Novel & Cerita ย้อนกลับ

ไป๋เยว่ใจเต้นแรงอีกครั้ง ริมฝีปากแห้งผาก มือข้างหนึ่งเผลอกำชายเสื้อเอาไว้แน่น นางย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ สายตาคู่เดิมที่เคยแน่วแน่และแข็งกร้าวในวาระสุดท้ายสั่นคลอนด้วยหลากอารมณ์ระคนกัน ทั้งหวาดหวั่นทั้งปลื้มปิติจนแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่

เหม่ยอันลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่รังสีอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าหลบตา “แต่เห็นแก่ที่พวกท่านยังพอมีความดีความชอบเก่าก่อน ข้าให้เวลาสามราตรี นำเงินที่ยักยอกไปกลับมาคืนคลังหลวงให้ครบทุกอีแปะ หากขาดแม้แต่แดงเดียว” นางโน้มตัวลงไปกระซิบเสียงเย็น

ความทรงจำสุดท้ายของฉันในวันนั้นคือฟู่หย่วนเชินนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น และค่อย ๆ เก็บเกาลัดทีละเม็ดใส่เข้าไปในไมโครเวฟ “ถ้าเธอกลับมาแล้วอยากกินล่ะ?” ฉันได้ยินเขาพึมพำกับตัวเอง

" ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ลินจะตอบตกลงไปกับพี่ ลินผิดเองที่ไล่พี่ไปแบบนั้น ลินผิดเองที่ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ฮื้อๆๆ " " มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้หรอกหมอ เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียนต่อไปจะได้ไม่ยึดติดกับอดีตแบบนี้อีก"

"ถึงแม้ฉันจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริงว่าฉันกลับไปแก้ไขอดีตที่ผ่านมาไม่ได้ เพราะรักมากฉันถึงคิดตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไป" "หากย้อนเวลากลับไปได้ลินก็จะเลือกรักคุณเหมือนเดิมค่ะ เพราะว่าอดีตมันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ก็จดจำแค่เรื่องราว ความรู้สึกดีๆ ที่ มีให้กันก็พอค่ะ"

ฉันโต้กลับ โดยไม่ขยับ “ผม...” เขาใช้มือลูบผม หันหลังให้ “มันผิด เรากำลังข้ามเส้น และมันไม่มีทางหวนกลับ” “ก็ไม่ต้องหวนกลับสิ”

ภายในจวนขนาดใหญ่ ในเรือนหลันฮวาบนเตียงมีสตรีนางหนึ่งกำลังนอนอยู่โดยข้างกายมีสาวใช้อย่างอ้ายเหม่ยและอ้ายเสินยืนเป็นกังวลอยู่ข้างเตียง สาวใช้ทั้งสองคนนัยน์ตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มายาวนาน ร่างบางบนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เหลือบตามองภายในห้องไปมาด้วยความแปลกใจ ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่านางตายแล้วหรือทำไมถึงได้กลับมาอยู่ที่จวนตระกูลซูได้หรือว่าคนที่ตายไปแล้วจะเห็นภาพหลอนเช่นนี้

เวลาต่อมา คีรินประคองสติตัวเองขับรถกลับคอนโดด้วยมือที่กำพวงมาลัยแน่น ในหัวของเขาคิดไปหลายอย่าง ความรู้สึกเหมือนสี่ปีที่แล้ว ที่ลานจอดรถของมหาลัยไม่มีผิด เพียงแต่คราวนี้ยังไม่เจ็บปวดเท่า เพราะเขายังเผื่อใจให้โอกาส เขาอยากให้ลลิลได้บอกความจริงกับเขาก่อน อยากให้เธอสาร ภาพว่าคืนนั้นเธอไปเจอไอ้ผู้ชายคนนั้นมาจริงหรือไม่

“กลับมาแล้วหรือ?” ท่านชายปรกณ์ณพัฒน์เอ่ยถามพุดด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้พุดกลับบ้านค่อนข้างดึก “กลับ..มา...ล้าวววว”

ึงเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ในวันที่ชีพจรดับสูญจนมิอาจฟื้นคืนทุกอย่างได้ จะมาถึงได้เร็วเช่นนี้ หากนางย้อนกลับไปได้คงไม่เลือกเส้นทางอันโง่เขลา และการกระทำที่สิ้นหวังเช่นนี้แน่ “พาข้าไป!! พาข้าย้อนกลับไปแก้แค้นคนพวกนั้น!! ได้ยินหรือไม่ ใครก็ได้พาข้าย้อนกลับไปฆ่าคนเหล่านั ้นที!! ฮือ ๆ ข้าไม่น่ากลืนยาพิษนั่นเลยจริง ๆ”