นักฆ่าสาวตกหลุมรักท่านอ๋องสุดหล่อ นิยาย & เรื่องราว

หญิงสาวเอ่ยตรงไปตรงมา “ยามนี้แล้ว ข้าก็มิต่างจากสตรีทั่วไปนัก” “เจ้ามิรู้ว่าจะเกิดเรื่องวันนี้หรือไร” เหินหยางเซิงเอ่ยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ แม้อู่เฉียงไม่ใช่คนของเขาแล้ว ทว่าก็ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าที่ถูกฝึนฝนมาจากพรรคเพลิงอัคนี และยังเคยเป็นองครักษ์ข้างกายของเขา ไฉน เลยจึงละหลวมให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นได้ เขาเองย่อมรู้ว่ากั๋วกงกงต้องการนักฆ่าสังหารสตรีผู้นี้ หากเป็นแต่ก่อนกั๋วกงกงซื้อตัวคนของเขา แต่เพราะยามนี้อู่เฉียงได้ไปรับใช้กั๋วกงกงแล้ว งานบางชนิดที่ไม่ต้องการให้สาวถึงผู้บงการจึงใช้คนอื่น

นักฆ่าที่ทุกคนคิดว่าไร้ใจแต่กลับมีคนที่รัก คราแรกนักฆ่าที่ไม่ยอมเอ่ยนามตนเองออกมาผู้นี้แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำของอ๋องหยางซวี่เหวิน แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของสตรีที่รักถูกจับมามัดมือมัดเท้าอยู่ต่อหน้าก็ทนไม่ได้

คำตอบยิ่งทำให้ต่อมอยากรู้กำเริบ แต่เพราะมีสายตาคู่หนึ่งจ้องนางอยู่จึงกลับมาเดินเชิดหน้าชูคออีกครั้ง "ซินเอ๋อร์ของพี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่รู้ว่าใช้เสน่ห์อะไรคนรักสันโดดเก็บตัวเงียบอย่างท่านอ๋องถึงให้ค่าเพียงนี้" ตั้งใจเหน็บแนมก็พูดมาตรง ๆ เสียยังดีกว่าเรียบเรียงคำพ ูดให้รื่นหู

ฉีเยี่ยนร้องเอ๊ะขึ้นมาหนึ่งทีจากนั้นก็โดนฉีเหลยลากตัวออกไป เจ้าโง่นี่ทึ่มจริงๆ ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าอะไรเป็นอะไร นักฆ่าอะไรกัน น่าจะเป็นนักฆ่าแสนงอนของท่านอ๋องซะมากว่า ฉีเหลยส่ายหัวให้กับความทึ่มของฉีเยี่ยน จากนั้นจึงลากฉีเยี่ยนที่ยังมีท่าทาง ข้องใจว่าเขาทำผิดอะไรใช้วิชาตัวเบาทะยานขึ้นเขาไป

“ท่านอ๋อง รอเดี๋ยวพ่ะย่ะค่ะ” “หลีกไป!! ผู้ใดกัน ที่ลักพาตัวนางไป!!” “ท่านอ๋อง นาง…” ดาบของท่านอ๋องพาดไปที่คอของสาวใช้ในทันที สาวใช้กลัวจนตัวสั่นเมื่อหันไปมองพระพักตร์ สายพระเนตรนั้นพร้อมสังหารหากว่านางกล้าโกหก

ปากที่ระดมดูดเคล้นหน้าอกและนิ้วที่สอดใส่พร้อมกระแทกจนว่านชิงทนไม่ไหว ไม่นานน้ำใสๆก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุน้อยพร้อมร่างที่แหงนเอียงลงไปกับโต๊ะทำงานของนาง แต่ก็ยังไม่พ้นลิ้นและนิ้วของเขาที่ยังสาละวนกับยอดถันที่แข็งขึ้นสู้ลิ้นในยามนี้ ขนอ่อนลุกชูชันขึ้นรับสัมผัสที่ถูกปลุกด้วย ไฟรักที่เร่าร้อนของท่านอ๋อง “ของจริงจะเริ่มแล้วนะคนดี” “ท่านอ๋องเพคะ แต่ว่า…” “เจ้ามีปัญหาใดงั้นหรือ” “โต๊ะ….จะพังหรือไม่เพคะ” “ไม่ต้องห่วง มันแข็งแรงมากพอ”

