น้ำเน่า Novels & Stories

ซ่า~ น้ำสีเหลืองอ๋อยสาดใส่หน้าของคิมหันต์โดยตรงกลิ่นของมันไม่ได้ต่างจากขี้หมาเมื่อครู่เลย เผลอ ๆ แห้งแล้วอาจจะเหม็นกว่าด้วยซ้ำ “น้ำอะไรวะไอ้เบียร์ เหม็นฉิบหาย” “น้ำเยี่ยวครับเสี่ย น้ำประปาไม่ไหลเลยตักมาจากส้วม” “มึง ! กูจะเอาคืนมึงให้สาสมเลยไอ้ฮาร์น”

นึกถึงประเภทของน้ำเน่าแห่งฤดูใบไม้ร่วงได้ในทันที "หึ น้ำเน่าแห่งฤดูใบไม้ร่วง หลอมละลายเส้นลมปราณ แปลงหัวใจเป็นม้าม แต่เมื่ออยู่ที่ฉันมันยังไม่ดีพอ!" ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของย่าไท่เป่า หลินเฟิงใช้นิ้วจิ้มจุดสำคัญบนแขนของตนเอง ปราณแท้เคลื่อนที่ตามรูปแบบเฉพาะ ใน ทันทีก็ขับไล่น้ำเน่าแห่งฤดูใบไม้ร่วงที่รุกรานเข้ามาในร่างกายไปยังฝ่ามือ

ช่องทางรักที่ถูกรุม เย็ดจนไร้ทางสู้เริ่มบวมแดงและขยายออกตามแรงแหย่ น้ำรักใสเหนียวหนืดผสมกับน้ำหล่อลื่นถูกนิ้วพวกมันกวนจนกลายเป็นฟองขาวขุ่นไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ยิ่งแหย่ลึกเข้าไปเท่าไหร่ ช่องทางนั้นก็ยิ่งบิดเร้า ขมิบตอดรัดนิ้วพวกมันแน่นจนแทบจะกลืนหายเข้าไปทั้งท ่อน แจ่ะ... แจ่ะ... แฉะ...

ผิวน้ำแตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จุดที่คุณชายเกาตกลงไป มิใช่ผิวน้ำใสสะอาด หากเป็น ‘แอ่งโคลนเน่าใต้รากบัว’ ที่สะสมเศษซากพืชและสิ่งปฏิกูลมานานนับปี ร่างของเกาหมิงจมมิดลงไปในโคลนดูดสีดำสนิท โคลนเหลวเหม็นเน่าพุ่งทะลักเข้าปาก เข้าจมูก และเข้าตาทันที ชายหนุ่มต ะเกียกตะกายโผล่หัวขึ้นมาสำลักน้ำโคลนเสียงดังแคกๆ สภาพไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำที่กำลังจะจมโคลนตาย

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องน้ำ สลับกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำหวานที่เริ่มล้นทะลัก ​ตับ ตับ ตับ ​แอนนี่กัดฟันสู้ไม่ไหว ร่างกระตุกเกร็งสุดตัว ปลดปล่อยน้ำร่านพุ่งทะลักออกมาเป็นสาย ชุ่มเปรอะเต็มนิ้วมือหนาและไหลอาบเรียวขาลงไปนองบนพื้นกระเบื้อง ​"กรี๊ดดด ป๋าขา"

กลิ่นเหม็นเน่าของขยะหมักหมมและความชื้นแฉะของตะไคร่น้ำอบอวลอยู่ในท่อระบายน้ำคอนกรีตขนาดใหญ่ที่มืดสนิท เสียงหนูวิ่งพล่านและเสียงน้ำหยดดังสะท้อนก้องชวนขนลุก

"ไสหัวไป!" ฉันเงยหน้าขึ้น แล้วพ่นคำ ๆ นั้นออกไปอย่างเย็นชา เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงร้องไห้ฟูมฟายอย่างเสแสร้งของเจียงรั่วอวิ๋นก็ดังไปทั่วทั้งสุสาน

น้ำเหนือหอมแก้มสากฟอดใหญ่ ก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายของเขาและเธอ. ความรักความเข้าใจ “น้ำครับ เนื้อพี่จะหลุดติดมือแล้ว”

เพราะเฉี่ยวหลิงราดอย่างมีทักษะ น้ำเน่าเหล่านั้นจึงเข้าจมูกพระสนม กลิ่นนั้นไม่อาจใช้คำว่า ‘เน่าเสีย’ มาบรรยายได้ นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างพระสนมสวี่ก็ไม่อาจรอดพ้น น้ำเน่ากระเซ็นโดนไปทั่วเนื้อตัว ทั้งยังมีเศษผักติดไปด้วย

คำพูดที่สวนทางกับการกระทำเขากินจนหมดชามใหญ่ และลูบท้องตัวเองที่มีแต่กร้ามเนื้อเป็นลอนสวยให้หญิงสาวดู "น้ำเน่า" "อะไรนะ" "เปล่าคะ กินยาเถอะ" "กินยาแล้ว ขอกอดหน่อยได้ไหม"