روايات وقصص ضمن ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน

้หาภรรยาเข้าบ้านสักที ท่านมีลูกโตขนาดนี้แล้วข้ายังไม่แม้แต่จะกระตือรือร้นแต่งภรรยา” หวงเหวินปรับทุกข์ แต่หลานหลินอ๋องก็ไม่ใส่ใจ เดินอุ้มบุตรชายไปหาเจ้าของงาน ปล่อยให้กัวอี้เซินและหวงเหวินที่ตกอยู่ในสถานะต้องแต่งภรรยาเข้าบ้านปรับทุกข์กันต่อไป หรือไม่ก็พากันกอดคอเดินเข้าหอ� �คมแดงอย่างเช่นดั่งเก่าก่อน

เตอร์เงยหน้าขึ้นทันทีดวงตาเบิกนิด ๆ เหมือนโดนสายฟ้าฟาดกลางใจ “อะไรนะครับ…” “ก็งานแต่งของลูกกับพี่นนท์ไง ปู่พี่นนท์เขาจัดทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วเหลือแค่ไปเลือกดอกไม้กับโต๊ะรับแขกเท่านั้นเอง” พ่อยิ้มบางก่อนจะเดินจากไปอย่างสบายใจ

หนุ่มใหญ่อุ้มลูกชายแนบอกเดินเข้ามาในบ้านเพราะทนเห็นลูกชายนั่งหงอยไม่ได้ "คิกๆ คิกๆ พี่เวย์หล่อจังโตขึ้นน้องวีจะแต่งงานกับพี่เวย์ให้ได้" เสียงเล็กๆ หัวเราะคิกคักของวิด้าลูกสาวของเขานั่งอยู่บนตักแกร่งของบอดี้การ์ดหนุ่ม

ชายหนุ่มห่วงทั้งงานและเรื่องตัดชุดแต่งงานหากปล่อยให้ลิปการ์ไปกับย่าและแม่เดี๋ยวคนก็จะครหาอีก “แล้วแต่พี่คีย์ค่ะ" สำหรับเธอยังไงก็ได้เพราะมีหน้าที่ทำตามผู้ใหญ่บอกก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับร่างสูง

คราวนี้ถางเล่อถงทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ “ข้อแม้อะไรเหรออาตง ทำไมลูกมีสีหน้าอย่างนั้นล่ะ หรือว่าเธอขอสินสอดและของหมั้นเยอะไป” ชายหนุ่มรวบรวมคำพูดเล็กน้อยก่อนจะเล่าให้แม่ฟังต่อ “คือผมต้องแต่งเข้าไปเป็นเขยครับ เธอไม่สามารถแต่งออกมาเป็นสะใภ้ได้เพราะมีแม่กับน้องสาวที่ต้องดูแล พ่อข องเธอเสียไปแล้ว อีกอย่างเธอก็อยากทำกิจการค้าขายของเธอต่อมากกว่าที่จะแต่งมาเป็นแม่บ้าน

เฟยเฟิ่งหัวเราะออกมาอย่างสะใจ แม้จะไม่ได้วางแผนเอาไว้ แต่เธอก็ยังสามารถหาเรื่องบ้านอันได้เจ็บแสบ งานเลี้ยงฉลองที่ลูกได้เข้าเรียนดันไปบดบังงานแต่งเสียได้ “ฉันก็คิดว่ายังหาคนมาแต่งอยู่” พูดจบก็มีชายคนหนึ่งเดินมาที่ร้านพร้อมกับเหมาของไปทั้งหมด โดยที่ปาเยว่ก็มีท่าทีขั ดเขินอยู่ตลอดเวลาที่ตักอาหาร

ซูป๋อถามลูกเขย พร้อมกับที่เขาได้เดินนำทุกคนเข้าบ้านไป โดยไม่คิดจะฟังคำตอบของลูกเขยที่เขาเคยคัดค้านเรื่องการแต่งงาน “มาครับ อยู่ด้านใน” มู่หานที่เดินคู่กับพ่อตาตอบ พ่อและพี่ชายที่ได้ยินว่าน้องสาวของตนกลับมาด้วยก็ดีใจ

ทั้งสองบอกพร้อมกันก็เดินเข้าไปหาพ่อและแม่ของเธอที่อยู่ในห้อง ที่มีเตียงเสริมอีกหนึ่งเตียง "เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็แต่งแล้ว พวกมันจะอาลัยอาวอนอะไรกันนักหนา " แบตโต้เอ่ยออกไป เพราะเขาให้ลูกสาวทั้งสองมานอนด้วยเป็นคืนที่สองแล้ว ก่อนจะเดินไปปิดผ้าม่านใส่หน้าลูกเขยทั้งสองของตัว เอง ที่นั่งเกาะกำแพงดูมายังห้องของเขา

ลั่วฮูหยิน เอ่ยเย้าสามี ก่อนจะก้าวตามคู่บ่าวสาว และครอบครัวฝั่งเจ้าบ่าวเข้าไปข้างใน เพื่อทำพิธีให้เสร็จสมบูรณ์ “ลูกเขยของข้าดีขนาดนี้ จะให้ข้าไม่ยินดีได้อย่างไรเล่า” ท่านแม่ทัพใหญ่พูดออกมา พร้อมกับโอบประคองภรรยา เอาไว้อย่างมีความสุข

หวังจื้อเหยา ยิ้มอย่างใจดี "ลูกเหว่ย อีกหน่อยเราก็แต่งงานมาเป็นลูกเขยแล้ว เรียกพ่อกับแม่ดูสิลูกจะได้เรียกคล่องปาก" หลี่เหว่ยมีสีหน้าเขินอายเล็กน้อย แต่ก็รับคำด้วยความเต็มใจ "ครับคุณพ่อ คุณแม่"