หัวใจในลมหนาว Novelas e Histórias

ลม‍หนาวสะดุ้งตื่นจากฝันทันที หัว‍ใจเต้นถี่รัวเร็วเสมือนความรู้สึกตรงหน้ายังไม่‍หายไป ลม‍หนาวใช้มือทั้ง‍สองข้างปิดใบหน้า และก้ม‍หน้าสะอื้นร้องไห้ทันที “ฮือ ‍ๆ‍ ฮือ ‍ๆ‍ ฮึก ‍ๆ‍ ” เมื่อรู้ว่าไม่ได้ฝัน และโลกนี้ไม่มีวาริชคนที่แสนดีกับเขาอีกแล้ว ลม‍หนาวก็ร้องไห ้ออกมาอย่างเสียใจ

หนานอิงสูดลมหายใจด้วยไม่อยากจะเชื่อตาของตนเอง ที่ผ่านมาเรื่องราวทั้งหมดคล้ายกับเป็นลมหนาวเย็นยะเยือกที่ทำให้ร่างกายของคนแข็งชา และบัดนี้คล้ายมีกระแสลมแห่งวสันตฤดูพัดโชยเข้ามาปะทะหัวใจอันเหน็บหนาวและเจ็บปวดของนางให้อบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว

ในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงสัญญาณจราจรที่เร่งรีบ เด็กสาวจากชนบทที่ยากจน แต่เต็มไปด้วยความฝันและทะเยอทะยาน ได้ยืนอยู่ท่ามกลางชีวิตที่เต็มไปด้วยการดิ้นรน ฝนตกลงมาจากฟ้าเหมือนสายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ให้หัวใจที่เหนื่อยล้าของเธอเจ็บปวดเพิ่มขึ้นอีก เธอคือ ข วัญอุษา สาวผู้ที่ไม่มีอะไรนอกจากหัวใจที่แข็งแกร่งและความฝันที่ไม่มีใครขโมยไปได้

สายลมพัด ใบไม้ร่วงช้า ๆ เงาเลือนหาย เซียนอิ๋นพยักหน้า น้ำตาไหลแต่ยิ้ม เซียนอิ๋น "แม้ฟ้าไม่เห็นใจ…หัวใจข้าจะเป็นของท่านทุกห้วงเวลา" ภาพค่อย ๆ เลือน ห่างกันราวฟ้ากำลังพราก กลับสู่ปัจจุบัน

ท่ามกลางลมหนาวที่พัดโชย ชายชราทิ้งบทกลอนไว้ตามสายลม “ สายลมหนาวพัดโชยยอดหญ้า สุขนั้นมาเพียงแผ่วเบาและผ่อนคลาย สงครามจบ บาดแผลเลือนหาย เหลือเพียงที่พักใจอันสงบ...” - จบบริบูรณ์ -

“ครับ ลมหนาวเป็นคู่หมั้นผม” ฟู้ววววววววววววววววววววววววววววววว ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของคนในห้อง

มิหนำซ้ำ สายตาที่เคยมองนางด้วยความรักใคร่ตอนนี้กลับว่างเปล่าและเรียบเฉยหาได้ฉายความรู้สึกใดออกมา นอกจากความเย็นยะเยือกที่ยิ่งกว่าหิมะในฤดูเหมันต์เสียอีก เพียงเท่านั้นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของนางปวดหนึบถูกบีบรัดแน่นจนจะหายใจไม่ออก

ทันทีที่ภาสเดินลับหายไป ลมหนาวก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้อีกต่อไป ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความร้อนระอุยังคงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กระแสความโหยหายังคงกัดกินหัวใจ ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน น่านฟ้าไม่รอช้า รีบช้อนตัวลมหนาวขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความมั่นคง ใบหน้าของลมหนาวซบลงกับแผ่นอกของเขาอย่างหมดแรง กลิ่นอะโคไนต์ยังคงรุนแรงและตลบอบอวลไปทั่ว... เขาต้องพาลมหนาวกลับห้องให้เร็วที่สุด ก่อนที่กลิ่นนี้จะปลุกให้คนอื่นตื่นขึ้นมารับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

พลอยไพลินร้องประท้วง มองเขาตาโต “คืนนี้อากาศหนาว ฝนก็ตกหนัก พี่อยากนอนกอดพลอย” “ไม่ได้ค่ะ” “ถ้าไม่ให้กอดพี่เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นนะ” “พี่เจตน์ ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรพลอยไงคะ” “ก็ไม่ทำอะไรไง แต่ถ้าน้องพลอยไม่ให้พี่กอด พี่อาจจะเปลี่ยนใจทำก็ได้”

ความเงียบยังคงยืนยาว เหมือนเวลาจะขยับไปอย่างช้าๆ มีแค่เสียงลมหายใจที่เผลอตัวออกมาเมื่อรู้สึกถึงความหนาวเหน็บในใจ ที่ไม่อาจระบายออกได้ โดยเฉพาะจากการมองหน้าคามินที่เหมือนจะตั้งใจปกปิดความรู้สึกทั้งหมด