มนุษย์อสูร Novels & Stories

ฝูง 'อสูรเร่ร่อน' กลุ่มเดนตายตัวผู้ไร้เผ่าพันธุ์ที่มักดักปล้นชิงทรัพย์และฉุดคร่าตัวเมียมาทำพันธุ์ สภาพร่างกายของพวกมันสกปรกซอมซ่อ แผ่กลิ่นสาบสางน่าสะอิดสะเอียนดุจซากศพเน่าเปื่อย นัยน์ตาหิวโหยคึกคะนองจดจ้องมาที่เกวียนกระดูกอสูรดุจหมาป่าเจอเนื้อสมัน "หยุดเกวียน เดี๋ยวนี้ไอ้พวกสุนัขรับใช้ ส่งมอบสมบัติและตัวเมียในเกวียนมาซะ แล้วพวกข้าจะเมตตาเหลือซากศพไว้ให้ดูต่างหน้า" อสูรเร่ร่อนร่างยักษ์ตนหนึ่งตะโกนก้อง ขยับอาวุธในมือข่มขู่

‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ผิวขาว ๆ นั่นจะต้องเกิดริ้วรอย’ หลังจากปล่อยลำแสงสีฟ้าออกมาไม่นาน สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายอูฐ ทว่ามีเขี้ยวและเขาแหลมคม ได้กระโจนออกมาจากกายบางอย่างน่าเหลือเชื่อ แน่ชัดแล้วว่านั่นคือสัตว์อสูร เมืองเสวียนมีผู้ถือครองสัตว์อสูร! ยามนี้ถังฮูหยินกับบุต รชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน

ลึกลับนั้นได้ออกมา ชายฉกรรจ์สามคนก้าวออกจากพุ่มไม้ที่พวกมันแอบชุ่มอยู่ บนหัวพวกมันมีผ้าสีทึบปกปิดใบหน้าเหลือไว้แต่ดวงตา ในมือหนาของพวกมันกำดาบยาวไว้มั่น. มินตราได้กลิ่นคาวเลือดจากพวกมันจางๆ พวกมัน คือผู้เชี่ยวชาญในการฆ่าคนแยาคอนจากกลิ่นอายที่โฉยออกมา มินตรายังคงมองอ าคันตุกะมัจจุราชอย่างเรียบเฉย สีหน้าที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนพวกมันสังเกตุได้

อสุรกายแห่งการแย่งชิง (The Usurper Demon) รูปร่างและลักษณะ: ปีศาจที่มีรูปร่างคล้าย มนุษย์ที่สวมชุดเกราะ มันดูสง่างาม แต่มี ดาบยักษ์ อยู่ในมือ ความสามารถ: มันสามารถ ดึงดูดอาวุธ จากมือของเหยื่อ และเปลี่ยนให้เป็นอาวุธของมันเองได้

"หึ...หึ...หึ...เจ้ามันเป็นตัวอันใดกัน...เป็นตัวอันใดกันเล่า หานไท่หมิง! ปีศาจก็ไม่เชิง อมนุษย์หรือก็ไม่ใช่ หรือแท้จริงเจ้าเป็นอสูรผู้ผุดขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์กันแน่เล่า...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...คงจริงแท้...สุดท้ายบัดนี้ข้ามันก็เป็นได้เพียงอสูรตนหนึ่งเท่านั้น!” กายสูงใหญ่นอนหงายเหยียด

อสูรร้ายขนาดมหึมาที่ถูกปลุกขึ้นมาจากใต้ดินโดยพลังปั่นป่วนของดวงจันทร์ ได้ปรากฏตัวขึ้น มันคือ อสูรจันทรา (โหมวเยวี่ย) ที่มีเกราะหนาและพลังมืดที่บ้าคลั่ง มันพุ่งเข้าโจมตีทั้งสองคนอย่างไม่เลือกหน้า อวิ๋นเทียนหานรีบผลักหลิงซินเอ๋อร์ออกไป “ถอยไปเซียนน้อย! นี่ไม่ใช่สิ่งท ี่เจ้าจะรับมือได้!”

โซเฟียน่าโอบแขนกอดรอบร่างตัวเอง พร้อมกับเสียงร้องไห้โฮดังลั่น ร่างโปร่งสะอื้นจนตัวคลอน แต่ใบหน้าสวยนั้นกลับมีรอยยิ้ม ดวงตาพราวระยับ ‘แกกล้ามาแย่งคนของฉันแกไม่ตายดีหรอกนักภูตะวัน’ ภูตะวันเป็นคนใจอ่อนและไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนอื่น เธอจึงถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ ครา

พวกออร์คทั้งสองเผ่ากระจายไปทั่วแทบจะรวมกันไม่ได้ แต่ก็ยังคอยฆ่าฟันมนุษย์อยู่เรื่อย ๆ พวกไดโนเมนยิ่งแล้วใหญ่แทบจะไม่มีที่อยู่กลายเป็นพวกเร่ร่อน มีแต่พวกโดวาฟเท่านั้นที่กลายเป็นมิตรกับมนุษย์และอยู่ร่วมกับมนุษย์เป็นอย่างดีแถมยังได้มีการแลกเปลี่ยนความรู้กันมากมา ย ผ่านไปอีก 500 ปี เกิดประตูมิติ ทำให้มีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาคือ นินจา ! พวกเขาคือ มือสังหาร ที่น่ากลัว แต่กลับมีปีศาจอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาด้วย ทำให้เกิด ความวุ่นวายขึ้น ซึ่งยุคสมัยใหม่นี้ถูกเรียกยุคสมัยแห่ง เคออส !

บทที่25.แฮบปี้มีความสุข เช้าวันใหม่หลังจากการแต่งงาน กาสะลองลืมตาขึ้นมาด้วยความง่วงงุน มีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคล้าเคลียอยู่บนเนื้อตัว มือหนวดปลาหมึกไต่ยุบยับจนต้องตื่นขึ้นมา เมื่อเจ้าสิ่งนั้นไม่ยอมหยุดนิ่ง ผิวกายเรียบลื่นถูกโลมเลีย หน้าอกอวบอิ่มถูกฟอนเฟ้น และถูกดู ดดื่มจนร่างกายเสียดเสียว ปลาย ยอดอกเปียกชื้นเพราะน้ำลายอุ่นๆ กับปลายลิ้นสากระคายที่ไล้เลียไม่หยุดหย่อน

มันจริงใช่มั้ย ที่คนเขาพูดกันว่าเขาคือปีศาจในร่างมนุษย์ ใบหน้าของเขาเละเทะเกินจะเยียวยา” “ชู่!” นันทร์เนตรรีบปรามเพื่อนอย่างรนราน ตีได้จะตีให้เจ็บ โทษฐานที่ปากพล่อย “อย่าพูดเสียงดังไปสิ คนงานอยู่กันเยอะแยะ คนงานพวกนี้ถึงจะกลัวเขามาก แต่ก็ไม่มีใครเกลียดเขาสักคน ถึ งแม้เขาจะดุและเย็นชาเหมือนพวกซอมบี้ แต่เขาก็เป็นเจ้านายที่ดี มีความยุติธรรมและเมตตากับคนงาน”