วิวาห์พลิกชะตา: ชาตินี้ข้าขอแต่งงานกับพระรอง Mga Nobela at Kwento

ดูเหมือนจะเป็นการเอาตัวรอดแต่ความจริงนีรชาเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามที่เธอวางเนื้อเรื่องเอาไว้ บทพระรองเป็นคนที่รักฝังใจ ชั่วชีวิตนี้ของพายุไม่มีทางตกหลุมรักผู้หญิงคนไหนได้อีกมันคือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก

"เจ้าเป็นองค์หญิงแคว้นฝานหรง ข้าก็เป็นองค์หญิงแคว้นลั่วเฉิน เราต่างก็มีศักดิ์ศรีเท่ากัน เจ้าวิวาห์กับเขาได้...ไยข้าจะวิวาห์ไม่ได้" "ข้ากับเขาเป็นคู่หมั้นกัน แต่เจ้าไม่ใช่ หรือถึงเจ้าจะได้วิวาห์กับเสด็จพี่จริง ฐานะของเจ้าก็เป็นเพียงชายารองเท่านั้น ไม่มีทางเป็นชายาเอกได้หร อก" "ข้าตั้งมั่นจะขอมีเพียงชายาเดียว เจ้าตัดใจเสียเถิด"

ขณะที่คู่หมั้นรังเกียจเดียดฉันท์ข้า พี่สาวก็ฉวยโอกาสแต่งงานแทน วันที่แต่งงานออกจากจวน พี่สาวก็ยังไม่วางใจอยู่ดี นางส่งข้าไปที่หอนางโลมในฐานะบ่าวรับใช้ชั้นต่ำ สั่งให้แม่เล้าทุบตีทารุณกรรมข้าจนตาย ขณะที่นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคู่หมั้นของข้า มีลูกหลานสืบทอดตระกูล หล ังจากย้อนเวลากลับมา ข้าจะไม่ยอมให้ชะตากรรมซ้ำรอยอีก

องค์ชายรองนึกได้ว่าหากพระองค์แต่งกับนาง พระองค์ก็จะได้มีนางอยู่ใกล้ ๆ และยังสามารถปกป้องนางได้จากการปองร้ายของศัตรูพระองค์ “เราเพิ่งจะหมั้นกันวันนี้นะเพคะ องค์ชายจะรีบร้อนแต่งงานไปใย” อิงฮวาเบิกตาโตอย่างตกใจที่จู่ ๆ องค์ชายรองเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาน

สายตามองออกไปทางนอกหน้าต่าง พร้อมความคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ “เอาเถอะ ถึงแม้ในชาตินี้ข้าไม่ต้องการแต่งงานอีก แต่ในเมื่อหลีกหนีไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้เปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวมาเป็นองค์ชายรอง และหากเขาทำไม่ได้อย่างที่รับปากไว้ ข้าแค่เรียกร้องขอหย่าร้างแล้วหลีกหนีไปอยู่ที่อื่น หรือหากหย่าร้างยั งไม่ได้ ก็ต่างคนต่างอยู่กับเขา จนกว่าจะถึงวันที่เป็นอิสระก็พอ” นางกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่หนักใจไม่น้อย

“ชะตาของแคว้นหมิงยามนี้ จำเป็นต้องหยิบยืมชะตาเจ้ามาช่วยแก้ไข ปีนี้เจ้าจำเป็นต้องแต่งงานเพื่อช่วยให้แคว้นนี้ผ่านพ้นภัยพิบัติ” “หา! การแต่งงานของข้า จักเกี่ยวอันใดกับชะตาเมืองเล่า?” ฟ่านหลี่เจี๋ยรู้สึกตกใจ เขาเป็นเพียงขุนนางเล็กๆ ในราชสำนักเท่านั้น

นางยกน้ำขึ้นดื่ม “ก็คงใช่” ยังดีที่จ้าวอินเถาเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น นางขอให้ฟางซินช่วยร่างแบบชายขอบด้านล่างชุดแต่งงานให้นางที แม้พิธีแต่งงานของพระยาชารองจะไม่ได้มากมายเท่าพระชายาเอก แต่การแต่งงานของสตรีที่แต่งเพียงครั้งเดียวก็อยากให้ออกมาดีที่สุด

คุณชายน้อย หากดวงจิตอันแรงกล้าของเจ้าช่วยเติมเต็มพลังแห่งโชคชะตาจนเปี่ยมล้น ให้ตะเกียงเหล่านี้สว่างไสวด้วยตัวมันเองได้อีกนับหลายพันปี เจ้าจะได้กลับไปเกิดใหม่ ข้าจะทำให้เจ้าได้สมหวังกับนางด้วย ดีหรือไม่? ‘ท่านจะให้ข้าได้แต่งกับพี่สะใภ้รึ? จริงหรือ... ท่านมิได้หลอกลวงข้าใช่หรือไม่ แล้วพี่ใหญ่ของข้าเล่า...’ ‘แล้วเจ้าจะให้ข้าจัดการอย่างไรเล่า?’

ผู้ใดบ้างจะไม่สงสารโชคชะตาเช่นนี้ คงถึงขั้นให้นางขอสิ่งใดก็ได้ตามใจ ชาติก่อนนางขอเป็นชายาเอกขององค์ชายรอง ชาตินี้ก็คงไม่แตกต่างกัน ฟานอวี้ไม่ได้คิดจะสนใจมากไปกว่านี้ หากผีเน่ากับโลงผุจะครองคู่กัน นางก็มีแต่จะยินดี อีกทั้ง…ของขวัญที่นางเตรียมมา หากไม่รีบขอสมรสพร ะราชทานก่อนนางถวายของ หลี่ม่านม่านอาจไม่ได้ขอสิ่งใดเลยก็เป็นได้

เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก “ให้มีใครเข้ามาในชีวิต ไม่เคยอยากได้สิ่งที่เรียกว่าพันธะ” โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่บ้านเมืองกำลังสั่นคลอนเช่นนี้ แต่แล้ว…ราชครูก็ยื่นราชโองการบีบบังคับเขาให้แต่งงาน