ท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป Novels & Stories

ทว่านั่นก็เป็นเพียงความคิดที่มี่เอ๋อร์มิได้เอ่ยออกไป แต่นางกลับเอ่ยคำพูดอีกคำออกมาแทน “หากคุณหนูอยากรู้ว่าท่านแม่ทัพยังรักคุณหนูอยู่หรือไม่ ท่านก็แค่ส่งจดหมายไปถามเขาเอาก็ได้นี่เจ้าคะ ไม่เห็นจะต้องทำถึงขนาดนี้เลย”

“อันหนิง ข้าคิดถึงเจ้ามาก ตอนนี้ข้าแกะสลักกระต่ายคู่ได้งดงามมากแล้ว เจ้าเห็นเจ้าต้องชอบมากแน่… ” มู่หานเซียวทอดสายตามองออกไปอย่างเหม่อลอย แล้วพูดพึมพำถึงความคิดถึงที่มีต่อนางเบา ๆ “ท่านแม่ทัพ!” “แม่ทัพมู่”

หลงฝูหยางกล่าวลาผู้เป็นอา “ข้ากลับก่อนนะขอรับ” เสียงเล็กเอ่ยบอกอย่างสดใสเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากทุกคนได้ไม่น้อยเลย

เสียงหวานที่เอ่ยถาม พร้อมกับหยิบขนมขึ้นมาชิมรสชาติละมุนที่นางชื่นชอบอย่างอดใจเอาไว้ไม่ไหว "ท่านแม่ทัพเพียงฝากให้เจ้าดูแลคุณหนูให้ดีๆ อย่าให้ชินอ๋องต่างแคว้นมาเฉียดเข้าใกล้อย่างเด็ดขาด"

“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่ต้องการอยู่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม่นางเกาเป็นผู้มีพระคุณของท่านพี่ เราจะทำกระไรย่อมลำบาก และท่านพี่ก็ไม่รู้ว่าจะหายเมื่อใด ข้าคิดว่าหย่าร้างเสียให้เรียบร้อยก็จะเป็นการดี” “แม่เข้าใจเจ้า แต่เจ้าจะไม่คิดทบทวนอีกสักหน่อยหรือ แม่รู้ถึงความทุกข์ใจของเจ้าแต่การหย่าร้า งในตอนที่จิ้งหานยังจำอะไรไม่ได้เช่นนี้จะดีหรือ”

“ลองจับของดีดูก่อนสิ ถ้าเจ้ากล้าจับ ข้าก็จะปล่อย” ของดีที่ว่าก็คือตะบองกายสิทธิ์ ถ้าขืนฉันจับรับรองได้เลยว่ายิ่งหื่นนักแน่ ฉันก็เลยพยายามใจแข็ง ไม่พูด ไม่ขยับ ไม่ให้ความร่วมมือ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ฮือออ...

"เหมี่ยวเหมี่ยว หากขายผักเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านนะลูก" "เจ้าค่ะท่านแม่"

“เจ้า…งามมาก” “ข้าเต็มใจที่จะตอบแทนท่านแม่ทัพ ขอเพียงท่านต้องการ หย่าหลีจะไม่ขัดข้อง”

นางถือโอกาสกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าต้องการกลับบ้านเจ้าค่ะ ข้าจะไปดูท่านแม่ของข้า” นางแค่ต้องการหนีเท่านั้น

"อยู่ที่ลานท้าดวลขอรับ" "เข้าใจแล้ว.. แต่เดี๋ยวข้าไปเอง ท่านอย่าเพิ่งบอกกับแม่ทัพหลงเยี่ยนว่าข้ามาที่นี่ก็พอ" "แต่ว่า.." "ไปเถอะ" "ขอรับ"