หวนคืนก่อนวิวาห์ ข้าไม่ขอเป็นภรรยาท่านอีก Novels & Stories

"แต่ที่รู้ๆคือฉันไม่ต้องการเธอมาเป็นเมีย" "เรื่องนั้นคุณไม่ต้องย้ำหรอกค่ะ เพราะเอิงก็ไม่ได้ต้องการคุณมาเป็นสามีเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่ขอร้อง เอิงก็ไม่มีวันที่จะแต่งงานกับคุณหรอกค่ะ"

"เจ้าไปเถอะ หากเป็นไปได้เจ้าก็ส่งนางคืนข้ามาเถิด แล้วเจ้าจะมีรักใหม่อีกกี่ครากี่หนก็ตามใจเจ้าเลย อย่าได้เอาลูกกับหลานข้าไปทรมารเลย" "ท่านแม่ทัพ ขออภัยด้วยนางเป็นภรรยาข้าแล้ว ข้าไม่คืนนางให้ท่านแน่"

จู้ฮูหยินตัดสินใจกล่าวออกมา “เพราะเหตุใดกันงั้นหรือ ซูเหยียน…มิใช่ว่าเจ้าต้องการแต่งงานกลายเป็นภรรยาของบุรุษผู้นั้นตลอดมามิใช่หรืออย่างไรกันแล้วไฉนวันนี้ถึงเอ่ยปากว่าจะไม่เกี่ยว ข้องกัน” นางคาดเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องสงสัยเรื่องนี้ “ท่านแม่…” จู้ซูเหยียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเส ียงจริงจัง “เพราะข้าไม่อยากแต่งแล้ว เป็นเช่นนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ…ท่านแม่และนายท่านจู้ย่อมไม่ยินดีให้ข้าออกเรือนไปแล้วปานนี้”

“พวกท่านยังไม่ได้แต่งงานกันไม่ใช่หรือ เช่นนั้นรับข้าเป็นอนุเสียก่อนไม่ได้หรือ ข้าเพียงอยากมีเหตุผลร่วมเดินทางไปด้วยเท่านั้นเอง” องค์หญิงใหญ่เผ่าเหมียวยังคงดื้อดึง ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เซี่ยหยู่ย่นหัวคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น ข้าไม่อยากให้ท่านแต่งงานไปกับคนอื่น" " แล้วจะให้ข้าแต่งกับใครหล่ะ กับเจ้ารึ"

“รั่วชิง เจ้าฟังข้าก่อน จริงอยู่ที่เมื่อก่อนข้าไม่ดีกับเจ้า แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดีกับเจ้า ยกย่องเจ้า ไม่ให้ใครมาว่าเจ้าได้อีก” “แต่มันสายไปแล้ว ข้า... ข้าไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับท่านอีกต่อไป ได้โปรดหย่าให้ข้าแต่โดยดีเถิด” “ไม่นะ ข้าไม่หย่า!”

เขายื่นคำขาด “ฉันยังไม่หย่าก็ได้ แต่ฉันจะไม่กลับไปกับคุณหรอกนะ เพราะฉันจะอยู่ที่นี่” เพื่อเป็นการตัดใจ เธอขอเลือกที่จะอยู่ห่างจากเขาตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่า เพราะเมื่อถึงเวลาที่หย่ากันจริงๆ จะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้

"อี้ฝาน ไยเอ่ยวาจาเอาแต่ใจเช่นนั้นเล่า อีกหน่อยเจ้าก็ต้องแต่งงานมีครอบครัว แม่ร้องขอเจ้าตั้งเท่าใด โตป่านนี้แล้วยังไม่มีลูกสะใภ้มาไหว้แม่" "ท่านแม่ขอรับ หากสตรีพวกนั้นดีไม่ได้ครึ่งของท่าน ข้าไม่มีทางคว้าพวกนางมาเป็นภาระเด็ดขาด"

"เอาเป็นว่าข้าจะไปหาน้องสะใภ้เจ้าว่าดีหรือไม่น้องหญิง" "ท่านเนี่ย เรียกอยู่แต่แบบนี้เรายังไม่แต่งงานกันสักหน่อย ถ้าเช่นนั้นจะไปเมื่อไหร่ดีเจ้าคะ"

แม้ร่างกายลี่ถังจะยังอ่อนแรงจากพิษไข้ แต่นี่กลับเป็นสิ่งแรกที่นางเลือกจะเอ่ยหลังจากกลับมามีสติครบถ้วน “เรื่องถอนหมั้น… ท่านพร้อมเมื่อไรก็เมื่อนั้น แต่ได้โปรด ปล่อยข้ากลับไปเถอะ” หญิงสาวพูดน้ำเสียงดูเหนื่อยเสียเหลือเกิน