นางสนม Novels & Stories

“ก็คนไข้คนนั้นไง ที่หน้าตาน่ารักๆ ที่ชื่ออะไรนะ.. โล โลอะไร” “โลมา” “อ๋าา! ใช่ๆ ชื่อโลมา เอ๊ะ?” พยาบาลตั้งกลุ่มติฉินนิทากันตามประสา การณ์ แพทย์ผู้ช่วยของรอนที่เดินผ่านมาก็ได้ยินพอดิบพอดี จนเขาต้องขอแจมวงสนทนาสักหน่อย

“พูดเหมือนมีหลายช่วงเวลาเลยนะคะ” “อืม แสงเวลาพลบค่ำและช่วงก่อนพระอาทิตย์ขึ้นถูกเรียกว่า...แสงสนธยา” สิงหาอธิบายเรียบเรื่อย ก่อนจะเอื้อมมือหนามาจับปอยผมยาวสยายที่ปลิวตามแรงลมของคนข้างกายทัดเก็บหลังใบหูสวย เห็นเธอมองจ้องไม่วางตาก็ยกยิ้มแล้วพูดต่อ “แสงสนธยาแบ่งเป็ น 3 ระดับ...สนธยาทางการ สนธยาเดินเรือ และสนธยาดาราศาสตร์”

ถังไท่หลินมีดวงตาคมกริบที่มองทะลุความคิดผู้คนได้อย่างง่ายดาย พระองค์ยกยิ้มบาง ไม่เอ่ยวาจา สนมแต่ละนางช่างติดอกติดใจในรสกามารมณ์เสียจริง สนมผู้นี้มีนามว่าจางซีเยี่ยน เพิ่งเข้าวังหลังมาไม่นาน แต่ได้รับความโปรดปรานล้นเหลือ ยามนี้ยังได้รับแต่งตั้งตำแหน่งหนึ่งในเก้าสนมเป ็นจางเจาอี๋ ถือตนว่าโดดเด่นที่สุดจากทั้งหมดของสาวงามซึ่งได้รับคัดเลือกเข้าวังเมื่อต้นเดือนนี้

้ากับเหว คุณพรตพิพัฒน์เป็นถึงเจ้าของโรงแรม แต่กลับไม่เคยถือสาหรือแสดงความรังเกียจเธอเลยหนำซ้ำยังสนับสนุนให้คเชนทร์คบหากับเธออย่างเปิดเผย ทั้งที่ในตอนนั้น... พ่อเลี้ยงของเธอเป็นเพียงแค่ คนขับรถ ประจำตำแหน่งให้คุณพรตพิพัฒน์เท่านั้น ระดับประธานบริษัทเอ็นดูเธอ เ ธอก็ควรจะดีใจ แถมช่วงที่เรียนเธอก็เคยไปฝึกงานที่โรงแรมของคเชนทร์ คุณพรตพิพัฒน์ก็คอยสั่งให้พนักงานดูแลเธอเป็นอย่างดี

ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ณ ตำหนักเย็นท้ายวังหลวงที่ชำรุดทรุดโทรม ไร้ซึ่งข้าราชบริพาร ไร้ซึ่งความอบอุ่นจากเตาถ่าน มีเพียงเด็กชายวัยสิบหนาวผู้หนึ่งนั่งกุมมือมารดาที่กำลังสิ้นใจอยู่บนฟูกเก่าขาดวิ่น "เผยเอ๋อร์ แม่ขอโทษ แม่พาลูกไปไม่ถึงบัลลังก์มังกร" เสียงกระ� �ิบของหญิงสาวผู้เคยงดงาม บัดนี้ซูบตอบจนเห็นโครงกระดูก นางคือ พระสนมเฉิน สนมชั้นผู้น้อยที่เป็นเพียงสาวชาวบ้าน สามัญชนที่บังเอิญต้องพระเนตรฮ่องเต้องค์ก่อน แต่เมื่อคลอดโอรสออกมา กลับถูกริษยาใส่ความว่าเป็นกาลกิณี จนถูกเนรเทศมายังตำหนักเย็นและถูกลืมเลือนไป

ปริญญ์เดินไม่กี่ก้าว ก็ไปโผล่หน้าตาหยีคุยกับผู้ช่วยหน้าขาวที่กำลังควบมอเตอร์ไซค์รออยู่ “ตักบาตรค่ะ” “.................” ปริญญ์ทำสีหน้าคาดไม่ถึงด้วยความอึ้ง ดังนั้นคนที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านมา ก็เป็นฝ่ายอธิบายว่า “เราจะตักบาตรให้ช้างเชือกที่เราช่วยไม่ได้ที่นี่น่ะ ถ้าล้มวันจันทร์แบบคุณ ยายแพงพวย ก็จะตักทุกวันจันทร์เป็นเวลาสามเดือน แต่ก็จะมีแค่พี่และผู้ช่วยนี่แหละ”

กิรณาเสริม “ผมรอกินข้าว” คนตัวโตหน้าบูดบึ้งหงุดหงิดที่คู่หมั้นสนิทกับน้องสาวจนตัวเองกลายเป็นส่วนเกิน

ทันทีที่เปิดหน้าแรกหัวข้อ ‘เคหาสน์เฟิงเยี่ยน’ ก็ดึงดูดหญิงสาวเอาไว้ ‘ตัวข้าแซ่ฟู่ มีนามว่าฉิน เป็นบุตรชายคนเล็กของตระกูลฟู่อันมั่งคั่งแห่งซ่างเหลา ข้าเขียนบันทึกเล่มนี้หลังจากเหตุการณ์ทุกอย่างได้จบสิ้นลง ข้าก็ได้แต่หวังว่าในวันที่บันทึกเล่มนี้ถูกเปิดอ่าน จะเป็นวันที่ เคหาสน์เฟิงเยี่ยนแห่งนี้ได้รับการปลดปล่อย เช่นกันกับผู้คนมากมายที่ต่างก็ต้องทนทุกข์ทรมานกับการกระทำของคนตระกูลฟู่’

“ผมตามหาคุณแทบแย่” ระวีนั่งลง “ผมชื่อระวี...เป็นญาติของคุณไธย แล้วก็เป็นคนสนิทของเขาด้วย” “เลขาฯหรือคะ”

“ข้าว ปลา อาหาร ไข่ เนื้อ ไม่มีให้กินบ้างหรือไง ข้าวต้มก็ยังดี“ พระสนมใหม่รำพึงหน้าเศร้า ปกติมื้อเช้าเป็นมื้อหนักก่อนไปทำงานของเธอแท้ๆ นางกำนัลทั้งสามมองหน้ากันไปมา “พระสนมกากีดูท่าจะไม่ใคร่สบาย จึงยังสับสน พระสนมกากีเดิมเป็นนางอัปสร จุติจากสวรรค์ลงมากำเนิดชาติเ ติบโตอยู่ในเกสรอุบล เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งอัปสร เสวยได้แต่ผลไม้ ดอกไม้สด น้ำค้าง และน้ำผึ้งนี่เพคะ หากเสวยข้าว เสวยเนื้อ รัศมีกายแบบนางอัปสรอาจมีราคีก็เป็นได้ พระเจ้าพรหมทัตย้ำพวกเราให้ดูแลพระสนมในเรื่องนี้มาแต่น้อย”