“เจ้ายั่วข้าเองนะ ในเมื่ออยากจะเป็นผู้นำทัพนักก็ได้ เช่นนั้นคืนนี้ก็เล่นบทเชลยศึกของข้าก่อนก็แล้วกัน” “อ๊ะ! อื้อ… เบาหน่อยสิ อย่ามูมมามเช่นนี้ อ๊าา” ท่านอ๋องเพียงกระตุกเชือกเบา ๆ ชุดของนางก็หลุดออกจนหมด ริมฝีปากของเขาควานหาอกนุ่มตรงหน้าทันที ลิ้นร้ายเข้าไปโลมเ ลียสลับอกทั้งสองข้างจนอวิ๋นซีดิ้นเร่า ไม่นานร่างบางก็ถูกดึงขึ้นเตียงอย่างง่าย ๆ

จูฟางหรงกะพริบตาถี่ แม้น้ำเสียงสุดแสนเสียดายแต่กระนั้นสีหน้ากลับเริงร่าจนปิดไม่มิด เป่าชุนยิ้มขัน พระชายาของนางน่ารักน่าเอ็นดูเพียงนี้ ไยท่านอ๋องจ้องจะฆ่าแกงอยู่เรื่อย นางไม่เข้าใจเลยจริงเชียว “พระชายา หิวหรือยังเพคะ”

ตอนนี้จิตใจบุรุษฮึกเหิมยิ่งนัก ทั้งเสียงหวานผสานกับการปลุกเร้าด้วยฝ่ามือ ภรรยาของตนช่างเร่าร้อน หากว่าคืนนี้นางไม่สลบไสลไปเสียก่อน ตนจะจัดการคนงามจนอ้อนวอนขอความปรานี “ย่อมได้ยอดรัก เจ้าเป็นคนพูดเองนะว่าให้ข้าบอกรักเจ้าตลอดทั้งราตรี หากแม้ครานี้เจ้าไม่อ้อนวอนข้าให้หยุด เช ่นนั้นก็จงเตรียมใจไว้เลย” อ๋องหนุ่มยกยิ้มประกาศกร้าว นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ดุจเสือหิว ยามนี้เขากลายเป็นพยัคฆ์ร้ายอย่างเต็มตัว ในเมื่อมีเนื้อเนียนละเอียดอ่อนนุ่มอยู่ตรงหน้า ตนย่อมต้องจัดการกินทั้งหมดไม่ให้เหลือรอด

หลี่อ๋องจับจูงมือทั้งสองเดินเลี่ยงเว่ยซูหรูไปอีกทาง เนื่องจากนางยังคงยืนก้มหน้าอยู่เช่นนั้น และไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันเพียงชั่วพริบตา กลับเป็นชนวนเหตุในการจุดโทสะของหลี่อ๋องขึ้นมาอีกครั้ง ‘ทำไมท่านอ๋องถึงไม่ไยดีข้าเช่นนี้ แล้วหญิง สาวที่ท่านอ๋องจับจูงมืออย่างสนิทสนมคือใคร นางมีสิทธิ์อันใดได้อยู่ใกล้ชิดท่านอ๋องของข้า หรือว่า...ใช่แล้ว! นางต้องใช้มารยาประหนึ่งนางจิ้งจอก ทำให้ท่านอ๋องเกิดความหลงใหลเป็นแน่ ไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้ท่านอ๋องถูกนางล่อลวงเด็ดขาด’