ม่านหมอก Novels & Stories

เฉินจืออี้ฉันถูกคุณฉีกเป็นชิ้น ๆไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครรู้ มีเพียงลมพัดเบา ๆ ผ่านม่านหน้าต่างเท่านั้น

อิจิตอบ เขามองไปยังขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ หมอกนั้นดูผิดปกติ มันไม่ได้เป็นเพียงหมอกธรรมดาๆ แต่มันดูเหมือนมีชีวิต… และกำลังเคลื่อนไหว ทันใดนั้นเอง! เสียงคลื่นลมก็พลันสงบลงอย่างกะทันหัน หมอกหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ เรือของพวกเขาอย่างรวดเร็ว จนมองไม่เห็นอะไรเล ยนอกจากความขาวโพลน

ทันใดนั้นเอง ผืนป่าที่เคยเงียบสงัดก็พลันมีหมอกหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว หมอกสีขาวขุ่นเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังทัศนวิสัยจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดที่อยู่ตรงหน้า เสียงลมพัดพาเอาเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่ไม่อาจจับใจความได้เข้ามาในโสตประสาท ราวกับมีวิญญาณนับร้อยกำลังพูดคุยก ันอย่างไม่รู้จบ “หมอกนี้… มันปิดกั้นทุกสิ่ง” ฮารุพูดเสียงสั่น เธอยื่นมือออกไปในความว่างเปล่าสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบที่กัดกินเข้ามาในกระดูก

ข้างกายเขา เซี่ยชิงหลัวยืนอยู่ในอาภรณ์สีขาวดุจหิมะ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามแรงลม ดวงตาคู่เย็นกระจ่างทอดมองม่านหมอกเบื้องล่างอย่างพินิจ “ม่านหมอกเบื้องล่างนี้...” นางเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “คือ ‘หมอกอสูรพรางตา’ เขตแดนรอบนอกของสำนักมารเงาหมอก ผู้ฝึกตนที่ไม่เคยเดินทางมายังดิน แดนแห่งนี้ ย่อมยากจะแยกแยะทิศทางภายในหมอก”

หมอกเองก็เริ่มลงเป็นสีออกม่วงๆ ให้อารมณ์เหมือนป่าพิษเลยแฮะ แต่ยังดีที่พอมองเห็นทาง... ไม่สิ ไอ้หมอกพวกนี้กำลังก่อเป็นกำแพงเหมือนกับทางเดินในดันเจี้ยนปิดไม่มีผิด แล้วจากข้อมูลของชาลอต ดูเหมือนถึงจะเป็นป่าแต่ก็มีชั้นเหมือนกัน

หลายชั่วยามผ่านพ้นไป ความสบายตัวทำให้เจียงหยูหมิง นอนเพลินนัก เขาแสร้งว่าตัวเองหลับไปแล้วเพื่อจะได้ฝันถึงน้องชายเหมือนทุกครา เจียงหยูหมิงจมอยู่ในภวังค์จนไม่ทันได้สังเกตมนตราคาถาที่ปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก ม่านหมอกไอม่วงลอยวนปะปนไปกับผืนน้ำนอกเรือนแทรกซึมเข้ามาในอากาศ ที่มันแพร่กระจายได้ดียิ่งกว่า ในเรือนฟุ้งกำจายด้วยไอม่วงดั่งกำยานจนยากจะมองเห็นสิ่งอื่นใด เจียงหยูหมิงสูดเข้าไปเต็มปอดสำลักออกมา เขาลุกขึ้นนั่งมองไอม่วงด้วยความตกใจ เจียงหยูหมิงยกมือขึ้นปิดจมูกแต่เขายังต้องหายใจและทุกอณูอากาศในตอนนี้ไม่มีที่ใดไร้ซึ่งม่านควัน

หล่อนอยากระบาย อยากให้น้ำตาช่วยชะล้างความปวดหนึบหม่นหมองในใจให้เจือจางลงไปบ้าง เผื่อจะได้มีลมหายใจอยู่ต่อไปเพื่อมองดูเขา แม้ทุกครั้งที่เฝ้ามองจะเป็นเหมือนเดินเข้าไปหาคมหอกคมดาบให้เข้ามาทิ่มแทงตัวเองหล่อนก็ยอม เมื่อรักไปแล้ว ปักใจไปแล้ว...มันไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด หรอกว่า ทำไมถึงงมงายขนาดนี้ เพราะอะไร...ถึงไม่ยอมรามือถอยห่างทั้งที่มันผิดทั้งศีลธรรมและจริยธรรมอันดีงาม...

🔥 ไฟราคะ 🔥 บทที่ 49 ชายหนุ่มและหญิงสาวนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอนอันแสนนุ่มผ้าห่มหนาถูกคลุมโปงเพื่อหนีแสงแดดที่ส่องสว่างเข้ามาทางม่านหน้าต่าง ดวงตากลมโตกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ

ทุกคนรีบดึงหน้ากากผ้าบุผงถ่านขึ้นมาปิดจมูกและปาก เมื่อก้าวพ้นดงเถาวัลย์ยักษ์ พวกเขาก็พบกับม่านหมอกสีขาวอมม่วงลอยเรี่ยพื้น หมอกนี้ไม่ได้มีกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนกรดกำมะถันแต่กลับมีกลิ่นหอมหวานเย็นๆ คล้ายดอกไม้ป่า "กลิ่นหอมแปลกๆ" เสี่ยวชุนพึมพำ เซียวหลันขมวดคิ้ว "อย่าสูด ดมลึก! กลิ่นหอมในป่าลึกมักเป็นเหยื่อล่อของพืชมีพิษ!"

ดุจเดือนอุทานอย่างลืมตัว ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นความอลังการขนาดนั้นตอนกลางวันแสกๆแบบนี้ เธอผึ่งตาโตหลายวินาทีทีเดียว “ห่อหมกปลาช่อน แม่เจ้า โอยยยย น้ำลายไหล” เพราะคำว่าห่อหมกปลาช่อนนั่นเอง ที่ทำให้เขาต้องถอดแว่นกันแดดออกจากดวงตาสีสวยของเขา เพื่อจะหันมามองสาวไทยที่นั ่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบตัวนั้น ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนโชว์หุ่นสักเท่าไหร่นัก “ยัยป้านี่อีกแล้วเหรอวะ”