หัวใจในลมหนาว นิยาย & เรื่องราว

ตอนที่ 37 ดินแดนที่ไม่มีชื่อ สายลมเหนือพัดกรรโชกหอบเอาไอเย็นจัดกรีดผ่านผิวหนังประหนึ่งใบมีดอาบยาพิษ มันไม่ได้เพียงแค่หนาว แต่มันคือความ "เจ็บ" ที่ซึมลึกเข้าสู่กระดูก ยิ่งพวกนางก้าวเดินลึกเข้าไปในเขตหุบเขาไร้รัก อุณหภูมิรอบกายก็ยิ่งดิ่งวูบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวหน าทึบ

เธอเหมือนฉันหรือเปล่า รักคราวแรกแปลกหนักหนา สุขๆ ซึ้งๆ ตรึงอุรา สองสายตา ประสานหวานเสียจริง แอบรักเธอสุขเกินใคร อยู่หนใดหมายแอบอิง ใจฉันยังหวังเธอยิ่ง ขอรักจริงรักเพียงเธอ ​(เพลง รักในซีเมเจอร์/แกรนเอ็กซ์) “เพลงรุ่นไหนล่ะนี่ อื้อหือ ช่างสรรหามาฟังแท ้น้องชายฉัน”

ตรงขอบหยดโลหิต มีประกายสีฟ้าเย็นเยียบวาบผ่านเพียงพริบตา หลินเยว่ซินถอยหลังหนึ่งก้าว ใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก นางรีบกำมือแน่น แต่ยิ่งกำ ความหนาวกลับยิ่งฝังลึกเข้าไปในกระดูก “นี่มัน…อะไรกันแน่” ไม่มีผู้ใดตอบ มีเพียงลมค่ำคืนที่ลอดเข้ามาทางรอยแตกของฝาไม้

ตอนที่ 38หัวใจอุ่นอีกครั้ง หมู่บ้านผานชาน ใต้ชายคาเรือนเล็กกลางหมู่บ้านผานชาน สายลมหนาวพัดลอดเข้ามาแทรกผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลม

จุมพิตแผ่วเบาดุจปีกแมลงปอตกลงบนหน้าผากของนาง ลมหนาวพัดมาจากแดนไกล แต่หัวใจกลับอบอุ่น สายลมจากที่ห่างไกล ยังคงพัดไปไกลแสนไกล ในราชสำนัก แม้พายุคลื่นลมยังคงปั่นป่วน แต่พวกเขามีหนทางรับมือ และจะคว้าชัยได้โดยง่าย ชีวิตนี้ ก็จะเปี่ยมไปด้วยความสุข

ไหน แผนรีบวิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาตากลมหนาวโดยมีเพียงผ้าพันคอผืนเดียวเพราะเขานั้นร้อนใจเกินกว่าจะมาแต่งองค์ทรงเครื่อง ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านร่างชวนให้เนื้อแขนรู้สึกระคายขึ้นมา เสียงวิ่งดังระงมท่ามกลางความเงียบในตอนกลางคืน แสงจากหลอดไฟรายทางทำให้เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเทียนในตะ เกียงได้ดับลงไปแล้ว

ถ้อยวาจาตัดสัมพันธ์ไม่กี่ประโยคในกระดาษ เหตุใดถึงบาดใจผู้คนจนปวดหนึบชาวาบ ลมหนาวที่พัดผ่านราวกับกำลังกรีดลงบนใบหน้า พอยกมือขึ้นปาดถึงได้รู้ว่าสองข้างแก้มมีน้ำตาเปรอะเปื้อนเสียแล้ว สายลมนั้นโชยแผ่ว ทั้งอ่อนจางและบางเบา ทว่ากลับสะท้านสะเทือนเหน็บหนาวราวกับยืนเคว้ง บนยอดภูเขาน้ำแข็ง

ความหนาวทำให้จิตใจเหมือนจะล่องลอยออกไปไกล ก่อนที่ความอบอุ่นจะเรียกสติของกลับคืนมาอีกครั้ง ความอับอายเป็นสิ่งแรกที่พลักดันให้ขยับหนี แต่ก็เป็นเขาที่ฉุดรั้งแขนเธอเอาไว้

ที่ลมหนาวกำลังเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่หก ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงประจำจังหวัด แม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหน ลมหนาวก็ไม่เคยลืมน่านฟ้าเลย หญิงสาวปักใจรักชายหนุ่มตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้..รู้แต่ว่ามันเป็นความรักความผูกพันที่มีมาตั้งแต่เด็กๆ ทุกวันนี้หญิงสาวก็ยังคงรอคอยท ี่จะได้พบกับชายหนุ่ม ตอนเด็กๆ เธอรู้ตัวดีว่าทำตัวไม่น่ารัก เอาแต่ใจ แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว เธอก็ได้แต่หวังว่าสักวันน่านฟ้าจะกลับมาหาเธอ

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเธอหยุดร้องไห้อย่างอัตโนมัติ สองสายตาจดจ้องมองกัน จ้องลึกเข้าไปข้างในที่มันมีแต่ความว่างเปล่า “อุ๊บ” ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างเป็นเท่าตัว เมื่อกลีบปากอุ่นแตะลงที่ริมฝีปากบางที่เย็นเฉียบ สั่นระริกด้วยความหนาวจากสายฝนที่โปรยปราย