สัญญาการแต่งงาน Novels & Stories

สามีของฉันไปมีอะไรกับผู้หญิงข้างนอกนับพันครั้ง แต่กลับไม่ยอมหย่ากับฉันเสียที ครอบครัวของเขาบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่คู่ควรจะเชิดหน้าชูตา เมื่อห้าปีก่อนฉันขอหย่าเป็นครั้งแรก ฟู่ถิงเซินไม่พูดอะไร เพียงแต่กักฉันไว้ในคฤหาสน์นานถึงหนึ่งเดือนเต็ม หนึ่งเดือนต่อมา ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง เมื่อสามปีก่อนฉันขอหย่าเป็นครั้งที่สอง ฟู่ถิงเซินก็กลับไปบ้านใหญ่ในคืนนั้นทันที หลังจากนั้น ฉันก็ได้รับอนุญาตให้พบลูกได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง วันนี้เป็นครั้งที่สาม และในที่สุดฉันก็สามารถจากไปได้เสียที เพราะฉันเพิ่งค้นพบว่า ลูกของฉันไม่ได้รักฉัน และการแต่งงานของฉันเองก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวง ฉันไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกเหล่านั้นเลย

สัญญาหมั้นหมายฉบับใหม่ การรอคอย ทำให้รู้สึกว่าเวลาดำเนินไปอย่างเชื่องช้า... จากหนึ่งชั่วยามกลายเป็นสอง จากสองชั่วยามกลายเป็นสาม

“ดีล/ดีล” ทั้งคู่ยื่นมือไปสัมผัสกันแทนคำสัญญาว่าจะแต่งงานเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่าย โดยมีกฎว่า “ห้ามรู้สึก ห้ามรัก ห้ามหึงหวง และต่อหน้าคนนอกคือสามีภรรยาที่รักกันปานจะกลืนกิน เพื่อสร้างภาพลักษณ์นักธุรกิจที่มั่นคง และจบสัญญาทันทีเมื่อศัตรูคู้แค้นของเขาถูกกำจัด

เจียวเชินไล่สายตาอ่านข้อความยาวเหยียดในกระดาษอย่างรวดเร็ว ทว่านางทนอ่านจนจบไม่ได้จึงเงยหน้าขึ้นเมื่อพอจับใจความสำคัญในกระดาษได้แล้วพบว่าเป็นเรื่องที่น่าขันสิ้นดี “นี่มันสัญญาแต่งงานสองปี หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” อย่างกับซีรีส์น้ำเน่าในยุคสมัยที่เจียวเชินจากมา การแต่งงานในนา มจากชายหญิงสองคนที่ไม่ได้รักกัน แต่งกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอันใดประมาณนั้น พอครบกำหนดเวลาก็เพียงแค่หย่าขาดกัน

ไม่อาจอธิบายหรือแก้ตัวใดๆ กับเรื่องที่คนอื่นเข้าใจว่าเขามีผู้หญิงอีกคน จนต้องยกสัญญาแต่งงานขึ้นมาเป็นข้ออ้างแบบหน้าด้านๆ กระนั้นก็ไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไง เขาสนใจแค่ต้องการรั้งของขวัญไว้ “สัญญานั่น ขวัญมีฉบับที่ถ่ายเอกสารไว้อยู่นะคะ” เธอหยิบสัญญาที่ภามพูดถึงอ อกมาจากซองสีน้ำตาลที่ทนายจิรัสย์เตรียมไว้ให้ “มีหมายเหตุไว้ว่าถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดคบชู้หรือกระทำผิดต่ออีกฝ่ายอย่างร้ายแรง สัญญาทุกข้อที่ระบุไว้เป็นอันโมฆะ สามารถหย่าได้ก่อนครบกำหนดระยะเวลาที่ระบุ และไม่จำเป็นต้องมีทายาทตามที่ตกลงกัน”

ข้าหันหลังให้เขา “การแต่งงานชายแดนเป็นเรื่องของรัฐ” ข้ากล่าว “พระราชาทรงตัดสินใจแล้ว ผลลัพธ์จะเป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา” ถ้อยคำสุดท้ายนั้นเหมือนบาดลิ้นของข้าเองในยามเอ่ยออกมา

วันนั้นก่อนที่จะไปเลือกแหวนเธอบอกให้ผมเซ็นสัญญาบางอย่าง ซึ่งประกอบด้วยเงื่อนไขหลายข้อ เธอบอกว่าถ้าผมไม่เซ็นก็จะไม่แต่ง แต่ข้อสัญญาทั้งหมดมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอย่างเช่น ข้อแรกเป็นสัญญาสละสิทธิ์ที่จะมีส่วนในมรดกของเธอทั้งหมด ไม่ว่าจะบริษัท บ้าน รถ เงิน แล ะของทุกอย่างที่เป็นของเธอ ทั้งสินเดิมของครอบครัวที่เธอได้ และสิ่งที่หาได้หลังจากการแต่งงาน หากเกิดการหย่าร้างผมจะไม่รับส่วนแบ่งคนละครึ่ง รวมถึงถ้าเธอเสียชีวิตในระหว่างการสมรสผมก็จะไม่ได้รับมรดกใด ๆ ของเธอทั้งสิ้น

้สึกเฉยๆ การแต่งงานในครั้งนี้สำหรับซูจิงคือแค่คำสัญญาที่ให้ไว้กับซูจ่ายจะเป็นสามีภรรยากันจริงจังหรือไม่อันนี้ตอบไม่ได้อาจจะแต่งกันแค่สองสามเดือนแล้วหย่ากันถือว่าทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับซูจ๋ายเรียบร้อยแล้วเพราะในตอนนั้นซูจ๋ายห่วงซีหยวนว่าจะอยู่อย่างเหงาๆ โดยไม ่มีคนดูแลแต่ มาถึงตอนนี้เขาอยู่ได้เพียงลำพัง และยังใช้ชีวิตโคตรคุ้ม

หานเฟิงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอ่าน “สัญญาการแต่งงานระหว่างข้า... จวิ้นอ๋องและหลิวหรงผิง” “ข้อแรก ห้ามแตะต้องตัวของท่านอ๋อง”

คำสัญญาของเราเกิดที่สวนหย่อมเล็ก ๆ มีลมเย็นโชยมาสร้างบรรยากาศ มีเสียงน้ำตกจำลองเป็นเหมือนเสียงดนตรี เฌอริตาไม่ปรารถนางานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ แขกในงานนับร้อย ชุดเจ้าสาวที่เรียบหรู เธอต้องการเพียงแค่คำสัญญาที่ดังให้ได้ยินกันแค่สองคน คำสัญญาที่บอกว่าเธอจะมีเขาตลอดไป ตราบสิ้นอายุขัยของเธอ