Novel & Cerita น้ำเน่า

ฉันรู้สึกมึนๆนิดหน่อย เลยไม่ได้ลุกไปไหน สักพักคนที่อยู่ในห้องน้ำก็เดินออกมา บนตัวโซ่มีผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว เห็นหยดน้ำที่เกาะบนผิวเขาแล้วก็ทำให้ฉันเผลอกลืนน้ำลาย คงเพราะว่าฉันหิวนั่นแหละ แต่หิวข้าวนะไม่ได้หิวอย่างอื่น "อาบน้ำมั้ย?"

พรึ่บ! พรวด! หัวดอกเห็ดบานหยักใหญ่ผุดเข้าออกร่องแคบฉ่ำแฉะไปด้วยหยาดน้ำคาวกามและหยาดเลือดบริสุทธิ์ เสียงเนื้อกระแทกเนื้อยังคงเสียงดังหยาบโลนผสานเสียงครวญครางของนานาวที่สะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดปางตาย

ร่างกำยำตวัดขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นขี้ฟ้า เปิดทางให้องคชาติแข็งเครียดเย่อจนกลีบเนื้อปลิ้นตาม เสียดสีอย่างเมามันจนโรสกระตุกเฮือก น้ำแตกถี่ยิบ กระทั่งทนแรงกระตุ้นเสียวไม่ไหวอีกต่อไป ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ “อ๊าๆๆๆๆๆๆๆ อร๊างๆๆ แตกอีกแล้ว ไม่ไหวแล้ว แตกไม่ไหวแล ้ว ซี้ดด...” “ตอดยิบๆ แบบนี้แปลว่าน้ำใกล้แตกอีกแล้วล่ะสินะ ฮึๆ”

(EARNG EOEY TALK) ซ่าส์!!!💦 ฉันเลื่อนแขนเรียวยาวหยิบฉวยถังพลาสติกที่มีน้ำเค็มจากทะเลใส่อยู่ปริ่มขอบพอประมาณ แล้วราดลงบนศีรษะของน้ำและนีน่าทำให้เรือนร่างรวมถึงเสื้อผ้าของหล่อนทั้งสองเปียกแฉะ

ความร้อนระอุในโกดังเร่งให้กระบวนการหมักกลายเป็นเน่าเสีย ไหบางใบเกิดแก๊สจนฝาระเบิดออก น้ำหมักสีขุ่นคลั่กไหลเจิ่งนองเต็มพื้น ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจัดผสมกลิ่นเน่า “คุณหนูขอรับ...” พ่อบ้านหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่ก “มีอะไร!” “ของพวกนี้... มันเสียหมดแล้วขอรับ อากาศร้อนอบอ้า ว แถมวางทับกันจนไหแตก... ข้าน้อยเกรงว่าเราจะนำมาใช้ไม่ได้...”

ไม่ไหวแล้ว น้อนจุ้งผสมเม็ดข้าวจะออกมาแล้ว ' อึก อึกกกกก อ้วกกกกกกกกกกกก ' สายน้ำพรั่งพรู สีฟ้าฉดใฉผสมเนื้อมาให้ด้วย

ผ่านไปหนึ่งเดือนน้ำก็ค่อยๆลดลงไปบ้าง แต่ปัญหาหนักของทุกคนคือน้ำที่เริ่มเน่าจนส่งกลิ่นเหม็น แถมยุ่งยังสร้างความรำคาญให้ไม่ใช้น้อย จนไม่เป็นอันหลับ พอนานวันเข้าก็มีคนเป็นไข้ป่าแล้วจากไป

"โธ่เอย...ทำไมคิดแบบนั้น" "เพราะผู้หญิงคนนั้นไงคะ...ตั้งแต่มีมันเข้ามาชีวิตหนูก็พังไปหมดเลย หนูเกลียดมัน!! ถ้ารักหนูคุณปู่ก็อย่าให้มันเข้ามาในบ้านอีกสิคะ! คุณปู่ทำได้ไหม!!" ภานาตะโกนปาวๆ ด้วยอารมณ์น้อยใจเสียใจสุดแสน ความรู้สึกกลัวครอบงำให้หล่อนควบคุมตัวเองไมได้โด ยสิ้นเชิง ทัพไทและปาหนันเดินเข้ามาพอดี...ชายหนุ่มรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้ากับประโยคที่ได้ยินจากปากของเด็กสาวซึ่งเขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

ถูซินเยว่กระตุกมุมปาก แต่ยังไม่ทันที่จะเปิดปากพูด อยู่ๆ ก็มีน้ำเทสาดลงมาจากบนหัว ราดใส่ตัวแม่สื่อหวังเต็มๆ จนอีกฝ่ายเปียกเป็นไก่ต้ม แม่สื่อหวังกระตุกมุมปาก นางแทบจะคลุ้มคลั่งในทันที น้ำนั้นไม่ใช่น้ำสะอาดด้วย แต่เป็นน้ำเน่าที่ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว ซึ่งข้างในมีเ ศษอาหารและเศษผัก แม้ว่าจะไม่ได้มันมาก แต่ก้างปลาที่อยู่ในน้ำกลับเสียบปักไปบนผมของนาง ซึ่งมองดูแล้วตลกไม่น้อย

“น้ำเน่าคืออะไร” “ก็คือน้ำที่ส่งกลิ่นเหมือนกับตัวเจ้าตอนนี้อย่างไรเล่า” ตงหมิงก้มพิสูจน์กลิ่นตัวเอง “ข้าไม่หอมเลยรึ” “ได้อาบน้ำบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้”