Novel & Cerita ภรรยาในนาม

กวินภพยังคงดื้อดึงที่จะดูแลภรรยาของตัวเองต่อไปอย่างไม่คิดยอมแพ้ “แต่ป้าว่า...” “มัทนาเป็นภรรยาของผมนะครับ! ผมคงไม่ทำร้ายเธอทั้ง ๆ ที่ไม่มีสติแบบนี้หรอกครับ ป้าไม่ต้องเป็นห่วง” เพราะอีกฝ่ายเอาสิทธิ์ของความเป็นสามีขึ้นมาแย้งหญิงชราจึงไม่อาจต่อความใด ๆ ได้อีก นอก จากพยักหน้ารับคำบอกเล่าก่อนจะเดินออกมาจากห้องและไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ตามหลัง

มา “โทร.มาอีกแล้ว ฉันบอกหนูไปแล้วไงจ๊ะ ว่าฉันยังไม่เคยมีลูก หนูคงกดเบอร์ผิดแล้วจ้า”

คำพูดของผู้หญิงที่จู่ๆ ก็เข้ามาทักทายและแนะนำตัวเองว่าชื่อจิน่าทำให้มารีญาควันออกหูเล็กๆ ที่ถูกกล่าวหาว่าเธอนั้นไร้มารยาทางสังคม แต่ถึงอย่างนั้นมารีญาก็ทำได้เพียงบอกตัวเองให้ใจเย็นๆ เข้าไว้ แล้วท่องยุบหนอพองหนออยู่ในใจเพื่อข่มอารมณ์ แต่ภายนอกกลับยังคงส่งยิ้มให้อ ีกฝ่าย

“เจ้าว่าข้ามากไปแล้ว ข้าจะบอกให้ว่าไม่มีศรีภรรยาที่ไหนทำแบบนี้หรอก” “ข้าแต่งให้ท่านแค่ในนาม และหน้าที่ศรีภรรยานี้ก็เป็นเพียงการแสดงตบตาผู้คน” “เช่นนั้นเจ้าก็แสดงได้ห่วยแตกสิ้นดี”

หญิงสาวแทบหน้าไหม้ ไผทเรียกเธอเมียต่อหน้าลูกได้อย่างไร ไหนว่าแค่ให้อยู่เป็นอีตัวบำเรอกามอย่างไรล่ะ ขณะคนพูดก็ชะงัก เผลอเรียกสรรพนามไม่ได้ใช้มานาน นึกโทษบรรยากาศมุ้งมิ๊งแบบครอบครัว ที่พาพลั้งปากไป “ฉันไม่เรื่องมาก”

เมื่ออดรนทนต่อไปไม่ไหว ม่านอี้จึงได้เอ่ยขึ้น “ ท่านพี่หึงนางหรือเจ้าคะ อย่างไร นางก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของท่าน แม้จะเป็นเพียงในนาม แต่เอ….บุรุษมากมายที่กำลังรุมล้อมนางคงไม่ทราบกระมังเจ้าคะ ว่านางนั้นแต่งงานเสียแล้ว หรือท่านพี่จะไปป่าวประกาศความเป็นสามีให้ผู้อื่นได

คืองี้นะ ภรรยาในนามไม่ได้แปลว่าจะให้คุณเป็นภรรยาจริงๆสักหน่อย แค่ให้คุณเล่นบทสามีภรรยาต่อหน้าคนอื่น แล้วก็ไปออกงานกับผมเป็นครั้งคราวเท่านั้นเอง

เธอไม่คู่ควรถูกเขามองว่าเป็นมนุษย์อย่างนั้นหรือ? “เธอเป็นภรรยาในนามของฉันไง เพราะเธอไม่ยอมออกจากตำแหน่งของเธอเอง ดังนั้น เธอก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาตามที่ควรจะทำเท่านั้น”

ได้ชื่อว่า “ภรรยาของพี่กรณ์” แต่ไม่เคยมีตัวตนในสายตาของใคร“สวัสดีค่ะ คุณเมย” ปริมยิ้มน้อย ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานแหบ แต่ฟาดลึกเหมือนมีดบางเฉียบที่คมกริบ“สวัสดีค่ะ คุณปริม” เสียงนั้นทำให้เมยตั้งสติแทบไม่ทัน ความเย็นแล่นผ่านสันหลัง แต่เธอก็ยังโค้งศีรษะเ

[1] คำเรียกเจ้านายสตรีที่เป็นภรรยาของหวงตี้(ฮ่องเต้) [2] ดอกท้อเป็นสิ่งที่สื่อถึงความรัก