ย้อนกลับ Novels & Stories

ผมไม่อยากไปที่อื่นเพราะกลัวว่าแยมโรลจะย้อนกลับมาแล้วไม่เห็นหน้าผม เฮ้อ คิดอะไรบ้าบอ ผู้หญิงอย่างเธอถ้าได้เดินหน้าแล้วไม่ย้อนหลังกลับมาแน่นอน [End part] 08.45 PM. ฟิ้วววววว

" กูรู้แล้วว่ากูผิด กูรู้ว่ากูชั่ว ถ้ากูย้อนเวลากลับไปได้กูจะ ฮือ ฮือ " " มึงย้อนเวลาไม่ได้หรอก ถึงมึงย้อนได้มึงก็ทำแบบเดิม กูถามมึงจริงๆว่ามึงรักอัยบ้างไหม "

“Why didn’ t I realize? (ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัวนะ?) Why did I tell lies? (ทำไมฉันถึงได้โกหกออกไปนะ?) Yeah I wish that I could do it again (ฉันอธิษฐานเหลือเกินว่าจะได้กลับไปแก้ไขมันใหม่อีกครั้ง) Turnin’ back the time, (ย้อนเวลากลับไป) Back when you were mine (all mine) (กลับไปยังตอนที่เธอยังเป็นของฉัน) ”

คำนำ นิยายเรื่อง ตามดวงใจหวนคืน เป็นภาคต่อของ เล่ห์เสน่หาเพื่อนสาวแม่ และ หลงลีลารักลูกชายเพื่อน ซึ่งเขียนในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง เรื่องราวความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทสนมของคนสองคนที่อายุห่างกันสิบปี

เหอลี่อิงเอ่ยแย้ง “ฉันผ่านมันมาหมดแล้ว ฉันไม่ต้องการไขว่คว้าอะไรอีกแล้ว เพราะฉันแก่เกินกว่าจะมาสนใจเรื่องพรรค์นี้ เมื่อเราเดินทางมาถึงจุดหนึ่งในชีวิต เราก็อยากย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น อยากพบเรื่องที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่ใช่ว่าทุกคนจะได้ย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้จริงไหม แ ต่ฉันกลับได้รับสิทธิ์นั้น” “ย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น อยากพบเรื่องที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...” เธอเอ่ยทวนประโยคที่แสนจะเข้าใจยาก

มีนถามย้อนกลับ "กูเข้าใจก็แค่สงสารไม่ได้จะให้มึงกลับไป มันสิทธิ์ของมึงอยู่แล้ว"

ถามขึ้นหลังจากนั่งพิงกับหัวเตียง ใบหน้าหวานเบือนไปทางอื่น ไม่ยอมมองคนตัวโต “ฉันต้องการบริษัทคืน” “ค่ะ ลลินจะคืนให้คุณ หลังจากนี้เราจะไม่มีอะไรติดค้างแล้วใช่ไหม” “ใครบอก”

ไป๋เยว่ใจเต้นแรงอีกครั้ง ริมฝีปากแห้งผาก มือข้างหนึ่งเผลอกำชายเสื้อเอาไว้แน่น นางย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ สายตาคู่เดิมที่เคยแน่วแน่และแข็งกร้าวในวาระสุดท้ายสั่นคลอนด้วยหลากอารมณ์ระคนกัน ทั้งหวาดหวั่นทั้งปลื้มปิติจนแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่

เหม่ยอันลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่รังสีอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าหลบตา “แต่เห็นแก่ที่พวกท่านยังพอมีความดีความชอบเก่าก่อน ข้าให้เวลาสามราตรี นำเงินที่ยักยอกไปกลับมาคืนคลังหลวงให้ครบทุกอีแปะ หากขาดแม้แต่แดงเดียว” นางโน้มตัวลงไปกระซิบเสียงเย็น

ความทรงจำสุดท้ายของฉันในวันนั้นคือฟู่หย่วนเชินนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น และค่อย ๆ เก็บเกาลัดทีละเม็ดใส่เข้าไปในไมโครเวฟ “ถ้าเธอกลับมาแล้วอยากกินล่ะ?” ฉันได้ยินเขาพึมพำกับตัวเอง