานใจให้ฉันกับแม่มาก เราเสียใจมากที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ตัวฉันเองก็เสียใจมาก แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะเสียใจมากกว่าฉัน…ก็คงเป็นแม่เนี่ยแหละ

“ใช่ๆ น่าเสียดายจริงๆ” จากนั้นเสียงด่าทอก็ดังระงมไปทั่วบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่ แม้แต่ครอบครัวผู้ตายยังต้องหลบอยู่ภายในบ้านด้วยความอับอาย และยิ่งไม่อาจโต้แย้งสิ่งใดได้

พอได้ฟังสิ่งที่จีเส้าสวี่พูด พวกเขาก็ตำหนิอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย ทำได้แค่โทษตัวเองที่ไม่ได้อยู่ดูแลลูก ๆ ให้ดี แต่เมื่อคิดถึงตอนที่ไล่จีเนี่ยนออกจากบ้าน ตะคอกใส่เธออย่างโหดร้าย น้ำตาของแม่ก็ไหลออกมาไม่หยุด หลังจากถอนหายใจหลายครั้ง สุดท้ายก็พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

ชมพูก็ จะทำให้ชีวิตครอบครัวที่มันภูมิใจนักหนา พังพินาศจนไม่เหลือซากเลยคอยดู!’

ชายชราผู้ขาขาดจากสนามรบส่ายหน้าเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “บ้านข้ามีบุตรชายเหลืออีกเพียงคนเดียว หากเกิดศึกอีกครั้ง... ก็เท่ากับสิ้นทั้งตระกูล” แม้ผ่านไปนานเป็นเดือนแล้ว...แต่ความโศกเศร้าก็ยังเกาะกินใจผู้คน