Novel & Cerita ม่านหมอก

เฉินเถาฮวาตัดสินใจเงียบ พยายามใช้ความมืดพรางกาย แม้ว่าเมฆบนฟ้าจะลอยเลื่อนบดบังแสงจันทร์อีกครั้ง แต่ความมืดสลัวและม่านไอน้ำร้อนไม่อาจช่วยขวางกั้นกระแสเพลิงในแววตาของชายฉกรรจ์ผู้นี้ได้ นางไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะสู้ไหว “แจ้งชื่อของเจ้ามา!” “พ่อของท่านชื่อแซ่ประการใด ข้าก

ซีซวนพยักหน้าหนึ่งทีชี้ไปยังจุดที่พูดพลางเล่าเหตุการณ์อีกครั้งหนึ่งด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง "ม่านหมอกนั้นหนาทึบจนปิดกั้นการมองเห็นของพวกข้า" ซีอานชี้ไปยังม่านหมอกหนาทึบสีขาวขุ่นที่ปิดกั้นรอบทิศราวอยู่ท่ามกลางอากาศจนไม่สามารถจับทิศทางที่แน่ชัดได้

อัลเกรโด้ ฟาลาเบียส และ น้ำผึ้ง (ฮันนี่) ซึ่งพระเอกจะเรียกเธอติดปากว่าฮันนี่ เนื่องจากนางเอกเราใช้ชื่อนี้ในการไลฟ์สดโชว์เสียวเพื่อแลกกับเงิน อัลเกรโด้ผู้ชายเย่อหยิ่งจองหองถึงกับหัวร้อน เมื่อเขาโดเนท (จ่ายเงิน) พร้อมทั้งส่งข้อความให้ หญิงสาวนามว่าน้ำผึ้ง รับงานนอก เมื่อเขาอยากจ้างให้เธอมาร่อนเอวบนเนื้อตัวกำยำมากกว่าการขย่มตุ๊กตาหมีขนปุย แต่เธอกลับปฏิเสธเพิกเฉยอย่างที่ไม่เคยมีใครกระทำ แน่นอนว่ามันทำให้ชายหนุ่มนั่งไม่ติด หัวร้อนจนกระทั่งบินข้ามทวีปเพื่อมาจัดการคนที่บังอาจปฏิเสธความต้องการของตน “ถ้าไม่ได้ขายตัว ก็คิดเสียว่าทำเพื่อการกุศลล่ะกัน เพื่อผลบุญจะได้ส่งให้ชาตินี้ ชาติหน้า สวย รวย และได้ผัวหล่อแบบฉัน” เขากล่าวอวยตัวเองแบบมั่นหน้า แต่ไม่ได้เกินความจริง “อื้อ...คุณมัน อุปส์...”

บทที่ 18 คนที่ยังไม่ลืมตา รุ่งเช้ามาถึงช้ากว่าทุกวัน อย่างน้อยเซียวฉางเยี่ยรู้สึกเช่นนั้น ตลอดคืนเขาแทบไม่ได้หลับหว่านอี๋ผ่านช่วงอาการทรุดหนักมาได้ แต่คำว่า ผ่าน ของหมอกลับไม่ได้หมายความว่านางปลอดภัยเพียงหมายถึง—นางยังหายใจอยู่ เท่านั้น แสงสีเทาจากด้านนอกค่อย ๆ ลอดผ่านกร

เรื่องราวของหญิงสาวนามว่า ซูหนี่ว์ สาวมหาวิทยาลัย ผู้ชื่นชอบการอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทว่าวันหนึ่ง เธอได้ไปซื้อนิยาย เรื่องเรือนราคะมาอ่าน ในหอพัก จากนั้นพอลืมตาขึ้นมาพบว่าเธอนั้นได้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้แล้ว โดยเข้าสิงร่างหลี่ซูหนี่ว์นางเอกของเรื่อง มันไม่จบเพียงแค่นี้สิคะ มันมีต่อไปอีก พบว่าพ่อสามีของหลี่ซูหนี่ว์เคี่ยวรำนางทุกคืน จนทำให้ซูหนี่ว์อยากจะออกไปจากโลกนิยายแห่งนี้ ร่วมเป็นกำลังใจให้ซูหนี่ว์หนีออกจากโลกนิยายแห่งนี้กันนะเจ้าคะ นางจะสามารถออกจากโลกแห่งนี้ได้อย่างไร โปรดติดตามในเล่มเจ้าค่ะ

