Novel & Cerita นักฆ่าสาวตกหลุมรักท่านอ๋องสุดหล่อ

บทเพลงรักอันเร่าร้อนระหว่างพ่อหมีกับนางแมวป่าก็เริ่มขึ้น เสียงหอบกระเส่าเคล้าเสียงครางหวานดังขึ้นภายในห้องทรงอักษร และไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ถูกลงโทษ… องครักษ์หนุ่มคนสนิททั้งสองหน้าแดงหูแดงไปตามๆกัน คำกล่าวที่ว่า วีรบุรุษยากผ่านด่านสาวงามฉันใด ท่านอ๋องของพวกเขาก็พ่ายแพ ้แก่พระชายาฉันนั้น…แล้วเสียงร้อง ง้าววว นั่นหมายความว่าอย่างไรพะย่ะค่ะท่านอ๋อง?!

กับแค่รุ่ยอ๋อง ทำให้กลายเป็นหมาเชื่อง ๆ ตัวหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก. “คารวะท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันหยู่เยียนบุตรสาวท่านกั๋วกงเซิ่งเพคะ” หญิงสาวทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม ทั้งยังไม่ลืมที่จะล่อลวงอีกฝ่ายด้วยสายตาเชิญชวน ประหนึ่งบอกว่าหากเขาส นใจ นางก็ยินดีสานสัมพันธ์

เหมยซิงเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับกลองศึกที่อยู่ในสนามรบ ดวงหน้าหวานพลันซับสีเลือดด้วยความเขินอาย นี่เป็นคำบอกรักจากบุรุษที่ได้ชื่อว่าบ้าเลือดที่สุดในสนามรบเช่นนั้นหรือ "แล้วเจ้าเล่าซิงเอ๋อร์ ยินยอมจะฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อครองคู่กับท่านอ๋องห รือไม่" หานซีอิ๋งเอ่ยถามบุตรสาวบ้าง "ข้า... ข้าเองก็รักท่านอ๋องเช่นกันเจ้าค่ะ"

ั่งอีกฝ่ายไม่เหลือแม้เศษซาก ชาติที่แล้ว แม้เธอจะไม่ใช่คนดี เป็นเพียงนักฆ่าที่รับคำสั่งลงมือ แต่ในใจลึก ๆ เธอไม่เคยยอมศิโรราบต่อความอยุติธรรมเลยสักครั้ง การถูกหัวหน้าที่เคารพผลักตกตึกจนดับดิ้นนั้นเป็นความคับแค้นฝังใจ… พอชาตินี้ต้องมาเห็นหลีฉีเฟิงถูกเหยียบย่ำ สารพัดอีก ความรู้สึกยอมไม่ได้ก็ยิ่งสุมไฟแรงกล้าในอก

เป่ยอ๋องยิ้มเหี้ยมมองไปยังอาหารบนโต๊ะที่เพิ่งรับรู้ว่าซื่อหนิงฮวาก็มีส่วนรู้เห็นเรื่องเกี่ยวกับคนรักของนางด้วย นึกแล้วก็เจ็บใจนัก “ทะ...ท่านอ๋อง” “ยังกล้าเรียกข้าว่าท่านอ๋องอีกรึ...ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ในตอนนี้ด้วยซ้ำ”

มือเงาดำผุดขึ้นมาพื้นแล้วคว้าแขนผมไว้ทั้งสองข้าง อีกมือเลื้อยขึ้นมาบีบคอผม “พอนายท่านของข้าใกล้ตายก็จะหนีอย่างงั้นเหรอ” ใบหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปจากชายหนุ่มที่ดูหน้าตาน่ารักเหมือนแมว กลายเป็นชายน่ากลัวผู้เต็มไปด้วยจิตสังหาร ดวงตาสีฟ้านั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง “นายท่า นของข้าชอบเจ้ามากเท่าไหร่ เจ้าไอ้คนสับปลับหลอกหลวง เจ้าไม่คู่ควรกับนายท่านของข้าเลยสักนิด”

เคยได้ยินแต่ว่าเสร็จศึกฆ่าขุนพล แต่นี่ศึกยังไม่ได้ตัดสินกลับคิดสังหารแม่ทัพใหญ่เสียแล้ว หากยอมตกลง อ๋องเก้าผู้นี้ก็ช่างโง่เขลาอย่างที่เขาว่าจริงๆ “แม้แต่เจ้าซึ่งเป็นสตรียังรู้ข้อนี้ แต่อ๋องเก้าซึ่งอาจจะโดนวางยาเสน่ห์จึงหลงใหลเชื่อคำพูดของบุตรสาวเจ้าเมือง� �ูทุกประโยค

เย่อเทียที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัลเข้ามา และต้องการจะมาฆ่านางเสีย แต่ทว่าวันนี้นางส่งมาเป็นนางบำเรอก็คิดว่าหากสังหารก็รวมกับเหลียงชินอ๋องไปทีเดียวก็แล้วกัน แต่ไม่นึกว่าองครักษ์จะตาไวเช่นนี้ นางยืนกอดอกดูคู่รักพลอดรักกันจนเบื่อจึงต้องขัดขึ้น “สั่งเสียกันพอหรือยัง” “ผู้หญิง... กล้าดีจริง ๆ เจ้าเป็นคนของใคร” เหลียงชินอ๋องไม่คิดว่าตนจะมีนักฆ่าเป็นสตรีมาเอาชีวิต นับว่าเป็นเรื่องประหลาดนัก ปกตินักฆ่าที่เป็นบุรุษก็หลุดเข้ามาถึงตัวเขาก็ยากยิ่งอยู่แล้ว

เสียงผู้คนเริ่มซุบซิบดังขึ้น เห็นชัดว่าอีกฝ่ายมาเพื่อสร้างข่าวลือทำร้ายนาง เซี่ยอันเหยาอมยิ้ม “ไม่ทราบคุณหนูหกเสิ่นกล่าวถึงท่านอ๋องพระองค์ใด?” “ยังจะมีผู้ใดได้ ก็แม่ทัพกระหายสงครามแดนตะวันออก ซีเจี้ยนหวางผู้นั้น! เจ้าก็เหมาะสมกับคนที่มือเปื้อนเลือดเช่นนั้นดีแล้วนี่ จะ ได้ไม่มีคนกระหายเลือด...” “เนรคุณ” หญิงสาวตัดบทเสียงเรียบ

ชิงเหลียนที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขึ้นถึงสวรรค์แต่ไม่รู้จะบอกท่านอ๋องอย่างไรดี “เจ้าค่อย ๆ ชิงเหลียนใจเย็น...ข้าเอง” ท่านอ๋องจับนางหันหลังกระแทกท่อนเหล็กแกร่งเข้าไปแบบไม่ยั้ง เขาเองก็สุดจะกลั้นอารมณ์แล้วเหมือนกัน นางน่ารักเช่นนี้แถมเรื่องแบบนี้นางยังเก่งถูกใจเขาเส ียจริง จะไม่ให้เขาหลงได้อย่างไร