Romans & histoires หัวใจในลมหนาว

ทำไมหล่อนถึงมองหาความเอื้ออาทร ความเมตตาในสายตาคมไม่เจอแม้แต่น้อย “เอ่อ...” สาวน้อยปากคอสั่น เมื่อมือใหญ่เลื่อนมาแกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด หัวใจเต้นแรงระรัว ความต้านทานทุกอย่างดูจะจบลงเมื่อถูกมนตร์สวาทจากสายตาอำมหิตฟาดฟันเข้าใส่

หัวใจของนางร่ำร้องหาใครอีกคนที่อยู่ห่างไกลออกไป. หลี่จิ่งหยวนดอกไม้ที่กำลังจะเบ่งบานในหัวใจของนาง กำลังจะต้องเผชิญกับสายลมหนาวที่พัดกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวเสียแล้ว...

ในขณะที่ภายในรถของสองสาว หัวข้อสนทนายังวนเวียนอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาคนนั้น ใบบุญยังคงไม่หายจากความรู้สึกหงุดหงิดและเจ็บใจ “สาธุ…ผลบุญที่ลูกได้สร้างไว้ ขอให้เมตตาลูกด้วยเถิด ขออย่าได้เจอคนร้ายกาจอย่างหมอนั่นอีกเลย” ใบบุญยกมือพนม พร้อมภาวนาเสียงจริงจังให้พ้ นจากเงาของชายหนุ่มที่เธอขอเรียกว่าโรคจิตอย่างไม่ลังเล

สายลมเย็นที่มีกลิ่นอายของหิมะพัดเข้ามาในห้อง นางเหลือบตามองเห็นหน้าต่างบานหนึ่งเปิดอยู่ คาดว่าคงถูกลมตีเปิด เหลือบมองร่างซูบเซียวบนเตียงด้วยเกรงว่าจะถูกลมเย็นทำให้แย่ ร่างบางจึงขยับไปปิดมันทันที ทว่าสายลมอีกสายม้วนตัวเข้าปะทะใบหน้าเล็ก นำพาความสดชื่นและกลิ่นหอมที่นางมั กพกติดตัวไว้เข้ามาด้วย กลีบดอกไม้เล็กๆ สีขาวปลิวในอากาศมองดูเผินๆ ไม่ต่างกับหิมะ

๑๖ อุ่นรักดวงใจดล หนึ่งปีต่อมา... “แฮปปีเบิร์ทเดย์ ทูยู แฮปปีเบิร์ทเดย์ ทูยู แฮปปีเบิร์ทเดย์ แฮปปีเบิร์ทเดย์ แฮปปีเบิร์ทเดย์ ทูน้ำอุ่น”

“ดอกท้อไม่บานฤดูหนาว ใครเอ่ยทำให้ดอกท้อบานได้ ผู้นั้นคือศัตรู ทางลมหายใจของจวน เจ้าเดินพ้นมาแล้ว เส้นทางลมหายใจของแผ่นดินจงหาให้พบ...” บรรทัดสุดท้ายมีรอยน้ำหมึกกระเซ็นเล็ก ๆ คล้ายจะถูกรีบเขียนจนมือสั่น ข้าลูบปลายตัวอักษรอย่างระวัง ความร้อนจากเตาผิงไม่อาจไล่ความหนาวท ี่ไหลจากหัวใจลงสู่ปลายนิ้วได้เลย

หัวใจนางสะท้านวาบ ใบหน้าแดงจัดจนไม่กล้าสบตา เสียงหัวใจดังแข่งกับเสียงลมหนาว แต่กลับอบอุ่นเสียจนนางแทบลืมความเย็นทั้งมวล คืนหลังจากงานเลี้ยงผ่านไป ลมหนาวพัดแรงจนม่านแพรหน้าต่างสะบัดไปมา แสงตะเกียงนวลส่องสะท้อนเงาร่างสองร่างในตำหนักอ๋องห้า บรรยากาศเงียบสงบยิ่งกว่างานเลี้ย งที่เพิ่งวุ่นวายเมื่อครู่

คำตอบนี้ทำให้หัวใจของลู่เหมียนเต้นพลาดไปครึ่งจังหวะ ในตอนนั้นเธอคิดว่า ฮั่วจือเพียงแค่พูดเอาใจเธอเท่านั้น จนกระทั่งคืนที่หิมะแรกในฤดูหนาวมาเยือน เธอถึงได้รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของฮั่วจือ

น้ำเสียงที่เคยเย็นชาไร้หัวใจ บัดนี้กลับฟังดูอ่อนโยนราวกับเป็นคนละคนเเถมยังบอกชัดเจนว่าอยากห่มผ้านอนกับใคร "เเต่จี๊ดไม่อยากห่มผ้าผืนนี้กับพี่เซนต์" คนตัวเล็กไม่อยากเเชร์ผ้าห่มกับเขา เธอยังคงโกรธเขาอยู่ที่เขาจับเธอบรรเลงบทเพลงรักในห้องน้ำอย่างป่าเถื่อนจนร่างกายเธอบอ บช้ำ ดอกไม้งามเเดงก่ำจากเเรงกระเเทกที่รุนเเรง เเต่ไม่เท่าจิตใจของเธอที่โดนทำร้ายมาโดยตลอด

ใบหน้าสวยสะบัดไปมาปฏิเสธว่าคำพูดนั้นไม่จริงเลยสักนิด ลมหายใจร้อนๆ ถูกพ่นออกมา ภูดิศจ้องหน้าหญิงสาว “น้ำหวานขอโทษ น้ำหวานผิดเองที่โง่ ฮือ… มองความรักหมอกเป็นของตาย” ซุกใบหน้าไว้กลางอกกว้างอีกครั้ง แม้เขาจะผลักไสหญิงสาวก็ไม่ยอมถอย คนหนึ่งดิ้นรนผลักไส