หญิงสาวแห่งหุบเขาอวิ๋นกุ้ยเมื่ออายุครบสิบแปดปี จะต้องทำโคมวายุบุปผาด้วยมือตนเองหนึ่งดวง โคมตกถึงมือผู้ใด นางก็ต้องแต่งให้ผู้นั้น อาอิงหลัวกับมหาปุโรหิตอวี๋เยวียนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ เดิมทีโคมวายุบุปผาของนางจึงควรตกอยู่ในมืออวี๋เยวียน ทว่าวันนั้นนางเฝ้ารออยู่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ สุดท้ายกลับเป็นเว่ยเจิงแม่ทัพน้อยผิงซีที่หยิบโคมของนางไป ภายหลังเว่ยเจิงจึงบอกว่า เขาไม่รู้มาก่อนว่านางกำลังรอใครอยู่ “ข้าเพียงตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น” บุรุษหนุ่มมีท่วงท่าสง่าผึ่งผาย ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยน “เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง แต่ในเมื่อข้ารับโคมของเจ้าไปแล้ว ข้าก็จะดูแลเจ้าให้ดี แม่นางอิงหลัว” ชาวบ้านทั่วแดนตะวันตกเฉียงใต้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อาอิงหลัวได้แต่งกับเว่ยเจิงเช่นนี้

เสียงของระบบดังขึ้นในมิติ “องค์ชายสิบเอ็ดแห่งแคว้นเป่ยตี้ กำลังเผชิญกับหมอกหนาในหุบเขาน้ำค้างแข็งที่อยู่ห่างออกไปร้อยลี้” “หมอกหนานเหรอ?” กู้หว่านเยว่เผยอมุมปาก แม้แต่สวรรค์ก็กำลังช่วยนางจริงๆ

แวววาวใสเล็กกว่าซ้อนอยู่ด้านใน ความวิบวับของมันทำให้เธอต้องมองนิ่งอย่างพินิจ “ฟ้ามุ่ย[1] น่ะ เป็นกล้วยไม้ สีชมพูเป็นพลอย ข้างในคือเพชร” กัญญานันตาโต มองดอกไม้ที่มีกลีบคุ้นตาด้วยความอึ้งในความพยายามของคนทำ “คงยากน่าดูเลยค่ะ แต่ก้อยคุ้นๆ ยังไงไม่รู้”

เจียงซือหยีรับช่อดอกไม้นั้นมา แต่หางตาของเธอกลับเหลือบเห็นรอยลิปสติกตรงปกเสื้อของเขา รอยลิปสติกสีแดงสด ชัดเจนขนาดนั้น เธอยกมือขึ้น ชี้ไปที่ปกเสื้อของเขา "เสื้อผ้าสกปรกแล้ว" เสิ่นหนานเฟิงก้มหน้ามอง พบว่าเป็นร่องรอยที่สวีเหว่ยจูบเขาทิ้งไว้ หัวใจของเขาเต้นแรงทัน ที คิดจะอธิบาย

จ้านายหนุ่มกำลังเป็นทุกข์ ตึกสุดหรูตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดมิดของต้นไม้น้อยใหญ่ ที่เจ้าของคิดไม่ผิดเลยที่สร้างเซฟเฮ้าส์นี้ขึ้นมาร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ริมระเบียงบ้านพักด้วยชุดโค๊ดหนังสีดำสนิท พร้อมด้วยการพ่นควันบุหรี่ออกนับครั้งไม่ถ้วน สายตาคมดุจเหยี่ยวเฝ้ามองหิมะที่� �ปรยปรายไม่หยุด ด้วยใบเรียบนิ่งอย่างคนใช้ความคิด