Novel & Cerita ยอดหมอหญิงปีศาจพลิกฟ้า

กุนซือลุกยืนเต็มความสูง เขาก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่ทัพอย่าได้ร้อนใจ สตรีตัวเล็ก ๆ สังหารเมื่อใดก็ย่อมได้ หากแต่วิธีการรักษาอันพิสดารของนางทำให้ข้านึกถึงคนผู้หนึ่ง” คู่หลางเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง “เจ้าคงไม่คิดว่านางเป็นหมอปีศาจที่สามารถชุบชีวิตคนตายให้มีลมหายใจนั่ นกระมัง ว่ากันว่าหมอปีศาจไม่เคยเปิดเผยตัวตนมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นชายหรือหญิง อีกอย่างนี่ก็เป็นเพียงนิทานหลอกเด็ก”

ลู่เสียนก้าวเท้าเข้าไปในห้อง เห็นหญิงชรานอนซมดูท่าทางป่วยหนัก แม้แต่หมอหลวงก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้มารักษา หญิงชราค่อยๆ ลืมตาขึ้น ด้วยความชราภาพทำให้สายตาของนางฝ้าฟาง แต่เมื่อลู่เสียนขยับเข้าใกล้ นางถึงกลับเบิกตากว้าง ปากสั่นน้ำตาคลอ มือสั่นเทาเอื้อมเข้าหาลู่เสียน นางยื่นมือจับเอาไว้แน่นหนา พลันหญิงชราน้ำตาไหลพราก "เป็นอะไรหรือแม่เฒ่า"

มาที่ข้าด้วยความพิศวง หลายคนมีประกายหลงรัก เรียกได้ว่าความงามของข้าเพิ่มพูนขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ข้าสวยสง่าชวนมองและดูสูงส่ง หากไม่บอกว่าข้าคือหญิงแพศยาแซ่ฉิน ผู้ที่พบเจอข้าล้วนนึกว่าข้าคือองค์หญิง หม่าฮูหยินยืนอยู่และมองมาที่ข้าอย่างเกลียดชัง และฮูหยินของเจี่ยชิงก็มาด ้วยเช่นกัน รวมทั้งบรรดาเมียๆ ของพวกผู้ชายที่จ่ายเงินเข้ามาขย่มข้าในคุกก็มารวมตัวกันเพื่อฟ้องร้องเช่นกัน

พึมพำกับตัวเอง พลางยกยกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากหนาของตัวเอง ต้องตาถูกน้องกลิตเตอร์ไปตาม เธอก็ไม่ยอมออกมา พอเห็นผู้จัดการเข้าไปตาม หล่อนจึงเดินหน้าฝืนยิ้มออกมายังโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วตามหลังมาคือผู้จัดการนั่นเองเดินประกบมาติด ๆ จะให้บอกยังไงดี ก็เขาไม่ใช่ลูกค ้า แต่เขาเป็นหมอ หมอทะลึ่ง ลามก แถมยังสายตาหื่น ๆ ที่มักส่งมาให้เธออีก เห็นแล้วมันจั๊กจี้พิกล

หญิงสาวคิดในใจ "ข้ามีสหายผู้หนึ่งที่เป็นหมอที่เก่งกาจเป็นอันดับต้นๆในใต้หล้า เขาสามารถผ่าตัดเปลี่ยนแปลงใบหน้าร่วมกับการใช้กำลังภายใน...รับรองว่าไม่มีใครจำเจ้าได้แน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

คามินทำหน้าสยอง "ยัยจันทร์นั่งไขว้ห้าง กระดิกตีนดูหนังสดแล้วหัวเราะชอบใจ กูเห็นในกล้องวงจรปิด กูนี่ขนลุกซู่เลยว่ะ แม่ง... โคตรจิต" ฟรานเชสโก้ผิวปากหวือ อึ้งไปเหมือนกัน "โหดจัด... เมียมึงนี่... นางพญาปีศาจชัดๆ"

ไม่นานพยาบาลคนเดิมเดินกลับมาพร้อมคุณหมอ “คนไข้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ มึนหัวรึเปล่า รึเจ็บตรงไหนบ้างครับ” แก้มหอมจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมออย่างรู้สึกงง ทั้งสถานการณ์ แล้วก็ผู้คน ตกลงฉันเป็นอะไรแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่ และที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นคือ คุณหมอที่ยืนอยู่ข้างเตีย งฉัน คือคุณเชฟปลาวาฬพระเอกนิยายคนใหม่ของฉัน นี่ฉันยังอยู่ในโลกแห่งนิยายของตัวเองงั้นเหรอ “คุณปลาวาฬ” ฉันลองเอ่ยเรียกเขา

ากเลยเหรอ" ​​​​​​เสียงทุ้มถามคนที่กำลังแหกปากลั่นด้วยความเป็นห่วง เคยเห็นคนไข้ปวดท้องมาก็เยอะ เคยเจอเคสมาก็แยะ ไอ้อาการปวดจนตัวหงิกตัวงออย่างนี้มันดูไม่ธรรมดา บางทีเธออาจจะเป็นมากกว่าปวดท้องประจำเดือน ซึ่งแน่นอนว่าคนเป็นหมออย่างเขาไม่รอช้า ดันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับ จับพลิกตัวหญิงสาวให้หันมานอนตัวตรง ดวงตาคู่สวยสบกับดวงตาเข้มอย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากถาม เสื้อไหมพรมที่สวมไว้อย่างดิบดีก็ถูกมือหนาถลกขึ้นมาจนเห็นหน้าท้องขาวนวลเนียน

ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วท้องพระโรง แล้วทันใดนั้น องค์จักรพรรดิทรงยืนขึ้น พระสุรเสียงหนักแน่น “ซูอี้เหม่ย เจ้าคือผู้มีความรู้ด้านแพทย์ยาที่มิอาจหาใครเปรียบได้ เจ้ากล้าท้าทายต่อหน้าสภาขุนนาง มิใช่เพียงเพื่อปกป้องตนเอง หากยังเพื่อปกป้องทหารนับพันและความมั่นคงของแผ่นดิน ด้วย เหตุนี้…เราจักแต่งตั้งเจ้าเป็น ‘แพทย์หญิงพิเศษแห่งราชสำนัก’ มีสิทธิ์ตรวจรักษาทั้งขุนนางและทหารได้โดยตรง”

ภาพในจอกระพริบ แล้วเปลี่ยนทันที กลายเป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด จันทร์สิตาเบิกตากว้าง “นั่น…” เธอจำได้ ผู้หญิงคนนั้นคือพยาบาลเวรที่เคยอยู่คลินิกเด็กสุขใจ