Novel & Cerita ลุงคนสวน

พูดกันมาถึงตรงนี้ ทั้งสองก็เดินผ่านสวนผักผลไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน ด้วยความสงสัย เหอถิงรั้งชาวบ้านคนหนึ่งที่แบกฟืนบนหลังเดินผ่านทางมา ก่อนจะสอบถาม “พี่ชาย นั่นสวนของใครหรือ” หนุ่มชาวบ้านที่ถูกรั้งคนนี้ชื่อว่าอาหวง เป็นสหายรุ่นเดียวกับเถี่ยฮ่าวซือ ตอนสร้างบ้านสวนให้ กับลู่ซินฟาง เขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มลูกจ้าง

ขณะที่ผมกำลังหาทางเข้าไปในตัวบ้านผมก็ต้องตกใจกับเสียงแหบๆ ที่เรียกพอหันไปปรากฏว่าเป็นลุงคนสวน "ลุงผมเองสงคราม" "อ้าวคุณสงครามเองเหรอครับผมก็นึกว่าขโมยขะโจรแล้วคุณสงครามมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ แถวนี้ครับ"

ช่างภาพชายเอ่ยถามผ่านล่าม “ลุงแค่เป็นคนปลูกผัก ปลูกมะเขือเทศครับ ถ้าเรื่องราวของลุงจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นได้ ก็ถือเป็นบุญเหลือหลายแล้วครับ”

ความจริงชะเอมไม่อยากยุ่ง แต่หากมีสีสันเพิ่มเติมเข้ามาบ้างมันน่าจะสดชื่นกว่า ชายสูงวัยค่อนข้างมีอายุสักนิด เขาเดินเข้ามานอบตัวใกล้ๆ ชะเอม “ลุงเป็นคนสวนบ้านนี้ใช่ไหมจ๊ะ ทำไมสวนมีแต่ไม้ประดับไม่มีไม้ดอกบ้างเลยล่ะ”

เสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้นเรียกความสนใจให้หญิงสาวหันกลับไปมองชายสูงวัยถือถุงดินเต็มไม้เต็มมือกำลังยืนยิ้มให้เธออยู่ "สวัสดีค่ะลุงณรงค์" ณรงค์คนสวนเก่าแก่ของบ้านก้มศีรษะให้อดีตเจ้านายอย่างนอบน้อมเช่นเดียวกับจารีที่ยกมือขึ้นมาไหว้เขา

บทนำ ลุงพลคนอึด พลศักดิ์ หรือ ลุงพล หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบปี เขาเป็นหัวหน้าคนงานของสวนผลไม้ ในจังหวัดจันทบุรี ความรู้ความสามารถทางการเกษตรของลุงพล จัดว่าเป็นเลิศ จนคุณนาย เพ็ญศรี เศรษฐีเก่า ต้องจ้างแกเข้ามาเพื่อดูแลสวนเงาะ สวนทุเรียน และกิจการต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการเก� �ตร ในอาณาเขตกว่าพันไร่

ใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าฉงน เธอหันไปหาคนข้างตัว แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามถึงที่มาของชื่อ เขาก็หันมาหาเธอเหมือนรู้ตัวว่ากำลังถูกมอง “มีอะไรเหรอ” “ทำไมถึงชื่อสวนดวงจันทร์เหรอคะ” ชายหนุ่มเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มบาง “อ๋อ… ชื่อแม่ฉันเอง สวนนี้พ่อกับ แม่ฉันยกให้ฉันทำต่อน่ะ”

เธอว่าพลางถูปากแรงๆอย่างนึกรังเกียจ "ห้ะ ลุง?...ลุงไหนอ่ะ ลุงชวนหรอ" กุ๊กหมายถึงลุงคนสวนที่อยู่หลังบ้าน

คนงานในสวนมีไม่กี่คน เราสังเกตเห็นพวกเขามองมาทางเราด้วยสายตาแปลก ๆ นิดหน่อย แต่คิดว่าคงเพราะเราเป็นแขกหญิงจากเมืองกรุง พี่ธันแนะนำคนงานหลัก ๆ ให้เรารู้จัก มีลุงชัยอายุราว 55 ปี ตัวดำผอมแต่แข็งแรง ดูแลสวนมานาน มีพี่โก๋อายุประมาณ 40 ปี หุ่นกำยำผิวคล้ำจากแดด

บรรยากาศในสุสานเงียบสงัด ไม่มีใครเดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเลย ที่นั่นมีเพียงยามเฝ้าสุสานคนหนึ่งอายุห้าสิบปี เขาชื่อว่าลุงกบ เป็นคนดูแลความสะอาดที่อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่แถวนั้น เหมือนดั่งเช่นทุกคืน ลุงกบมักจะเดินไปเดินมาพร้อมถือไฟฉายคอยตรวจตราสุสาน เขากวาดตามองไปทั่วพ ื้นที่ที่มีต้นลีลาวดีขึ้นอยู่