ผู้หญิงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน Novels & Stories

หญิงสาวที่เมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่พยายามลุกขึ้นมาช่วยเพื่อนของตน " ปล่อยยดิ๊ " ผู้หญิง 2-3 คน พยายามยื้อแย่งร่างของเพื่อนสาวกับชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น แต่กำลังอันน้อยนิดของพวกเธอรือจะสู้แรงพญาช้างสารของผู้ชายพวกนั้นได้ ดิ้นไปก็เจ็บเปล่าๆ " ไม่ปล่อย ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าวันนี้จะดูแลให้อย่างดี ไปกับพี่เถอะ "

หญิงชราเอ่ยออกมาก่อนจะคว้าตะกร้าที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายมาถือไว้ เห็นแก่ที่ตลอดมาพวกเจ้าคอยช่วยเหลือ หญิงชราอย่างข้าก็จะยื่นมือเข้าไปช่วยพวกเจ้าให้พ้นเงื้อมมือของท่านอ๋องสักครั้ง

ต้องขอขอบคุณเรื่องเมื่อวานอีกครั้งด้วยนะครับ 〞 〝 อย่าพูดแบบนั้นสิครับ... การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเป็นสิ่งที่ควรอยู่แล้ว 〞

หญิงสาวถึงกับตาโตเพราะคนมาช่วยเกือบ 20 คนเลยนะ "ก็ต้องช่วยทุกคนสิเขายังมาช่วยตัวเองเลย" "แล้วถ้าเขาเก็บเกี่ยวพร้อมกันล่ะ" "ก็ช่วยเท่าที่ไหวนั่นแหละ" นี่มันอะไรกัน ช่วยมาช่วยกลับงั้นเหรอ ..พอได้ฟังความแบบนั้น มันก็ยิ่งทำให้ที่นี่มีเสน่ห์ ถ้าเป็นที่ที่เธอจากมา แม้แต่คนข้างบ ้านยังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

“ให้พวกผู้ชายเขาช่วยคนเจ็บออกมาเถอะเราเป็นผู้หญิงไม่ต้องเข้าไป” จีนทั้งส่ายหน้าทั้งส่งสายตาห้ามปรามแป้งหอมที่ยังคงจ้องมองร่างสูงของภาคย์ด้วยความเป็นห่วงสุดท้ายเมื่อตระหนักได้ว่าต่อให้เธอเข้าไปก็ไม่สามารถช่วยเหลือคนเจ็บได้จึงยอมยืนอยู่ข้างจีนพร้อมมองดูภาคย์ที่ช่วยคนเ จ็บออกมา “เดี๋ยวนะนั่นเฮียทำอะไร ?”

ครั้นยามเพื่อนลำบาก เธอควรยื่นมือช่วยและเพื่อเอากาเรียนให้รอดไปด้วยกัน "ขอบใจพวกเธอมากนะ" ......................................................................

หญิงสาวรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุดทันที โชคดีที่มาร์เวลคอยอยู่เคียงข้างและช่วยเหลือเธอตลอดไม่ว่าจะเป็นตอนไหนหรือเวลาไหนก็ตาม . ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ฉินเจียวทั้งผลักทั้งดันคนรอบข้างให้แหวกทางให้กับตน โดยมีจิวเหลียนหญิงร่างใหญ่เป็นผู้ช่วย ซูเหยาเมื่อเธอมองเห็นภาพนี้เธอถึงกับเบะปากใส่คนทั้งสอง ‘ช่วยหาก็ไม่ได้ช่วย คิดแต่จะหาผลประโยชน์อย่างเดียว’ เธอคิด

แต่ละจุดมีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ผู้ชายยกของหนักแต่ผู้หญิงยกของเบาลงมาหน่อย แต่ก็ต้องได้ทำช่วยกัน "แบกเหมือนคนไม่ได้กินข้าว ถ้าเดินช้าก็หลบไป" ที่ทำงานแต่ละที่ต้องมีอยู่แล้วคนที่ไม่ถูกกัน ไม่เว้นแม้แต่ก่อสร้าง

มาธาวีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ยินสองสาวคุยกัน แต่เธอไม่อยากขัดจึงรอให้คุยกันจนจบแล้วค่อยเข้ามาเปลี่ยนบรรยากาศแทน “เราสามคนเป็นเพื่อนกันนะ อย่าลืมสองสิ” หญิงสาวโถมเข้ามาหาเพื่อนทั้งสองคน กัญญานันกับพิมพ์ปรางเองก็กอดอีกฝ่ายกลับเช่นกัน พวกเธอรู้ว่าต่างก็จริงใจต่อกัน และกันมาก แม้วันนี้ยังพูดทุกอย่างไม่ได้แต่สักวันหนึ่งเมื่อคนใดคนหนึ่งมีปัญหาก็พร้อมจะยื่นมือช่วยเหลือกันเสมอ