วิวาห์พลิกชะตา: ชาตินี้ข้าขอแต่งงานกับพระรอง Mga Nobela at Kwento

ใต้เท้าฮัวเอ่ยกับบุตรสาวทั้งสอง พร้อมกับแอบสังเกตสีหน้าพวกนางไปด้วย “การแต่งงานคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ข้าเป็นพี่สาวย่อมต้องเสียสละให้น้องเลือกก่อน น้องรองเจ้าจะแต่งกับผู้ใดหรือ”

หลังจากราชโองการอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีถูกประกาศออกมา องค์หญิงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าหาสามีของข้าโดยไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป หยาดน้ำตาของนางไหลรินเหมือนเม็ดฝน “ข้าไม่ไปชายแดนมั่วเป่ย ข้าจะอยู่กับท่านที่นี่” กู้อวิ๋นโจวกลับยื่นมือผลักองค์หญิงใหญ่ออก น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา “องค์หญิงใหญ่ การอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบและโชคชะตาของพระองค์” น้ำตาขององค์หญิงใหญ่เปียกชุ่มเสื้อผ้า แต่มันไม่ได้ทำให้ความเย็นชาของเขาจางหายไป เหล่าฮูหยินที่อยู่บริเวณรอบข้างต่างส่งเสียงกระซิบชมว่าข้ามีวิธีควบคุมสามีให้อยู่หมัด แม้กระทั่งผู้สำเร็จราชการที่พัวพันกับองค์หญิงใหญ่มานานกว่าสิบปีก็ยังสามารถทำให้อยู่ในโอวาทได้อย่างง่ายดาย ข้ายิ

คืนก่อนวันแต่งงาน อยู่ดีๆ คู่หมั้นของฉันก็เอ่ยปากขอให้ฉันยกพิธีแต่งงานครั้งนี้ให้กับโซเฟีย รักแรกของเขา ชาติที่แล้วฉันปฏิเสธเสียงแข็งแบบไม่ต้องคิด แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นเจ้าแม่มาเฟียแห่งชิคาโกในงานแต่งงานสุดหรูหรา พอโซเฟียได้ยินข่าว เธอก็ใจแตกสลายจนกระโดดลงทะเลเพื่อจบชีวิตตัวเอง วินเซนต์โทษว่าฉันเป็นต้นเหตุการตายของโซเฟียมาตลอด ตลอดสามสิบปีหลังจากนั้น คำพูดที่ออกจากปากเขาบ่อยที่สุดคือ "เอเลน่า... ถ้าวันนั้นฉันแต่งงานกับโซเฟีย เธอก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้" แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายก่อนเขาตาย เขาถึงขั้นบอกกับลูกๆ ของเราว่า "ไม่ต้องฝังศพพ่อไว้ข้างๆ เอเลน่านะ" หนึ่งปีหลังจากเขาตาย ฉันก็ล้มป่วยหนักและจากโลกนี้ไปเหมือนกัน ทว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในคืนก่อนวันแต่งงาน เ

“เธอสนใจแต่เรื่องที่จะทำให้ไอ้ราชาเป็นของเธอแต่สิ่งที่ฉันต้องการให้เธอทำมันยังไม่เคยคืบหน้า” “เชื่อฉันว่าการประกาศแต่งงานมันจะทำให้ราชาไม่กล้าขัดเพราะข้อต่อรองของฉันคือเมียรักของมัน” ❤️ ราชาเตรียมไปง้อเมียแล้วจ้ะ

จี้เหลียงชวนตกตะลึงอยู่ครึ่งวัน นี่จึงค่อย ๆ หาเสียงของตัวเองกลับมา "พี่รอง คุณจะแต่งงานกับหนิงหว่านจริง ๆ เหรอ?" คาแรกเตอร์ของคุณหนูหนิง ที่ไม่คู่ควรกับพี่รองเลย แต่ คนที่พี่รองสามารถแต่งงานได้ในชีวิตนี้ มีเพียงเธอเท่านั้น

“ก็เจ้าเป็นคุณชายรองสกุลหาน ใครก็อยากแต่งเข้าสกุลเก่าแก่ของเรา” “แต่สุขภาพข้า...” หากเขาแข็งแรงดี คงได้แต่งงานครองครู่กับหลัวซู่เหมย แต่ทุกอย่างมันก็ผ่านมาแล้ว ฐานะของนางตอนนี้คือพี่สะใภ้ของเขาที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

" จินเหนียง ข้าต้องการแต่งงานกับบุตรสาวท่านจินเสี่ยวฮวา ข้ารักนางท่านจะว่าอย่างไร" "คุณชายรอง ทะท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ แต่งงานกับบุตรสาวข้า นางจะคู่ควรกับท่านหรือ เราแม่ลูกแค่ๆเถ้าแก่ร้านเล็กๆหากไม่ใช่หลานสาวท่านหยิบยื่นโอกาสให้ ข้าอาจถูกฮวาเหยียนบีบจนไร้ทางไปแล้ว"

“ตอนนี้เป็นคนนอก แต่ในอนาคตไม่แน่ เพราะข้าตั้งใจจะแต่งงานกับคุณชายสกุลโจว” โจวฮูหยินตาลุกวาว รีบเปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดจาประจบทันที “ที่แท้คุณหนูรองก็เป็นห่วงคนสกุลโจวนี่เอง ช่างเป็นวาสนาของข้าที่จะได้ท่านเป็นลูกสะใภ้”

“ปักใจรักแต่เพียงเจ้าเช่นนั้นหรือ ข้าคิดว่ามันเป็นโชคชะตาของพวกเรา แม้ว่าจะพลัดพรากกันหลายปีเจ้าเห็นหรือไม่ว่าสุดท้ายเราก็ได้กลับมาครองคู่กันอยู่ดี และที่สำคัญ ลูกเป็นคนนำพาให้เรามาพบกันตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือการคืนฐานะให้กับเจ้าก่อน ข้าจะได้ทูลขอเสด็จพี่ให้พระราชทานงานแต่งแ ละจะได้แต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายา” “เรื่องมันไม่ง่ายถึงเพียงนั้นหรอกเพคะท่านอ๋อง ข้อสงสัยมากมายจะต้องเกิดขึ้น อีกทั้ง….”

" เจ้าพูดผิดแล้วนางไม่ได้เป็นอะไรกับข้า ข้าไม่เคยรักนาง คนที่ข้ารักมีเพียงคนเดียวคือหลานเอ๋อ" " แต่เจ้ากำลังจะแต่งงานกับนาง ราชโองการออกมาแล้วเจ้ากล้าขัดรึ ยินดีด้วยนะ อีกเดี๋ยวก็กลายเป็นราชบุตรเขยแล้ว" " ไม่ ข้าไม่คิดจะแต่งกับนาง เรื่องนี้ข้ากำลังหาทางอยู่"