روايات وقصص ضمن ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน

ได้ลูกเขยเป็นหมอ “บ้านเล็กหน่อยนะคะ มีเท่านี้ล่ะค่ะ สวยหาเงินคนเดียวยังไม่ได้ขยับขยาย” อวยหนูเข้าไปเยอะ ๆ เลยแม่ เขาจะได้รู้ว่าลูกสาวแม่เป็นเด็กกตัญญู! “อ๋อ ไม่เป็นไรครับ น่ารักดี” น่ารักดี?

เวลาประมาณสิบโมงครึ่ง ภายใต้การเร่งเร้าของเจี่ยงหลาน ในที่สุดครอบครัวทั้งสี่คนก็ออกจากบ้าน งานแต่งงานจัดขึ้นที่บ้านไร่ชานเมือง บ้านไร่นี้ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่มาก และหนึ่งในผู้ถือหุ้นคือหยางฉี เจ้าของบ้านผลไม้ฝูหยาง

“ครับ…ผมจะขึ้นไปสู่ขอยี่หวา เพราะผมเตรียมงานแต่งงานไว้พรุ่งนี้ ก็เลยอยากให้คุณพ่อคุณแม่ลงมาด้วย เร็วไปหน่อย แต่ผมไม่อยากปล่อยเวลาให้มันผ่านไปอีกแล้ว” “อุวะ! ได้ใจพ่อตาจริงๆ ลูกเขยคนนี้” พ่อตาถึงกับตบหน้าขาตัวเอง เพราะลูกเขยพูดได้ตรงกับใจที่ต้องการ แต่จรรยากลับส่งค้อ นให้สามีที่เข้าข้างพัฒน์ชนะ “พ่อ…จะไปยกยอกันทำไม พึ่งมารู้ตัวตอนนี้ สายไปไหม”

เสิ่นว่านจือเดินเข้าไปคล้องแขนของเขาแล้วยิ้มพลางพูดว่า “ท่านพ่อ ท่านสับสนเสียแล้วเจ้าค่ะ ลูกแต่งงานก็จริง แต่ก็แต่งกลับไปอยู่ที่เรือนของตัวเอง เทียบได้กับรับเขยเข้าบ้านไม่ใช่หรือ?” หัวหน้าตระกูลเสิ่นทำเสียงขึ้นจมูก “พวกเจ้าสองคนใช้ชีวิตให้ดี นั่นสำคัญกว่าอย่างอื่น เขยเข้าบ้านไม่ต้องก็ ได้ เขายอมเอาใจเจ้าเช่นนี้ ก็แสดงว่าเขายินดีจะปฏิบัติต่อเจ้าด้วยใจจริง”

“นี่แกมีความคิดแบบนี้ ลูกเขยฉันรู้เรื่องหรือยัง” “...ไม่รู้...” “ครบสองปี เขาจะแต่งงานกับแกแน่ๆ” “แต่หนูยังไม่อยากแต่งงานค่ะ” “ลูกเขยฉันจริงจังกับแกมากนะ อย่ามาทำให้ลูกเขยฉันเสียใจ”

พลพูดพร้อมยกมือจะตบไหล่ลูกเขย แต่ก็รีบชักมือกลับด้วยกลัวว่าลูกเขยจะไม่พอใจ “เราเข้าบ้านกันเถอะ ข้างนอกมันร้อน” แล้วคนเป็นพ่อตาก็เดินนำหน้าลูกเขยเข้าบ้านเมื่อไม่มีอะไรจะคุยต่อแล้วทั้งๆ ที่เพิ่งเดินออกมาเดินที่สวนกันเอง

ลูกเขยคนโตยักคิ้วยกยิ้มให้น้องเขย เขาเองก็พอรับรู้ข่าวคราวมาจากภรรยาจึงรู้ว่าพ่อได้เปิดใจรับเชิญเข้ามาเป็นลูกเขยอีกคน "เฮ้อ เอาเถอะไหนๆ ก็มาเจอกันแล้ว เดินซื้อกับข้าวไปฝากเมียแล้วค่อยกลับกันเถอะ" "ฮ่าฮ่านั่นสิครับ" "ไม่คิดว่าจะเข้าสมาคมพ่อบ้านเต็มตัวเร็วแบบนี้"

อนุวัฒน์เดินเข้ามาภายในงานก็มองหาคุณพ่อแล้วก็คุณน้าของตัวเอง และเมื่อเจอพวกท่านก็รีบคุยเรื่องของอัญญาทันที ซึ่งเรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่เพราะฉะนั้นทุกคนควรจะได้รู้พร้อมกัน "เป็นยังไงบ้างน้องยอมกลับบ้านหรือเปล่า" "ไม่ยอมกลับบ้านเลยครับคุณน้า ที่สำคัญตอนนี้อัญญากำลั งจะแต่งงานเข้าไปอยู่กับครอบครัวอาเจษ แถมตอนนี้น้องกำลังท้องด้วยนะครับ"

ลูกสาวคนโตของฉันแต่งงานกับหนุ่มต่างหมู่บ้าน จัดว่าพอมีฐานะ แม้ว่าจะทำนาทำไร่ แต่มีที่ทางเยอะ อีกอย่าง ลูกเขยเป็นคนขยัน ไม่ค่อยพูด ลูกสาวของฉันจึงขึ้นเป็นใหญ่ในบ้าน ความหมายก็คือเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างนั่นแหละ ธรณินทร์ยังคงปรนเปรอฉันด้วยเรี่ยวแรงหนุ่มฉ กรรจ์ของเขา วัยสี่สิบเศษอย่างฉัน ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ความต้องการจะลดลง

ส่วนเคนเซเขาเพียงนั่งนิ่งและไม่ได้สนใจฟังว่าพ่อตาแม่ยาย หรือแม้กระทั่งน้องเขยพูดอะไรกันเพราะเป้าหมายเขามันกำลังจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือแค่จดทะเบียนสมรสเท่านั้น เพียงแค่นี้เขาก็กลายเป็นลูกเขย หลานเขยของคนตระกูลนี้ตามแผนที่วางเอาไว้ นับว่าการลงทุนครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริงๆ