นางสนม นิยาย & เรื่องราว

พิสุทธิ์เดินขึ้นไปบนแคร่ไม้ที่สั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้ายายสายที่นั่งสานตะกร้าอยู่ ยายสายเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาขุ่นมัวตามประสาคนแก่ที่ไม่ค่อยได้ต้อนรับใคร "ยายสาย... สวัสดีครับ" ยายสายมองหน้าพิสุทธิ์นิ่งๆ แล้วเลิกคิ้วถาม "ใคร... มาทำไมท้ายหมู่บ้าน" "ผมชื่อพิสุ ทธิ์ ลูกยายสีที่อยู่กลางหมู่บ้าน"

หาลูกน้องคนสนิท “ไอ้อังคาร” “ครับนายหัว” “รับโทรศัพท์โคตรเร็ว” “ผมอยู่หน้าจอครับ” “แกอู้งานแอบเล่นไลน์คุยกับสาว” “ผมไม่เคยทำแบบนั้นนะครับ นายหัวอย่าใส่ความผม”

พระสนมหรงตรัสอย่างเมตตา “เพคะ” เจียงหว่านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังพระสนมหรง ผู้หญิงตรงหน้านางดูไม่เหมือนคนที่มีลูกมาแล้วแม้แต่น้อย คงเพราะพระสนมดูแลร่างกายมาเป็นอย่างดีกระมังจึงทำให้พระนางแลดูเหมือนคนวัยเพียงสามสิบ

ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ณ ตำหนักเย็นท้ายวังหลวงที่ชำรุดทรุดโทรม ไร้ซึ่งข้าราชบริพาร ไร้ซึ่งความอบอุ่นจากเตาถ่าน มีเพียงเด็กชายวัยสิบหนาวผู้หนึ่งนั่งกุมมือมารดาที่กำลังสิ้นใจอยู่บนฟูกเก่าขาดวิ่น "เผยเอ๋อร์ แม่ขอโทษ แม่พาลูกไปไม่ถึงบัลลังก์มังกร" เสียงกระ� �ิบของหญิงสาวผู้เคยงดงาม บัดนี้ซูบตอบจนเห็นโครงกระดูก นางคือ พระสนมเฉิน สนมชั้นผู้น้อยที่เป็นเพียงสาวชาวบ้าน สามัญชนที่บังเอิญต้องพระเนตรฮ่องเต้องค์ก่อน แต่เมื่อคลอดโอรสออกมา กลับถูกริษยาใส่ความว่าเป็นกาลกิณี จนถูกเนรเทศมายังตำหนักเย็นและถูกลืมเลือนไป

สนลืมตาตื่น และได้ยินที่มารดาบอกว่า มีคนอยากแนะนำให้รู้จัก จนมารดาเรียกให้คนคนนั้น เดินมาที่ข้างเตียง สนจึงได้เห็นเด็กหนุ่มอายุน่าจะไม่ถึง 20 ปี มีผิวขาว หน้าตาดูน่ารักและหล่อในคนเดียวกัน ‘แต่แม่จะให้เขารู้จักทำไมนะ’ “หนูดาว นี่พี่สนลูกชายป้าจ้ะ” มณีแนะนำให้ดาวรู้จักลูกชา ย “สวัสดีครับ คุณสน” ดาวยกมือไหว้คนอายุเยอะกว่า “สน นี่หนูดาวเป็นเจ้าของไร่ ที่ปลูกผักอร่อย ๆ ที่ลูกชอบ”

“พระสนมเดิมทีมาจากทางเหนือสายเลือดของพระนางทุกรุ่นต่างแพ้เย่เซิงอัวจวี๋เพคะ สามารถเอามาทอดลองได้แม้จะแพ้แต่ไม่ได้หนักหนาเพียงขึ้นผื่นแดงทั่งตัวแต่ไม่กี่ชั่วยามก็จะหายไปเอง” ฮ่องเต้เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันนึกได้ว่า พระสนมเยี่ยนเฟยหรงเคยกล่าวเช่นนั้นไว้เช่นกัน พร ะองค์ทรงหันไปพยักหน้าให้กับจางกงกง จางกงกงโค้งรับก่อนจะก้าวออกจากลานพิธีไปอย่างรวดเร็ว

อนโดนล่อลวงไปขาย เพราะแม่เลี้ยงของเพื่อนหนันเค้าตอบกวนๆ ไม่ชอบมาพากล เขาติดการพนัน อาจจะเป็นหนี้เลยต้องการเงิน อาจจะล่อลวงเพื่อนหนันไปขายก็ได้ หนันเพิ่งสืบรู้มาตอนที่รสหายไปแล้ว คนที่เป็นหนี้จริงๆ ไม่ใช่ลุงพล แต่เป็นน้านิดค่ะ น้านิดอาจจะขายรสให้ใครเพื่อเอาเงินมาใช้หนี้แ ละถลุงในบ่อนแทน”

ถังไท่หลินมีดวงตาคมกริบที่มองทะลุความคิดผู้คนได้อย่างง่ายดาย พระองค์ยกยิ้มบาง ไม่เอ่ยวาจา สนมแต่ละนางช่างติดอกติดใจในรสกามารมณ์เสียจริง สนมผู้นี้มีนามว่าจางซีเยี่ยน เพิ่งเข้าวังหลังมาไม่นาน แต่ได้รับความโปรดปรานล้นเหลือ ยามนี้ยังได้รับแต่งตั้งตำแหน่งหนึ่งในเก้าสนมเ ป็นจางเจาอี๋ ถือตนว่าโดดเด่นที่สุดจากทั้งหมดของสาวงามซึ่งได้รับคัดเลือกเข้าวังเมื่อต้นเดือนนี้

[1] ลำดับของผู้ที่อยู่ใต้ฮองเฮาลงไป มีพระสนมเอก 4 คนคือ กุ้ยเฟย (ผู้สูงศักดิ์ล้ำค่า) ซู่เฟย (ผู้บริสุทธิ์และดีงาม) เต๋อเฟย (ผู้มีศีลธรรมจรรยา) เสียนเฟย (ผู้พร้อมด้วยคุณธรรมปัญญา) ต่ำกว่าสนมเอกมี 9 คน คือ เจาอี๋ (ผู้งามเลิศยิ่ง) จาวหยง (ผู้มีกิริยางามส

ทันทีที่นามจริงถูกขานขึ้นโดยฮ่องเต้ สนมเอกก็นั่งคุกเข่าลงทันทีด้วยความร้อนรน “หมะ หม่อมชั้นก็แค่มาเห็นว่าสนมเสิ่นมาที่นี่กับผู้ชาย จึง….จึงเข้าใจผิดไปเพคะ ฝ่าบาททรงประทานอภัยด้วย” “อี้ชวนตอนเจ้าเห็นข้า เจ้าเห็นอย่างไร?”