น้ำเน่า Novels & Stories

ตูม! น้ำคลองสีขุ่นแตกออกเป็นวงกว้าง รุ่งรดิศลงไปช่วยศมลแล้ว เหลือแต่นางที่ต้องจัดการกับบุตรสาว

ใบหน้าคมคายที่ซีดเผือดค่อยๆ เหลือบไปมองถังน้ำพลาสติกสีน้ำเงินที่ตั้งอยู่มุมห้องด้วยความหวังจะล้างหน้าล้างตา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึก... น้ำในถังนั้นมีสีขุ่นคลัก มีตะไคร่น้ำสีเขียวอี๋เกาะอยู่รอบขอบถัง แถมยังมีคราบดำๆ ลอยละล่องอยู่บนผิวน้ำอย่างชัดเจน! น่านน้ำถึงก ับส่ายหน้าด้วยความรู้สึกหมดอาลัยตายอยากในชีวิต เขาไม่มีวันเอาน้ำเน่าๆ ในถังนั้นเข้าปากหรือให้มันสัมผัสผิวหนังเด็ดขาด!

คราม. "เบลล์..!...น้ำเบลล์ไหลเยอะขนาดนี้เชียว...แม่งเบลล์สุดยอดว่ะ.. "น้ำบ้าน้ำบออะไรเล่า.....น้ำคล่ำแตก...โอ๊ยยยยย...เจ็บบบ....

ชัดเจน น้ำรักข้นคลักสีขาวโพลนมิอาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป มันพุ่งทะลักออกมาสายแล้วสายเล่าจนเปียกโชกไปทั่วหลังเท้าขาวนวลดุจหยก กระทั่งตรงตาตุ่มที่ซูบผอมก็ยังหนีไม่พ้น มีคราบน้ำรักติดอยู่ประปราย

คาไนน์พยักหน้าหงึกๆ รับ แต่ยังคงปาดน้ำตาปอยๆ ดวงตาแดงก่ำก่อนจะก้มมองน้ำที่กลายเป็นฟองสีขาวและน้ำสีขุ่นด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ‘น้ำนี่สกปรกเสียแล้ว มันกินไม่ได้....’ “มันเป็นน้ำที่ปนเปื้อน และคุณไม่ควรกินมันตั้งแต่แรก” ธาราเอ่ยบอกเสียงดุ ก่อนที่คาไนน์จะทำเรื่องเหนือความคา ดหมายถึงอีกหน เมื่อคาไนน์อ้าปากกว้าง เท่าที่ตนเองจะสามารถทำได้ แล้วเอาปากประกบกับหัวฝักบัวเอาไว้ จนน้ำไหลเต็มแก้มทะลักสองข้าง ส่วนธาราได้แต่อึ้งนิ่งค้างให้กับการกระทำ

์มีน้ำครำสีดำคล้ำสูงระดับหน้าแข้งไหลเอื่อยๆ "อย่าสูดหายใจลึก และพยายามอย่าให้น้ำครำกระเด็นเข้าตาหรือบาดแผลเด็ดขาด" มาลินเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา โรยผงสมุนไพรที่มีกลิ่นฉุนจัดลงไป แล้วยื่นให้สิงขร "เอาผูกปิดจมูกไว้ น้ำพวกนี้ปนเปื้อนไปด้วย '� �รคมักขิกา' หรือโรคแมลงวัน มันเป็นความเน่าเปื่อยอีกรูปแบบหนึ่งที่เกิดจากการหมักหมมของความแค้นและซากศพของเผ่าเขี้ยวเขา หากติดเชื้อเข้าไป แมลงวันจะไปฟักตัวอยู่ในกระเพาะและกัดกินเจ้าจากข้างใน"

ให้น้ำหล่อลื่นอุ่นๆ ของสะใภ้ ทะลักไหลออกมาอาบเลื่อมดุ้นเอ็นยาวใหญ่ บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

บ้าจริง เขาจะน้ำแตกแล้วหรือนี่ เสียวเกินไปแล้ว ร่างสูงใหญ่เคี้ยวฟันกรอด เร่งจังหวะกระแทกเต็มเหนี่ยว กล้ามหน้าท้องกระแทกบั้นท้ายขาวๆ ดังป้าบๆ ส่วนท่อนลึงค์ผลุบเข้าผลุบออกรูก้นฉ่ำๆ คับแน่นอย่างเอร็ดอร่อย “อา... ตอดหนุบหนับเชียวนะ ชอบล่ะสิ” “จะแตกแล้ว อ๊ะ อ๊า... น้ำจะแตกแล ้วครับ แตกใส่รูโตะเลยนะครับ”

สายน้ำพูดอย่างตื่นเต้น “นั่นสิ น้ำเน่ามาก ยิ่งกว่านิยายเล่มละสิบสองบาทของย่าฉันอีก” อิง‍ดาวหัวเราะกับคำพูดของเพื่อน “แกก็ว่าไปกล้วย”

ผิวน้ำแตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จุดที่คุณชายเกาตกลงไป มิใช่ผิวน้ำใสสะอาด หากเป็น ‘แอ่งโคลนเน่าใต้รากบัว’ ที่สะสมเศษซากพืชและสิ่งปฏิกูลมานานนับปี ร่างของเกาหมิงจมมิดลงไปในโคลนดูดสีดำสนิท โคลนเหลวเหม็นเน่าพุ่งทะลักเข้าปาก เข้าจมูก และเข้าตาทันที ชายหนุ่มต ะเกียกตะกายโผล่หัวขึ้นมาสำลักน้ำโคลนเสียงดังแคกๆ สภาพไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำที่กำลังจะจมโคลนตาย