นักฆ่าสาวตกหลุมรักท่านอ๋องสุดหล่อ Novels & Stories

"โอ๊ย!!! บัดซบ!!! ปลาตอดลำแท่งแก่นกายของข้า!!! ตายซะเถอะ!!! ข้าจะเอาเจ้าไปต้มกินเสีย!!!" เหล่าทหารวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะรีบเอ่ยถามท่านอ๋องของพวกเขาพลางมองรอบด้านด้วยท่าทีระแวดระวัง "ท่านอ๋อง!!! ไหนเล่านักฆ่าน่ะพ่ะย่ะค่ะ!!!"

วใจของนางร้อนรุ่มขึ้นมาทันใด ฝ่ามือเล็กกำแน่นจนเล็บที่ตัดแต่งมาอย่างดีจิกเข้าไปในผิวเนื้อบอบบาง หญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นยอดพธูแห่งเมืองหลวง จับจ้องภาพตรงหน้าแทบไม่กะพริบตา เมื่อได้เห็นว่าชินอ๋องทรงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซูเย่หลิง ความอิจฉาของจูถิงถิงยิ่งทวีขึ้นสูงเสีย ดฟ้า นางที่แอบชอบชินอ๋องมานานแรมปีรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง

แต่นี่คือร่างเดิมของนาง! จากนักฆ่าสาว กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่น? นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าเกรดบีชัดๆ!

เพี๊ยะ! “เธอได้ตายแน่ แต่ก่อนตายเธอจะต้องทรมานอย่างแสนสาหัส” ลูคัสเอ่ยอย่างเลือดเย็น ลุกขึ้นแล้วตะโกนสั่งลูกน้องทั้งหมดที่ยืนอยู่ “กูรู้ว่าพวกมึงอยากจะเอามันทำเมียมาตั้งนานแล้ว วันนี้กูจะให้พวกมึงได้ลิ้มลองรสชาติของนักฆ่าสาวสวย ว่ามันจะเด็ดสักแค่ไหน เอาตัวมัน ไป” “ครับ”

เย่อเทียที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัลเข้ามา และต้องการจะมาฆ่านางเสีย แต่ทว่าวันนี้นางส่งมาเป็นนางบำเรอก็คิดว่าหากสังหารก็รวมกับเหลียงชินอ๋องไปทีเดียวก็แล้วกัน แต่ไม่นึกว่าองครักษ์จะตาไวเช่นนี้ นางยืนกอดอกดูคู่รักพลอดรักกันจนเบื่อจึงต้องขัดขึ้น “สั่งเสียกันพอหรือยัง” “ผู้หญิง... กล้าดีจริง ๆ เจ้าเป็นคนของใคร” เหลียงชินอ๋องไม่คิดว่าตนจะมีนักฆ่าเป็นสตรีมาเอาชีวิต นับว่าเป็นเรื่องประหลาดนัก ปกตินักฆ่าที่เป็นบุรุษก็หลุดเข้ามาถึงตัวเขาก็ยากยิ่งอยู่แล้ว

ดือนอีกทั้งถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนอีกสามเดือน หญิงสาวเบื่อจนจะเป็นบ้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันนี้หลังได้ยินเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับลู่เข่อซินที่มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับท่านอ๋อง บุรุษที่นางปักใจรักจนหมดใจก็ยิ่งโมโห "ลู่เข่อซิน ข้ากับเจ้าไม่มีวันอยู่บนแผ่นดินร่วมกันได้หร อก" หญิงสาวตะโกนออกมาเสียงดัง มือเรียวกำเข้ากันแน่น "คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คุณหนูซูเลี่ยงหรูมาขอพบเจ้าค่ะ"

หนานกงซีเย่วเอ่ยอย่างพอใจ รั่วซีอันสาวเท้าเข้าไปใกล้นางเรื่อย ๆ ก่อนจะยอบกายลงตรงหน้าสาวใช้นางนั้น รอยยิ้มเย็นบาดลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น มือเรียวสัมผัสลำคอของนางเบา ๆ “เป็นสาวใช้ขององค์หญิงดี ๆ ไม่ชอบ... เจ้ากลับชอบการฆ่าฟัน” รั่วซีอันเอ่ยเย็นเยียบ พลางบีบรัดลำค อแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “แค่ก ๆ ฆ่าข้าเลยสิ” สาวใช้เอ่ยยั่วยุ

“เหยาเหยา! ข้าดีใจยิ่งนักในที่สุดข้าก็จะมีบุตรแล้วจริง ๆ เหยาเหยาของข้า เจ้าช่างเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้าแล้วจริง ๆ ให้ตายเถอะข้าดีใจมาก” เสียงของท่านอ๋องยังคงสั่นเมื่อค่อย ๆ ทรุดกายลงคุกเข่าและกอดนางเอาไว้แน่น “ท่านอ๋องเพคะ อย่าทำเช่นนี้”

“นี่ เจ้าดูสิว่าผู้ใดมา เป็นพระชายาอ๋องเจ็ดนี่เอง” เด็กสาวที่อยู่ใกล้นางมาก ๆ เอ่ยขึ้น “ท่านอ๋องเจ็ดดุจดั่งเทพเซียนไม่ทานอาหารปรุงสุก แต่กลับแต่งงานกับนาง ในแง่ของความไร้ยางอาย นับว่านางขึ้นสรวงสวรรค์ไร้คู่แข่งทีเดียว”

หญิงสาวเอ่ยตรงไปตรงมา “ยามนี้แล้ว ข้าก็มิต่างจากสตรีทั่วไปนัก” “เจ้ามิรู้ว่าจะเกิดเรื่องวันนี้หรือไร” เหินหยางเซิงเอ่ยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ แม้อู่เฉียงไม่ใช่คนของเขาแล้ว ทว่าก็ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าที่ถูกฝึนฝนมาจากพรรคเพลิงอัคนี และยังเคยเป็นองครักษ์ข้างกายของเขา ไฉน เลยจึงละหลวมให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นได้ เขาเองย่อมรู้ว่ากั๋วกงกงต้องการนักฆ่าสังหารสตรีผู้นี้ หากเป็นแต่ก่อนกั๋วกงกงซื้อตัวคนของเขา แต่เพราะยามนี้อู่เฉียงได้ไปรับใช้กั๋วกงกงแล้ว งานบางชนิดที่ไม่ต้องการให้สาวถึงผู้บงการจึงใช้คนอื่น