มนุษย์อสูร Novels & Stories

ส่วนเทพอสูรนั้นไม่ต้องพูดถึง พวกเขามีรูปกายอัปลักษณ์ ดังนั้นจึงต้องหาภรรยาที่ไม่รังเกียจกัน นั่นคือสัตว์อสูร เป่ยหานจวินมีชายาเป็นอสูรนางแมวแสนซน หนันอี้จวินมีชายาเป็นอสรพิษธารา ตงหลิงจวินมีชายาเป็นอดีตมนุษย์ ทว่าตายแล้วได้เกิดใหม่เป็นอสูรกระต่ายป่าน่าทะนุถนอม

คำสั่งของผู้เป็นนายทำให้ลูกน้องถึงกับลอบกลืนน้ำลายคนละเอื้อกสองเอื้อก ไม่นานน้ำใส่น้ำแข็งแบบเย็นจับขั้วหัวใจตามคำบัญชาก็มาอยู่ในมือของอสูรร้าย เขาไม่รอช้าสาดน้ำเข้าปะทะใบหน้าของคนที่กำลังนอนคู้กายอยู่บนพื้นด้วยความแรงโดยไม่ปรานี

"หึ...หึ...หึ...เจ้ามันเป็นตัวอันใดกัน...เป็นตัวอันใดกันเล่า หานไท่หมิง! ปีศาจก็ไม่เชิง อมนุษย์หรือก็ไม่ใช่ หรือแท้จริงเจ้าเป็นอสูรผู้ผุดขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์กันแน่เล่า...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...คงจริงแท้...สุดท้ายบัดนี้ข้ามันก็เป็นได้เพียงอสูรตนหนึ่งเท่านั้น!” กายสูงใหญ่นอนหงายเหยียด

ฝูง 'อสูรเร่ร่อน' กลุ่มเดนตายตัวผู้ไร้เผ่าพันธุ์ที่มักดักปล้นชิงทรัพย์และฉุดคร่าตัวเมียมาทำพันธุ์ สภาพร่างกายของพวกมันสกปรกซอมซ่อ แผ่กลิ่นสาบสางน่าสะอิดสะเอียนดุจซากศพเน่าเปื่อย นัยน์ตาหิวโหยคึกคะนองจดจ้องมาที่เกวียนกระดูกอสูรดุจหมาป่าเจอเนื้อสมัน "หยุดเกวียน เดี๋ยวนี้ไอ้พวกสุนัขรับใช้ ส่งมอบสมบัติและตัวเมียในเกวียนมาซะ แล้วพวกข้าจะเมตตาเหลือซากศพไว้ให้ดูต่างหน้า" อสูรเร่ร่อนร่างยักษ์ตนหนึ่งตะโกนก้อง ขยับอาวุธในมือข่มขู่

‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ผิวขาว ๆ นั่นจะต้องเกิดริ้วรอย’ หลังจากปล่อยลำแสงสีฟ้าออกมาไม่นาน สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายอูฐ ทว่ามีเขี้ยวและเขาแหลมคม ได้กระโจนออกมาจากกายบางอย่างน่าเหลือเชื่อ แน่ชัดแล้วว่านั่นคือสัตว์อสูร เมืองเสวียนมีผู้ถือครองสัตว์อสูร! ยามนี้ถังฮูหยินกับบุต รชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน

เทพสูงสุด จึงลงทันฑ์ให้ลดขั้นเป็นเพียงเจ้าแม่ที่ต้องช่วยเหลือมนุษย์จวบจนครบ3,000ปี ที่สำคัญ คือต้องแก้ใขกรรมที่พลัดพรากแยกให้เขาจากให้สุขสมใจจึงจะกลับคืนสู่สวรรค์ได้ แต่เหตุไม่ได้ง่ายดั่งปลอกกล้วยเข้าปาก...ความผิดพลาดเกินคาดคะเนของอดีตนางอัปสรผู้มากอิทฤทธิ์ ดันสลับ ดวงจิตสี่ดวงที่แตกดับให้เกิดใหม่กันผิดภพภูมิ...งานช้างมากกว่าจะคาดเดา...เมื่อสองสาวถูกส่งไปยังอณาคตอันแสนไกลแทนที่จะได้เคียงคู่อยู่ ณ อดีตอันเป็นนิรันดร์.... " แบบนี้นี่เอง...สินะ"

อสุรกายแห่งการแย่งชิง (The Usurper Demon) รูปร่างและลักษณะ: ปีศาจที่มีรูปร่างคล้าย มนุษย์ที่สวมชุดเกราะ มันดูสง่างาม แต่มี ดาบยักษ์ อยู่ในมือ ความสามารถ: มันสามารถ ดึงดูดอาวุธ จากมือของเหยื่อ และเปลี่ยนให้เป็นอาวุธของมันเองได้

คำพูดของนางทำให้รัชทายาทปีศาจถึงกับอึ้ง เขารู้สึกว่าหัวใจที่ปิดตายของเขากำลังถูกเซียนน้อยผู้นี้ รื้อทำลาย ทีละน้อย ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ครืน! ครืน! อสูรร้ายขนาดมหึมาที่ถูกปลุกขึ้นมาจากใต้ดินโดยพลังปั่นป่วนของดวงจันทร์ ได้ป รากฏตัวขึ้น มันคือ อสูรจันทรา (โหมวเยวี่ย) ที่มีเกราะหนาและพลังมืดที่บ้าคลั่ง มันพุ่งเข้าโจมตีทั้งสองคนอย่างไม่เลือกหน้า

โซเฟียน่าโอบแขนกอดรอบร่างตัวเอง พร้อมกับเสียงร้องไห้โฮดังลั่น ร่างโปร่งสะอื้นจนตัวคลอน แต่ใบหน้าสวยนั้นกลับมีรอยยิ้ม ดวงตาพราวระยับ ‘แกกล้ามาแย่งคนของฉันแกไม่ตายดีหรอกนักภูตะวัน’ ภูตะวันเป็นคนใจอ่อนและไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนอื่น เธอจึงถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ ครา

พวกออร์คทั้งสองเผ่ากระจายไปทั่วแทบจะรวมกันไม่ได้ แต่ก็ยังคอยฆ่าฟันมนุษย์อยู่เรื่อย ๆ พวกไดโนเมนยิ่งแล้วใหญ่แทบจะไม่มีที่อยู่กลายเป็นพวกเร่ร่อน มีแต่พวกโดวาฟเท่านั้นที่กลายเป็นมิตรกับมนุษย์และอยู่ร่วมกับมนุษย์เป็นอย่างดีแถมยังได้มีการแลกเปลี่ยนความรู้กันมากมา ย ผ่านไปอีก 500 ปี เกิดประตูมิติ ทำให้มีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาคือ นินจา ! พวกเขาคือ มือสังหาร ที่น่ากลัว แต่กลับมีปีศาจอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาด้วย ทำให้เกิด ความวุ่นวายขึ้น ซึ่งยุคสมัยใหม่นี้ถูกเรียกยุคสมัยแห่ง เคออส !