Romans & histoires ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน

ทัศน์พูดแล้วยิ้มขำแฟนสาวและเขาก็คิดจริงแต่ตอนนี้ไม่กล้าขนาดนั้นเพราะเพิ่งเข้าบ้านแฟนสาวครั้งแรกจะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้พ่อตาใจดีให้เขาแต่งงานกับลูกสาวก็ดีแค่ไหนแล้ว กัญชรีค้อนแฟนหนุ่มก่อนจะพาไปดูบ้านของเธอ ที่ตกแต่งเองแต่ไม่ค่อยได้อยู่มาตั้งแต่เข้าไปเรียนมหาลั

“แต่เค้กไม่แต่งนะคะ ยังไงเค้กก็ไม่แต่ง แค่จดเบียนสมรสมันก็ผูกมัดมากพออยู่แล้ว พ่อยังจะให้หนูแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่บ้านตานั่นอีก” “ก็ให้ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันสิลูก...เผื่อพ่อจะมีทางออก ช่วงนี้หนูก็รับปากเขาไปก่อน”

พูดพร้อมทำหน้าเขินอายร้ายเดียงสา แต่ยังแลบลิ้นเลียหยดน้ำใคร่ที่ติดบนริมฝีปากอย่างไม่รังเกียจ แสร้งทำเป็นไม่กล้าสบตาลุงเขย แต่จ้องไอ้จ้อนแข็งทื่อที่ยังล่อนอยู่นอกกางเกงตาเป็นมัน “อืมม หนูล้ำเส้นลุงไปแล้ว หนูขอโทษนะคะ หนูกลับเข้าบ้านก่อนดีกว่า” “เดี๋ยวสิ!” ลุงเขยรีบรั้งหลาน เมียไว้ด้วยสายตาวิบวาว สายตาเร่าร้อนแฝงความหื่นที่กำลังกลืนกินเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “นะ หนู หนูแคท...เรามาพูดกันตรงๆดีกว่า อย่าอ้อมค้อมให้เสียเวลาอีกเลย บอกลุงสิ ว่าหนูแคทอยากเป็น...”

"ในเมื่อแกกล้าขอฉันก็กล้าให้ พรุ่งนี้ให้ที่บ้านแกเข้ามาคุยแต่ฉันบอกไว้ก่อนว่าฉันจะไม่นับแกเป็นลูกเขย อยากแต่งก็แต่งกันไปแต่ฉันจะไม่ไปร่วมงานแต่งเด็ดขาด" "ครับ..ขอบคุณอีกครั้งครับพ่อตา" ไม่พูดเปล่าคาวีเดินเข้าไปสวมกอดว่าที่พ่อตาแน่นราวกับเป็นเพื่อนราวคราวรุ่นเดียวกัน

มารดาของเขาระบายยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสุข “แต่อย่านานนะพ่อใหญ่ เดี๋ยวเลยเวลามื้อค่ำบ้านหนูฟ้าน่ะ” ผู้เป็นลูกชายไม่ได้เอ่ยตอบ เขาเพียงแต่ฝืนยิ้มบางๆ ให้กับมารดา และเดินขึ้นบันไดไปเท่านั้น

กาเนสที่กำลังอุ้มเป็นหนึ่งอยู่เอ่ยบอกลูกสาวที่คอยเอานิ้วมาจิ้มเอวน้องชายเพราะอยากเล่นกับน้อง วันนี้ทุกคนมารวมตัวที่บ้านปกป้องเพราะเป็นงานแต่งที่จัดขึ้นภายในครอบครัว จะเรียกว่าเป็นพิธีแลกแหวนแต่งงานก็ว่าได้ “น้องเปงหนึ่งทะไมกินจุ” เด็กน้อยเอียงคอถามแม่ด้วยความสงสัย แต่กลับถูกพ่อของเธอโน้มลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนที่โอโซนจะอุ้มลูกน้อยขึ้นไปแนบอก

นางเซี่ยรีบจูงมือสามีออกไปจากบริเวณบ้านนั้นทันที เพราะนางเห็นหน้าตาของลูกเขยแล้วแทบจะเป็นลม หนวดเครายาวเฟื้อยไม่สมกับเป็นเจ้าบ่าวเลยสักนิด “เฮ้อ...มาเถอะนังหนู ยายจะเป็นคนพาทำพิธีเอง” แม่สื่อส่ายหน้าเพราะพอจะเดาออกว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคนถึง มองกันแค่ภายนอก ทั้ง ๆ ที่หลานชายของนางคนนี้นั้นเป็นคนดี เขาเตรียมงานด้วยตัวเอง มีอาหารจานเนื้อที่เขาเป็นคนล่าสัตว์ได้เสียมากมาย ดีกว่างานแต่งของเศรษฐีบางคนเสียอีก

เลี้ยงต้อนรับลูกเขย ทุกคนที่ยังคงอยู่กันที่บ้านหลังนี้ต่อ คุยเสวนากันตามคนที่พึ่งจะผูกดองกัน และร่วมรับประทานมื้อกลางวันร่วมกันเป็นครั้งแรก โดยพงษ์พิพัฒน์ได้จัดเลี้ยงฉลองให้แก่หญิงสาวที่เป็นลูกสาวคนเล็ก และว่าที่ลูกเขยหมาด ๆ ที่ริมสระน้ำข้างบ้าน “รถใครมาอีกล่ะ... ติ๋มไปดูหน่อยสิ” เสียงผู้นั่งหัวโต๊ะของพงษ์พิพัฒน์พูดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงรถดังเข้ามาภายในบริเวณบ้านอย่างสงสัย เพราะตนมั่นใจว่าไม่ได้เชิญใครที่ไหนแล้ว

“ลูกสาวของข้าแต่งเข้าบ้านหยาง เป็นภรรยาของหยางเทียนเจ้าค่ะท่านยาย” “เช่นนั้นก็แย่แล้วล่ะ แต่งเข้าบ้านไหนไม่แต่ง ดันไปแต่งเข้าบ้านที่มีแม่เลี้ยงเห็นแก่ตัวเสียได้”

มองสำรวจว่าที่ลูกเขยอย่างให้ความสนใจ ไอ้ลูกเขยคนนี้มันหล่อเหลาเอาการ แถมยังแต่งตัวดีมีราศี ขนาดเป็นตาสีตาสายังพอมองออกว่าน่าจะเป็นคนมีกะตังค์ “แล้วพวกเอ็งสองคนจะมาอยู่ที่บ้านกี่วัน”