พ่อครัว Novels & Stories

นวลพรรณย่นหน้าผาก “ขอบคุณที่ทำให้ผมกับเกดมีความสุข... ทุกวันนี้แม่นวลช่วยเหลือทุกอย่าง ทั้งเป็นแม่ครัวทำอาหาร ทั้งงานบ้านงานเรือนแม่นวลทำเองหมด” ลูกเขยมองหน้าแม่ยายด้วยแววตาซาบซึ้ง

“ซินเอ๋อร์ไปเถิด พ่อเจ้าเรียกแล้ว” “เจ้าค่ะท่านแม่” ทุกครั้งที่พ่อครัวมือฉมังอย่างบิดาคิดสูตรอาหารชนิดใหม่ นักชิมกิตติมศักดิ์อย่างภรรยาและบุตรสาวพร้อมลองลิ้มเต็มที่

คุณชายเซิ่งฉู่มู่พูดขึ้น “ขอรับนายท่าย” พ่อครัวนามว่าโจวเจิ้น ทำงานอยู่ในโรงเตี้ยมที่เปิดเป็นร้านอาหารชั้นหนึ่งและชั้นสอง ส่วนชั้นสามและชั้นสี่เปิดเป็นที่พัก

ต้ากู่ยิ้มกว้างด้วยความซื่อสัตย์ “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่ข้าขอเป็นแค่หัวหน้าพ่อครัวเหมือนเดิมก็พอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอ๋อง นี่คือพ่อครัวอี้ วันนี้เป็นเขานี่แหละที่ยืนยันแม้ถูกคัดค้าน ทำตามตำรับอาหารของท่านออกมามากมาย พ่อครัวอี้… เพียงฉินหมิงได้ยินชื่อนี้ ก็รู้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นพ่อครัวจริงๆ ฉินหมิงเดินเข้าไปตบไหล่พวกเขาแล้วพูดขึ้นว่า

”คุณชายน้อยรีบสั่งการพวกข้ามาเร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเสวยของฮ่องเต้เอา“ เสี่ยวชีประสานมือคำนับอย่างพรั่งพร้อมรอคำสั่ง สหายคนจรด้านหลังรีบทำตามเขา แดนประมวลข้อมูล ตอนนี้เขาคือหัวหน้าพ่อครัวที่ได้ลูกน้องเป็นเหล่าคนจรและเกอที่คาดว่าแทบไม่เคยย่างกรายเข้าครัวมาก่อน และกระโจมยักษ ์หลังนั้นคือครัวของเขา โดยมีโจทย์คือการทำอาหารสำหรับคนนับพันให้ทันเวลาอาหารมื้อถัดไป

เขาเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสงสัย “เฮียรู้ได้ยังไงคะว่าลินอยากเปิดร้านอาหาร” “ก็เห็นตั้งใจเรียนทำอาหารกับป้าแม่ครัวของไร่ขนาดนั้น” ป้าแม่ครัวที่เขาพูดถึงจริง ๆ เป็นเชฟร้านอาหารชื่อดัง แต่มีปัญหาในที่ทำงานเพราะโดนกลั่นแกล้ง ท่านเลยมาเป็นแม่ครัวอยู่ที่นี่ ดังนั้นท่านจึงท ำอาหารเก่ง เขาก็เห็นว่าท่านไม่เคยถ่ายทอดวิชาทำอาหารและสูตรเด็ดเคล็ดลับให้ใครอย่างจริงจัง นอกจากพิมาลิน คงจะถูกชะตาต่อกัน และเดี๋ยวนี้พิมาลินก็ทำอาหารเก่งขึ้นมาก เหมือนก้าวกระโดด จะเรียกว่าเธอมีพรสวรรค์ก็ย่อมได้

เถ้าแก่หรี่ตาลงเล็กน้อยแม้คิดจะให้พ่อครัวคนใหม่ที่เต็มไปด้วยรายการอาหารแปลกใหม่ในหัวแต่หากทำให้คุณชายหยวนพอใจไม่ได้ภัตตาคารของเขาก็จะพลาดโอกาสได้มีชื่อเสียงขจรการะจายออกไปน่ะสิ “เจ้ามั่นใจหรือ? เขาเป็นถึงคุณชายแห่งคฤหาสน์หยวน ที่ใครก็ว่าเรื่องมากนักหนานะ พ่อครัวเขา เป็นถึงพ่อครัวเก่าในวังหลวงข้าคิดว่าให้พ่อครัวหลักที่ถนัดอาหารประณีตทำน่าจะดีกว่า..”

"อร่อยมาก อร่อยทุกอย่าง หรันเอ๋อร์เจ้าเป็นคนจัดการทุกอย่างเลยหรือ" "ข้าเพียงแต่เป็นคนคิดค้นสูตรอาหารเท่านั้นเจ้าค่ะ เรามีพ่อครัวคอยดูแลอาหารแต่ละประเภทอยู่"

จอร์จออกตัวแทนพ่อครัว “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ปกติหนูก็ทานแบบนี้” “โอ้! งั้นก็ดีเลย ทีแรกฉันกลัวจะไม่ถูกปากหนูแต่รับรองเลยนะว่าอร่อยทุกอย่างพ่อครัวบ้านนี้ระดับเชฟโรงแรมห้าดาวเลยนะ เอ่อ! บรู๊คเมื่อเช้าแกว่าอะไรนะ จะใช้คนของพ่อไปทำอะไร” ประโยคท้ายจอร์จหันมาพูดกับลูกชาย