Novel & Cerita ม่านหมอก

พวกเราทุกคนต่างก็หันมองหน้าและสบตากัน ก่อนจะหันไปมองด้านหน้าที่เป็นภูเขาสูงลดหลั่นกันเชื่อมต่อติดกันและยังจะปกคลุมด้วยเถาวัลย์และม่านหมอกสีจาง “ระวังตัวด้วยนะขอรับ ข้าคิดว่าหมอกนี่อาจจะมีพิษก็เป็นไปได้” เสี่ยวฝานซึ่งมีวิชาเกี่ยวกับพิษติดตัวเอ่ยขึ้น

ม่านหมอกหนาทึบคลุมยอดเขาราวกับต้องการกลบเกลื่อนร่องรอยของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น บนหน้าผาสูงชันก่อนถึงเขตเมืองหลวงแห่งแคว้นซ่างหยุน

ท่ามกลางเสียงโลหะและพลังปะทะกันนั้น หมอกสีเทาเจือม่วงเริ่มแผ่ขยายเข้ามาอย่างเงียบงัน เย็นเยียบ เยือกเย็น "นั่น…หมอกอะไร?" มู่หลินร้องถาม น้ำเสียงเจือความหวั่นหวาด

ม่านหมอกสีเทาจางยังคงปกคลุมทั่วผืนฟ้าเหนือราชธานีฉางอัน อากาศยามเหม่าหนาวเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวลอยอ้อยอิ่ง ท้องถนนที่เคยวุ่นวายจอแจด้วยผู้คน บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานไปตามตรอกซอย ราวกับเสียงดนตรีบรรเลงส่งท้ายบทเพลงแห่งอ ำนาจอันยาวนานและโศกเศร้า

กัน ไร้แสงดาว ไร้แสงจันทร์ มีเพียงความมืดอนธการที่ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ ม่านหมอกพิษสีขาวขุ่นที่เคยเป็นปราการธรรมชาติอันแข็งแกร่งปกป้องหมู่บ้านมานานนับศตวรรษ บัดนี้เริ่มเจือจางลงอย่างน่าใจหาย สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาไอหมอกให้สลายตัวไป เปิดเผยเส้นทางคดเคี้ยวสู่หุบเขาใ ห้ปรากฏแก่สายตาผู้รุกราน ราวกับประตูเมืองนรกที่ค่อย ๆ แง้มเปิดออกต้อนรับผู้มาเยือน

ที่นี่ที่ไหน ทำไมถึงได้มืดและเย็นขนาดนี้ ชมบุหลันปรับสายตามองดูรอบๆ ที่เต็มไปด้วยม่านหมอกสีขาวอมเทาคล้ายสีควันบุหรี่ อีกทั้งกระแสลมที่พัดมาทำให้ต้องยกสองแขนโอบรัดรอบกาย สองมือลูบไล้ลำแขนเสลา ด้วยหนาวจนขนบนเรือนกายลุกชัน มีแสงอยู่ปลายหมอกจางๆ ด้านหนึ่ง แต่เพียงแค่จ ะก้าวเท้าไปหูก็พลันได้ยินเสียงร้องเรียกที่เสียดแทรกหมู่มวลอากาศมาแตะใบหูให้ต้องหยุดยืนฟังชัดๆ และหันไปหาเสียงเรียกแสนคุ้นเคย ที่นำพาความปวดร้าวแสนสาหัสมาให้

ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆ เหลือบมองออกไปยังหน้าต่างด้านนอก ผ้าม่านไหมสีอ่อนลู่ไหวตามแรงลม คืนนี้ดวงจันทร์ถูกเมฆหมอกบดบัง ราวกับสวรรค์กำลังเก็บงำความลับใดไว้ มู่หลานหลิงพลันถอนหายใจออกมาบางเบา

น้ำทะเลพวยพุ่งขึ้นฟ้าพุ่งชนกับกำแพงไฟที่พันเอกกวาดวาดออกมาเพื่อต้านรับ น้ำถูกละเหยเป็นไอจนเกิดหมอกหนา สัตว์ประหลาดฉวยโอกาสที่ทัศนวิสัยแย่ลงสร้างลิ่มน้ำแข็งขนาดเท่าตัวคนนับสิบชิ้นเพื่อพุ่งเข้าใส่เงาตะคุ่มท่ามกลางม่านหมอก หมอกต่างจากความมืด สายตาของเอสเปอร์สามารถ รับแสงที่มีน้อยนิดเพื่อสะท้อนวัตถุเข้าสู่ดวงตา แต่หมอกสามารถปิดกั้นการมองเห็นทั้งหมดจนเป็นสีขาวโพลน

ต่างจากคนทั้งสองที่กระชับกอดกันอยู่ด้านนอก แม่ทัพหนุ่มยังคงหันหลังให้กับทุกคน ความสนใจเรื่องภายในห้อง ทำให้ทุกคนไม่ทันได้คิดจะใส่ใจ ว่าเวลานี้บนตักของเขามีใครนั่งอยู่ และดูเหมือนแม่กระต่ายน้อยเอง ก็จงใจที่จะเจียมตัวอยู่บนตักของเขา นางร้ายกาจนัก ที่กล้าใช้เขาเป็นกำแพงหนา “เอ่อ...” ฮูหยินผู้นั้นยื่นมือไปที่ม่านบางสีขาว ก่อนจะรวบชายม่านด้านหนึ่งออก เพียงม่านเปิดออก ภาพของชายหญิงที่กำลังขยับเคลื่อน โยกขย่มกันอยู่ ปรากฏต่อสายตาของทุกคน ทว่ามันมันมิใช่อย่างที่ทุกคนคิด เมื่อใบหน้างามที่สะบัดไปมาด้วยความสุขสม หันมาให้ทุกคนได้เห็น

ม่านหมอกบางเบาลอยต่ำปกคลุมทั่วตำหนักชางเหอ ราตรีปลายฤดูฝนของแคว้นเป่ยฉีกำลังงดงามพอดี อากาศไม่ร้อนอบอ้าวและไม่หนาวเย็นจนเกินไป สายลมอ่อนพัดผ่านชายคาเป็นระยะ หอบกลิ่นดินชื้นหลังสายฝนลอยเข้ามาในยามค่ำคืน ทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ในความสงบนิ่ง เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใ ช้ที่ผลัดเปลี่ยนออกตรวจยามแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบา กับเสียงกระดิ่งลมที่ต้องสายลม ดังกังวานเป็นครั้งคราว