สัญญาการแต่งงาน Novels & Stories

สามวันต่อมา ณ คฤหาสน์ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รักกัน แต่ในอนาคตพวกเขาก็ต้องแต่งงานตามสัญญาของครอบครัวที่ทั้งสองฝั่งตกลงกัน “ ฉันไม่ได้อยากแต่งงาน”

เขายังจำได้ดีวันที่ได้เจอและตกลงแต่งงานกันตามข้อสัญญาที่เกิดขึ้น เมื่อต่างก็ไม่ได้รักกันมาก่อน แต่เมื่อถูกจับคู่เลยตกลงกันเอาไว้ว่าถ้าแต่งงานไปแล้วไม่คิดจะรักหรืออยู่ด้วยกันต่อก็มีสิทธิ์ขอหย่าได้โดยอีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์โต้แย้งหรือเรียกร้องทรัพย์สินใดใดของอีกฝ่าย โดยฝ่าย ที่ต้องการหย่าจะไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกด้วยถ้าเกิดทั้งสองมีลูกด้วยกัน ซึ่งก็คือโรมัน “นี่แกจะเอาแต่เมาไปถึงไหนรังสรรค์ ฉันอุตส่าทำทุกอย่างไปเพื่อแกขนาดไหน ทำไมแกถึงเอาแต่ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ห๊ะ!”

“สัญญาแต่งงานของฉันกับเธอ เธอเซ็นเอกสารนี้แล้วโรงงานของพ่อเธอจะได้รับการช่วยเหลือทันที” พรีมฟังแล้วก็ไล่สายตาอ่านเนื้อหาในเอกสาร เป็นสัญญาการแต่งงานระหว่างเขากับเธอ และเนื้อหาหลักๆ คือ ‘ทั้งสองจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวกัน, ทั้งสองจะไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินเงินทองของ

พรีมหัวเราะทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดรวดร้าวพุ่งขึ้นจุกอก "แต่งงานเพราะสัญญาที่ปู่ของคุณกับปู่ของพรีมสัญญากันไว้ต่างหาก! คุณไม่ได้รักพรีม! คุณแต่งงานกับพรีมเพราะหน้าที่และความจำเป็น! แล้วอย่ามาทำเป็นหึงหวง หรือทำเหมือนว่าพรีมมีความหมายกับคุณหน่อยเลย!" "ถูกต้อง!"

เขาประคองนางลงจากเกี้ยวอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วของเขาแตะต้องเพียงข้อศอกของนางอย่างสุภาพ มิได้กุมมือแน่นอย่างถือสิทธิ์ พิธีกราบไหว้ฟ้าดิน คำนับบรรพชน และคำนับซึ่งกันและกัน ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเคร่งครัดต่อหน้าสักขีพยานจากราชสำนักและเหล่าเชื้อพระวงศ์ ทุกคนต่างพากันชื่ นชมในความเหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก... ทว่ามีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ดีว่า การแต่งงานครั้งนี้มิใช่การเริ่มต้นของชีวิตคู่ หากแต่เป็น ‘สัญญาพักรบหนึ่งปี’ เท่านั้น ยามดึกสงัด ณ ห้องหอเรือนอวิ๋นชี

“เจ้าถูกหลอกเสียแล้ว แถมยังหลับหูหลับตาเชื่อทุกถ้อยคำ ข้าพร่ำเตือนเจ้าก็พาลโกรธข้า เป็นอย่างไรเล่า ตาสว่างแล้วหรือ” นางเหยาหนี่ว์หัวเราะเยาะเมื่อข้าซมซานไปถามความจริง “จวนใต้เท้าจ้าวชิงกำลังจะมีงานมงคล เดือนหน้าลูกชายคนโตของใต้เท้ากำลังจะแต่งงานกับคุณหนูชิงชิงคนงาม เจ้าบ่าวค งจะไม่ใช่คนรักของเจ้าใช่ไหม”

สุดท้ายแล้ว เขาก็ยอมแต่งงานกับเธอ แต่การแต่งงานกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอวาดฝันไว้ ในเมื่อเขาก็มีเงื่อนไขของเขา เขายอมแต่งงานแต่ไม่มีการจัดงานแต่งอย่างเอิกเกริกมีเพียงงานที่จัดแบบง่าย ๆ มีเฉพาะครอบครัวฝั่งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงที่สนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้น พร้อมกับการจดทะเบียนสมรสที่ม ีสัญญาแต่งงานที่ระบุว่าแต่งเพียงสามปีเมื่อครบกำหนดจะหย่ากันทันที ในตอนนั้นปู่ของเจ้าของร่างเดิมก็พูดหว่านล้อมให้เธอคิดใหม่อีกครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังดื้อดึง

แต่สำหรับเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ไม่ว่าจะเป็นคำสาบานหรือจูบแสดงความรัก มันไม่ใช่คำสัญญาแห่งความรักจริง ๆ แต่มันคือสัญญาแห่งข้อตกลงอย่างจำยอม และอนาคตข้างหน้าที่ยังมองไม่เห็น หลังเสร็จพิธีทางศาสนา งานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ เสียงดนตรีแจ๊สเบา ๆ ดังคลอเคล้า ข ับกล่อมบรรยากาศให้โรแมนติกมากขึ้น

เธอพูดขึ้นโดยที่ไม่หันหน้ามามองเขาเลยสักนิด “แล้วถ้าฉัน ไปทำเรื่องอย่างว่า...” “สัญญาจบลงทันทีค่ะ เพราะน้ำเองก็จะไม่ยอมใช้ของร่วมกับใครเหมือนกัน คุณมีอะไรกับน้ำแล้วแต่ยังไปมีอะไรกับคนอื่นในช่วงที่อยู่ในสัญญา น้ำเองก็รับไม่ได้เหมือนกันค่ะ ถ้าคุณอยากจะมีจริง ๆ คุณก็ช่วย บอกน้ำด้วย น้ำจะได้ไป...” เธอชิ่งพูดตัดหน้าเขาขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเขากำลังจะพูดยั่วโมโหเธอ และเธอพูดด้วยวาจาที่เด็ดขาดหากเขาทำผิดกับเธอจริง

นางนั่งตัวตรงพร้อมกัดปากเพราะข้อนี้นางรู้ดี “คำว่าคู่หมาย ไม่ได้หมายถึงการรักใคร่ตกลงปลงใจแล้วแต่งงาน สกุลลั่วและสกุลหวงพึ่งพาอาศัยกันมาช้านาน ทำงานใกล้ชิดฝ่าบาทมาหลายชั่วอายุคน การสัญญาแต่งงานที่จัดขึ้นมามีลายลักษณ์อักษร” เขาดันกระดาษที่เก่าจนแทบเปลื่อยยุ่ยม าตรงหน้านาง