ย้อนกลับ Novels & Stories

ตั้งแต่ภรรยาสั่งทำโซฟาใหม่ที่ยาวและกว้างขึ้น เธอก็ไปนอนที่ห้องนั่งเล่นทุกคืน ทุกครั้งที่ผมอยากให้เธอกลับไปนอนในห้องนอนด้วยกัน เธอมักจะอ้างว่าเหนื่อยแล้วไล่ผมออกไป บางครั้งเธอถึงขั้นล็อกประตูห้องนอนจากด้านใน ห้องนั่งเล่นก็มีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ จนถึงเช้าเธอถึงจะเปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ในวันที่เธอคลอดลูก เพิ่งออกมาจากห้องคลอดและยังไม่ได้ลงจากเตียง ผมไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มลูกเท่านั้น แต่ยังขอหย่ากับเธอโดยตรงอีกด้วย เธอถามผมด้วยตาแดงก่ำ "เพียงเพราะฉันนอนบนโซฟาทุกคืน คุณก็จะหย่ากับภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกให้คุณงั้นเหรอ?" ผมตอบโดยไม่ลังเลว่า "ใช่!"

ฉันเกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันก่อนพิธีแต่งงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ฉันทำ? ฉันสลับคู่หมั้นกับน้องสาว ในชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับจูเลียน เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยีที่อ่อนโยนเกินไป เขารับนิสัยอารมณ์ร้อนของฉันไม่ได้ และฉันก็ทนความอ่อนแอของเขาไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตแต่งงานของพวกเราพังทลายภายในปีเดียว น้องสาวของฉัน หญิงสาวที่อ่อนหวานและขี้อาย ถูกจัดการให้แต่งงานกับโรบิน เคน หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก เธอรับชีวิตที่โหดร้ายและวุ่นวายนั้นไม่ไหว ถูกอิซาเบลล่า หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นรักแรกของโรบิน กดขี่ทำร้ายจิตใจ จนในที่สุดเธอก็จมดิ่งลงสู่ห้วงโรคซึมเศร้าและจากไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อฉันได้กลับมา ฉันจึงตัดสินใจ ฉันจะเป็นคนที่แต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียคนนั้นเอง

ฉันมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเฉิงซีถูกบังคับให้เข้าพิธีแต่งงานกับฉัน ทุกครั้งที่มีอะไรกันตอนกลางคืน เขายอมใช้มือช่วยฉัน ดีกว่าที่จะครอบครองฉันจริง ๆ ฉันเริ่มหมดกำลังใจลงเรื่อย ๆ และตั้งใจจะหย่า แต่คืนก่อนหน้าที่ฉันจะพรินต์หนังสือหย่า ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับกลุ่มเพื่อนสนิทที่ระเบียง “เพื่อน ไม่ได้อยากจุ้นจ้านนะ แต่นายก็ต้องการแทบตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่แตะต้องเธอเลยล่ะ ผู้หญิงเพอร์เฟกต์อยู่ข้าง ๆ ขนาดนี้ รสชาติมันต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ” “ผู้หญิงทนถูกเมินไม่ได้หรอกนะ ถ้านายยังเอาแต่เก็บกดแบบนี้ ระวังสักวันเธอจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น ถึงตอนนั้นนายจะมานั่งเสียใจทีหลัง” ชายหนุ่มจิบวิสกี้เงียบ ๆ “แต่ผิวของเธอบอบบางขนาดนั้น เอวก็เล็กแถมยังเซนซิทีฟอีก ถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำให้เธอตกใจกลัว

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

หลังจากแต่งงานมาห้าปี เสิ่นเจ๋อเฉิงต้องการปกป้องลูกชายกับชู้สาวของเขา ไม่เพียงแต่บีบให้ฉันทำแท้ง ยังร่วมมือกับคณะกรรมการเพื่อพยายามปลดฉันออกจากตำแหน่งรองประธานของบริษัท เขากอดเจียงชิงฉือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "หลีซู ในเมื่อคุณเชื่อฟังไม่มากพอ" "ลีซู ถ้าคุณไม่เชื่อฟังมากพอ" "ก็ให้ชิงฉือมารับตำแหน่งแทนคุณละกัน" ฉันผลักมือของเขาออก จากนั้นก็ดึงเจียงชิงฉือเข้ามายืนข้างหน้า โดยไม่สนใจการดิ้นรนของเธอ ฉันจึงใช้มือกระชากผมของเธอให้เงยหน้าขึ้น "มาบอกเขาสิ ว่าเธอเป็นของใครกันแน่?"

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีกับฉินเฟิงคืนนั้น เขานอนทับหรงจิ้งเพื่อนสนิทของฉันลงบนเตียงแต่งงานของเรา เสียงอ่อนวัยของลูกชายดังเล็ดลอดกล้องเข้ามา “น้าเสี่ยวจิ้ง ผมจะเฝ้าหน้าประตูให้ดี ไม่ให้แม่เข้ามาเด็ดขาด!” หรงจิ้งจูบเป็นรางวัลให้ฉินเฟิงทีหนึ่ง “ลูกชายคุณไม่เลวเลยนี่ ไม่คิดอยากมีลูกกับชิงชิงอีกคนเหรอ?” ชิงเฟิงเอาหมอนปิดหน้าเธอไว้ เขาพูด “แค่ผมเห็นแผลเป็นบนหน้าท้องเธอก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว”

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พว

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...