ผู้หญิงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน Novels & Stories

หญิงสาวพึมพำเสียงเบาพร้อมก้มลงมองมือหนา แม้เขาจะเพียงแค่ประคองมือของเธอเอาไว้แต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านจนถึงหัวใจ “ใช่ ติวพร้อมจะอยู่เคียงข้างแซนด์ตลอดไปนะ ขอแค่โอกาสจากแซนด์เท่านั้น ไม่ว่าแซนด์จะเจอกับปัญหาอะไร ติวจะช่วยเอง ใครที่มันทำร้ายแซนด์บอกมาได้เลย ติวจะจ ัดการกับมัน ไอ้พวกนั้นมันกลับมาใช่ไหม”

ไม่มีใครอยู่บ้านเลย เมื่อนึกถึงพวกนี้ บวกกับนึกถึงผลงานของท่านโหวด้วย ท่านโหวเคยช่วยชีวิตเขาในสนามรบ และเขาก็ช่วยท่านโหวด้วย ความสัมพันธ์แบบนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเป็นพิเศษ

“ถูกต้อง!” พวกเขาเอ่ยปากเป็นเสียงเดียวกัน สามัคคีกันมาก แน่นอนว่า นี่คือสันดานของมนุษย์ ผู้ที่ช่วยเหลือผู้อื่นในเวลาที่เดือดร้อนมีน้อย ผู้ที่คอยซ้ำเติมผู้อื่นยามเดือดร้อนมีมาก ทุกคนดูละครด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปีติ กล่าวเสียงดัง

หญิงสาวพูดขึ้น พร้อมกับเข้าไปช่วยประคองแม่ของเขาคนละฝั่งทันที นิตยาชำเรืองมองหญิงสาวอย่างพิจารณา เธอไม่ได้รังเกียจคนแก่อย่างเขา ที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่ช่วยประคองนิตยาลงนั่งที่โซฟาอย่างช้า ๆ สิตาพัชร์จึงรีบเดินไปหยิบน้ำมาให้ท่านทันที

“ไหนๆ คนไหน ใช่คนที่วิ่งไปช่วยเด็กกับผู้หญิงพวกนั้นหรือไม่” ชาวบ้านที่หลบฝนอยู่ต่างก็ชะเง้อคอมองหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังกุลีกุจอช่วยเหลือคนที่ล้มเพราะหนีเอาตัวรอดไม่ทัน

ซึ่งมีจุดที่นักศึกษาผู้ชายอาสาอยู่ ช่วยผู้หญิงยกของหนัก ๆ “เธอไปช่วยรุ่นพี่เธอ ตรงนี้พี่ฉันจัดการเอง” ร่างบางมองไปยังรุ่นพี่คณะตัวเอง Part ชาพิ้งค์

“ขอบคุณมาก ท่านจิ้นเหอ...บุญคุณครั้งนี้ของท่านข้าจักมิลืม” “เราช่วยเหลือกัน มิต้องคิดสิ่งใดดอกคิดว่าเป็นวาสนาต่อกันที่ได้มาพบในยามยาก “ “แล้วหลังจากนี้ท่านกับหวังซื่อจะไปไหนกันต่อ”

เชียร์ยกนิ้วโป้งให้กับเพื่อน “หมอกก็ช่วยได้เยอะเหมือนกัน พวกมึงทุกคนก็ช่วยกันปะ ไม่ใช่กูทำคนเดียวซะหน่อย”

วเองจากกิจกรรมที่ทำอยู่หรือหยุดทำสิ่งนั้นไปเลย ส่วนหยางซ่านเจี๋ยแม้จะไม่พูดสิ่งใด แต่ในวันนี้เขาเห็นอีกด้านของสตรีที่ตัวเองมีอคติ หญิงสาวทุ่มเทเพื่อช่วยเหลือพวกเขาโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว หากเป็นสตรีทั่วไปคงกรีดร้องโวยวายเป็นตัวถ่วงจนทำให้พวกเขาลำบากมากยิ่ง ขึ้น และที่สำคัญ...เธอช่วยชีวิตของคนตระกูลหยางด้วยสองมือเล็กๆคู่นั้น

“ไม่เป็นไรเลย เราก็มีกันอยู่แค่สองคนนี้แหละ ถ้าฉันไม่ช่วยเพื่อนรักของฉันแล้วฉันจะไปช่วยใคร” สองสาวแก่จับมือกันแน่นพลางส่งยิ้มอบอุ่นให้กันและกัน ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานขนาดไหนพวกเธอก็ยังคงเป็นเพื่อนที่รักและเคารพซึ่งกันและกันมาตลอด “เธอหลุดพ้นมาได้ก็ดีแล้ว นั่งลงก่อน ๆ” ณิชาเอ่ยต่อ